Όλα τριγύρω (summertime edtion)

Το τελευταίο διάστημα όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Καλό είναι να τα κοιτάς όσον αφορά εσένα γιατί αλλιώς καταλήγεις ένας θεατής ενός άσχημου σίριαλ, που όχι μόνο δε κάνεις τίποτα αλλά και χαλιέσαι συνέχεια.
Η παλιά διαπίστωση ότι οι άλλοι απομακρύνονται, επαληθεύεται με το πέρασμα του καιρού. Και δε μιλάω για περιπτώσεις υγείας, δουλειάς, υποχρεώσεων λόγω παιδιών κλπ. Απλά ο κόσμος δεν κινείται τόσο κοινωνικά όσο θα περίμενες. Το πολύ πολύ να βγει για να ξεσκάσει και σε καμιά περίπτωση να κάνει κάτι αξιοσημείωτο. Φταίει σίγουρα το πέρασμα της ηλικίας αλλά περισσότερο τι κουβαλάει ο καθένας στο κεφάλι του.
Το σοκ των Capital Controls και της δέσμευσης ουσιαστικά των καταθέσεων, είχε συνέπειες για τους περισσότερους. Αλλά όπως όλα αποτέλεσε και φθηνή δικαιολογία για να μην ανταποκριθούν πολλοί στις υποχρεώσεις τους. Αν σκεφτόμουν σαν κι αυτούς και δεν με είχαν μεγαλώσει λάθος, δηλαδή να είμαι συνεπής και αξιοπρεπής στις υποχρεώσεις μου, δε θα με χαλούσε.

Βαρέθηκα κιόλας;

Δε βαρέθηκα από τη ζωή καθώς αυτή δεν έχει να κάνει με επιχειρηματίες, τραπεζίτες, καπιταλόσκυλα, οικονομικούς εγκληματίες. Αυτούς τους βαρέθηκα. Όπως και τα κοράκια που μέσω συνεχών τηλεοπτικών εκπομπών και live blogging πνίγουν τον κόσμο.
Πρέπει να συνεχίσουμε ανεξάρτητα από αυτά, αφού δε μπορούμε να κάνουμε κάτι. Για κάποιους μπορεί ο τελευταίος μήνας να μην υπάρχει ή να είναι η συνεχής παρακολούθηση των Eurogroup. Δεν υπάρχει χρόνος για πέταμα. Ας ξέρουμε τι γίνεται αλλά όπως όλες τις άλλες φορές. Και κυρίως ας είμαστε έτοιμοι για όλα. Πλέον αιωρούμαστε στον αέρα. Από μας εξαρτάται πως.

ΥΓ Δεύτερη μέρα που δεν έχω δουλειές και πρέπει να προσαρμοστώ καθώς τόσους μήνες ξεσυνήθισα.

Magna Carta

Εν μέσω διαπραγματεύσεων, αντεγκλήσεων και υπαναχωρήσεων αρκούμαστε να παρακολουθούμε τι θα συμβεί με τη χώρα μας. Κάποιοι είναι στην τσίτα (ειδικά οι μεγάλες ηλικίες) και κάποιοι άλλοι πέρα βρέχει. Είτε γιατί δεν τους "πιάνει" η φάση είτε γιατί έχουν άλλα. Σίγουρα όμως όλοι έχουν καταλάβει ότι οι διάφοροι κυβερνήτες παίζουν ένα μεγάλο παιχνίδι με άγνωστη κατάληξη.
Το μόνο καλό είναι ότι αυτό το παιχνίδι δεν είναι άγνωστο σε μας. Έτσι δεν θα καταλήξουμε από το πουθενά να τρέχουμε αλαφιασμένοι, καθώς η όποια πληροφόρηση είναι συνεχής. Δεν θα σκάσει μύτη ένας στρατός να σφάξει το χωριό μας. Όμως όπως πάντα, από την ιστορία μέχρι τη φανταστική λογοτεχνία, τα πιόνια στη σκακιέρα τα μετακινούν κάποιοι οίκοι. Το παιχνίδι ορίζεται βάση των ονομάτων τους, λες και εμείς ανήκουμε σε αυτούς.
Ο καθένας μπορεί να προσπαθήσει να προστατευτεί αλλά απέξω και στην ιστορία, φαινόμαστε λες και είμαστε και μεις ή του οίκου των Lannister ή των Targaryen ή των Stark ή των Baratheon ή των ... Ποιος μπορεί να ξεφύγει από το σύστημα;

Και ζησαν αυτοί καλά...

