Μεγαλίστικα

Θυμάμαι μικρός θεωρούσα ότι οι μεγάλοι είχαν άλλα αστεία γιατί ούτε αυτοί γελούσαν με τα δικά μας ούτε εμείς καταλαβαίναμε τα δικά τους. Και στις ταινίες-βιντεοκασέτες η φάση που η γυναίκα καταπιέζει τον άντρα ήταν ένα σκετσάκι. Για όσους πέρασαν αυτή τη φάση παρέμεινε ένα σκετσάκι αλλά για κάποιους που έχουν μείνει εκεί, νομίζουν ότι η έγγαμη ζωή είναι η Μπετίνη να βαράει τον Τσάκωνα.
Τόσος πρόλογος για να αναφερθώ σε ένα μεγαλίστικο που συμβαίνει ακόμα και τώρα που μεγάλωσα. Τα μάτσα μούτσα στο δρόμο όταν συναντάς ένα ζευγάρι με τις ατάκες ότι θα κανονίσουμε και θα σας βρούμε για καφέ. Και φυσικά δε συμβαίνει αυτό αλλά τα λένε για να τα λένε. Το θετικό είναι ότι και να σου λέγανε δεν ήθελες να βγεις μαζί τους αλλά τι να κάνεις.

Δλειά

Άμα πω ότι δουλεύω, εύκολα θα βγουν δέκα και θα πουν "άσε μας ρε Καραμήτρο". Αλλά σε αυτό που θα συμφωνήσουμε και που με χαλάει είναι ότι γενικά δεν υπάρχει η όρεξη για δουλειά. Σα να τρως μόνο για να μη πεθάνεις και όχι γιατί κάτι σου βγάζει.
Από τη δουλειά μου λεφτά δε θα βγάλω είτε πάω και δουλέψω είτε πάω και κοροϊδέψω. Οι κηφήνες όμως που κυκλοφορούν δίπλα μου με αναγουλιάζουν. Και δυστυχώς μπορεί να με πάρει και μένα η μπάλα, μη πω ότι να με διαβρώσουν έμμεσα. Αντί να χω κίνητρο για το καλύτερο, έχω για την τεμπελιά.
Όπως και η λαμογιά είναι κανόνας. Στο νέο ΕΣΠΑ υπάρχει κόσμος που σκέφτεται να κάνει μια αρπαχτή και όχι να έχει μια ευκαιρία. Άλλος κόσμος να μην προσπαθήσει καν γιατί βολεύεται ή περιμένει καμιά αρπαχτή. Η δουλειά είναι αναγκαίο κακό για να χεις λεφτά να μπορέσεις να κάνεις κάτι που σ' αρέσει και όχι απλά να επιβιώνεις.
Δύσκολο το εξωτερικό περιβάλλον, δύσκολο και το εσωτερικό. Δουλειά να υπάρχει;

Φάουστ

Παράσταση στο Μέγαρο και σίγουρα σε κερδίζει ο χώρος. Από το θεωρείο δε νοιώθεις και βασιλιάς αλλά δε χάνεις κάτι ούτε είσαι αποκομμένος.
Πασίγνωστο έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας που όμως λίγοι μας το έχουμε διαβάσει. Η δική μου επαφή φυσικά ήταν από το metal αλλά και όταν ήμουν μικρός σε ένα κόμικ που ο Ντόναλντ έμπλεκε με τον Μεφιστοφελή(!). To σκηνικό σκοτεινό και ο λόγος ποιητικός. Αυτό σε δυσκολεύει αλλά ταυτόχρονα προσθέτει γοητεία. Σίγουρα όταν το αναφέρεις στον άλλον δε μπορείς αντικειμενικά να πεις ότι θα του αρέσει  αλλά ούτε ότι είναι δύστροπο.
Μια ξεχωριστή παράσταση με μια ωραία σκηνοθεσία που κατατάσσεται σε μια κατηγορία από μόνη της.