Όταν ακούς γυναικείες απορίες παρακολουθώντας έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, χαμογελάς. Όταν διαπιστώνεις ότι προέρχονται από την αδιαφορία τους για το άθλημα, σου φαίνεται παράξενο. Αλλά όταν αντί να ακούς μετάδοση από εκφωνητές ακούς καφενειακές διαπιστώσεις από σαλιάρηδες, προβληματίζεσαι.
Στον χθεσινό τελικό CL είδαμε την προσπάθεια να φανεί ο Μέσι ως θεός ακόμα και όταν παραπατούσε. Εδώ και μέρες κυριαρχεί η ιστορία του Τσάβι που ξεκίνησε μικρός και έγινε μεγάλος και τρανός και τώρα φεύγει από την Μπαρτσελόνα (για να πάρει εκατομύρια ευρώ αλλά αυτή η πληροφορία δεν είναι στο κλίμα της ιστορίας). Ακόμη για τον Μπουφόν που ο καημένος έχει πάρει τα πάντα αλλά όχι CL. Και τον Πίρλο που το ένα και το άλλο. Αν αλλάξεις λίγο το σκηνικό όλα αυτά φαντάζουν όπως οι ιστορίες για βασιλιάδες και πριγκίπισσες που εμάς μας φαίνονται χαζές και για γυναίκες. Τις καταπίνει όμως το αντρικό κοινό και καταλήγει να παρακολουθεί έναν μακρινό κόσμο προνομιούχων που ζουν το παραμύθι τους. Και ζησαν αυτοί καλά...

Ροκ ον δε ρέιντιο

Ραδιόφωνο ακούω στην αρκετή ώρα που είμαι στο αμάξι και σε κενούς χρόνους στο σπίτι. Άρα ποιοι είναι οι hot σταθμοί και οι persones του μέσου, δεν ξέρω.
Ένας κλασσικός σταθμός είναι ο 1055 rock. Δυστυχώς δεν παίζει μόνο μουσική αλλά παρεμβάλλεται το ύφος του διευθυντή. Στις βλακώδεις διαφημίσεις που παίζονται, το κερασάκι που με έκανε να γράψω το post είναι αυτή που λέει ότι είναι ο σταθμός που σου δίνει το δικαίωμα να αισθάνεσαι ροκ. Τι λες ρε καραμήτρο λέω εγώ. Ας θυμηθώ και άλλες γραφικές:

• το πρώτο ροκ ραδιόφωνο. Αν λέει χρονικά είναι λάθος γιατί πρώτα βγήκε το Rock Radio. Αν λέει από ακροαματικότητες παίζει να έχει 0,2 ενώ το Rock Radio να έχει 0,1.
• εδώ παίζει μόνο ροκ. Και καπάκι ακούς ποπ, ρέγκε. r'n'b κλπ.
• η διαφήμιση που έλεγε ότι το ΣΚ θα παίζει μόνο μουσική χωρίς παραγωγούς. Λες και  οι παραγωγοί είναι η σαβούρα. 

Άρα που καταλήγουμε: 106,5 \m/

Working Class Hero

Έχουν πλακώσει τόσα πολλά το τελευταίο διάστημα και για το επόμενο μεγάλο διάστημα, που δεν υπάρχει χρόνος για πολλά. Το θετικό είναι ότι όλα αυτά είναι για καλό.
Κοιτώντας το σήμερα απορείς πως κυλούσε ο χρόνος πριν. Για την ώρα το ελέγχω και μου θυμίζει όταν μικρός στα παιχνίδια έκανα τον πολυάσχολο. Κάπως έτσι θα το πάω γιατί αλλιώς εύκολα θα σε πλακώσουν οι δουλειές και τα τρεξίματα, αφού πρώτα σε αγχώσουν. Καλό προγραμματισμό και σε σειρά θέλει. Άντε ανέβα και κινήσαμε.

Πρέσπες

Δεν είναι ο κατεξοχήν πασχαλινός προορισμός και η αλήθεια είναι ότι δεν το σχεδιάζαμε και καιρό. Μακάρι να μέναμε άλλο τόσο, γιατί το τσιμέντο και η λαμαρίνα της πόλης δεν φεύγουν εύκολα από τον οργανισμό.
Ήμαστε τυχεροί γιατί ήταν οι πρώτες μέρες που ο καιρός ήταν ανοιξιάτικος. Έτσι μπορέσαμε να απολαύσουμε περισσότερο τα γραφικά χωριά, τις ιδιαίτερες διαδρομές και τις λίμνες. Ένας κόσμος αποκομμένος στα δικά μας μάτια. Το παιδί που έτρεχε μια ταβέρνα στην περιοχή και πριν δούλευε στην Αθήνα, κάτι θα ήξερε όμως.
Πολύ καλό το φαγητό τους, η βαρκάδα στα ασκηταριά της Μεγάλης Πρέσπας δεν χάνεται, ενώ και οι άνθρωποι πολύ ζεστοί. Αγαπημένος τόπος.

ΥΓ Στην επιστροφή καθίσαμε στο Νυμφαίο: άλλη κλάση χωριό.
ΥΓ 2. Πάντα αγαπημένη η Καστοριά.
ΥΓ 3. Απροσδόκητα καλή η Φλώρινα.