Επι-μόρφωση

Επιδίωξα να πάω σε ένα επιμορφωτικό πρόγραμμα της υπηρεσίας, καταρχάς γιατί ξεφεύγεις λίγο από τον στενό χώρο εργασίας σου. Όντας στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης και συγκεκριμένα στα ειδικά σχολεία, για πολλούς επαφίεται ακόμα περισσότερο στον πατριωτισμό σου πότε θα κάνεις καν μάθημα(!).

Στα πλαίσια της ημέρας ασφαλούς διαδικτύου οργάνωσα μια διαδραστική παρουσίαση. Και από τα παιδιά ξέρεις τι περιμένεις και είσαι ευχαριστημένος αν ευαισθητοποιήσεις μερικούς. Αλλά από τους δημόσιους και εκκολαπτόμενους δημόσιους υπαλλήλους, περιμένεις να μη το βλέπουν σα μια σχολική γιορτή (που δεν είναι από τις αναγκαστικές): απλά παρατηρητές όσοι παραβρεθούν και αδιάφοροι να συνεισφέρουν. Δεν είναι τραγικά τα πράγματα αλλά εμάς είτε πρέπει να μας αναγκάζουν να κάνουμε κάτι όπως στα ιδιωτικά είτε αλλιώς είμαστε χαβαλέδες και δεν πρόκειται να κάνουμε τίποτα πέρα από τα αναγκαστικά.

Escape room

Για να είμαι ειλικρινής ήμουν αρνητικός στην ιδέα να συμμετάσχω σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Ίσως επειδή δεν είμαι υπέρ των ανταγωνιστικών και αγχωτικών παιχνιδιών, ίσως γιατί δεν έβρισκα τον τρομερό λόγο, ίσως γιατί έγιναν μόδα. Τώρα που πήρα μέρος μπορώ να πω ότι ήταν σίγουρα ήταν μια ευχάριστη εμπειρία. Και καθόλου αγχωτική όπως τη ζήσαμε.
Το δωμάτιο μας είχε να κάνει με το Βιετνάμ(!). Χωρισμένο στα τρία έπρεπε να καταφέρουμε να ξεκλειδώσουμε με μια σειρά τις πόρτες για να αποδράσουμε. Αντί για μια ώρα κάναμε 2 λεπτά παραπάνω με βοήθεια. Αν το ρίξεις στο χαβαλέ θα κάνεις παραπάνω. Αν είσαι μεθοδικός, οργανωμένος και πιο έμπειρος θα το κάνεις λιγότερο. Το θέμα είναι να το διασκεδάσεις.
Τα παιδιά πολύ ευγενικά και ο σκύλος τους μια αγέλη μόνος του :) Εν κατακλείδι ίσως δεν είναι για πολύ συχνά λόγω τιμής αλλά αξίζει για την παρεΐστικη φάση.

Φεστιβάλ και Βιετνάμ

Ξεκινάμε με Φεστιβάλ Κινηματογράφου και συνεχίζουμε με ταινίες για το Βιετνάμ ενώ καταλήγουμε και με ταινίες για το Βιετνάμ! Οι σφήνες ήταν όντως καλές και προτείνονται, ειδικά άμα δεν είστε των πολεμικών φιλμ.

• Τικούν
  Όσοι δεν πάνε φεστιβάλ, μπορούν να χουν πάτημα αυτή την ταινία. Πιο τραγική και από τους ορθόδοξους Εβραίους που περιγράφει.
• Μποξ
  Ρουμάνικη φεστιβαλική ταινία με μια μητέρα ηθοποιό και έναν νεαρό μποξέρ. Μ' άρεσε γιατί την είδα σαν ποίημα: δεν χρειάζεται να βλέπεις ορθολογικά το καθετί και αφήνει πολλά περιθώρια για ερμηνεία. Γι αυτό προτίμησα να μην μείνω στη συζήτηση με τον σκηνοθέτη... 
• Αστράγαλος
  Στα πλαίσια του φεστιβάλ μια ασπρόμαυρη ταινία για ένα κομμάτι μιας παραβατικής κοπέλας στη Γαλλία τη δεκαετία του 50. Δε μου πε κάτι.
• Inside Out
  Animation με έξυπνη υπόθεση που βλέπεται όμορφα από μικρούς και μεγάλους. Σίγουρα θα έχει και συνέχεια
• Youth
  Μετά το Grande Belezza η νέα ταινία του Sorentino ήταν στις αναμενόμενες. Ίσως όχι τόσο σημαντική όσο η προηγούμενη αλλά πάλι είχε κάτι το ποιητικό.
• Good Morning, Vietnam
  Πασίγνωστη ταινία. Όσα δε λέει σαν υπόθεση, τα λέει σε ατμόσφαιρα και ταξίδεμα.
• Indochine
  Σε μεταφέρει στην ατμόσφαιρα της εποχής και της περιοχής έστω και αν το σενάριο του δεν είναι κάτι τρομερό. Η Ινδοκίνα από την οπτική των Γάλλων.
• Hamburger Hill
  Μια κοντινή προσέγγιση στις καταστάσεις, πολεμικές και μη, που βίωναν οι αμερικάνοι στρατιώτες. Βασισμένη στη μάχη που έγινε το 1969 δείχνει λίγο από τη ματαιότητα του πράγματος.
• Platoon
  Μια διμοιρία μέσα και έξω από τη λογική του πολέμου. Η ζωή των στρατιωτών που στάλθηκαν για τη δημοκρατία, μόνο δημοκρατική και ευχάριστη δεν ήταν.
• The SpongeBob Movie: Sponge Out of Water
  Στο μακρύ αεροπορικό ταξίδι της επιστροφής είδα στα πεταχτά τη 2η ταινία του Μπομπ. Κι όμως είχε γέλιο και φάση.
• Apocalypse Now
  Αυτή είναι η τελευταία ταινία που κλείνει τον κύκλο. Ξεκινάει με εντυπωσιακές πολεμικές σκηνές και εξελίσσεται άνετα μέχρι το τελικό στόχο. Ωραία αποτύπωση αν και το τελευταίο μέρος δεν ήταν στο κλίμα του πολέμου.
• The Hateful Eight
  Συνεχίζοντας από το Django στην άγρια Δύση, 8 "καλοί" άνθρωποι εγκλωβίζονται σε ένα πανδοχείο μέσα στη χιονοθύελλα. Σαν θρίλερ της Αγκάθα Κρίστυ με μπόλικο αίμα. είναι από τις ταινίες που θα γουστάρετε.

Παραλειπόμενα Pt 2

• Οι επαρχιακές πόλεις που διασχίσαμε είχαν παρόμοια δόμηση με τις μεγάλες μόνο που ο κεντρικός επαρχιακός δρόμος ήταν που συγκέντρωνε την κίνηση. Δεν τις έλεγες και ομορφούλες. 
• Οι μετακινήσεις κρατάνε πάρα πολύ ώρα καθώς το πολύ να πάνε με 50χλμ/ώρα. Λόγω δρόμων με μια λωρίδα ανά ρεύμα που είναι γεμάτα φορτηγά. Και όλοι οι εκατομμύρια μοτοσυκλετιστές φοράνε κράνη ενώ οι περισσότεροι μάσκες.
• Οι προσπεράσεις χωρίς αύριο και οι επιτρεπόμενες αναστροφές είναι δεδομένες. Η κόρνα ακούγεται για να ειδοποιήσει για τον ερχομό του από πίσω (λες και δεν έχουν καθρέφτες) και όχι να επιπλήξει. Σε μια κατάσταση χωρίς κανόνες δεν υπάρχουν νεύρα. Κάθε οδηγική συμπεριφορά είναι αποδεκτή.
• Στα ενδιάμεσα οι ορυζώνες με τους Βιετναμέζους να φοράνε τα χαρακτηριστικά καπέλα τους και να παλεύουν με τη λάσπη και το χώμα... 

ΥΓ Δείτε το επεισόδιο του Top Gear. Σε βάζει στο κλίμα.
ΥΓ 2 Η ηρεμία στο δρόμο, το παζάρεμα και κάποια άλλα είναι πράγματα που θα προσπαθήσω να τα κρατήσω και τώρα.
ΥΓ 3 Αλλά όσα και να έγραψα, παραμένει: "Vietnam, you don't know man, you weren't there!" :)