Ολίγον από Όλυμπο

Ο Οκτώβρης προβλέπεται μήνας βουνού. Η αρχή έγινε με ένα πέρασμα από τον κοντινό Όλυμπο. Τελικά δεν ήταν τόσο εντυπωσιακό όσο ακούγεται γιατί ουσιαστικά μιλάμε για πεζοπορία σε ανηφόρα για 1,5 ώρα. Και μετά στην επιστροφή κατηφόρα. Βέβαια σύμφωνα με πληροφορίες τα καλύτερα ήταν στο καταφύγιο Ζολώτα αλλά ποιος ανέβαινε επί 1,5 ώρα ακόμα; Για ξεπιάσιμο και καθαρό αέρα πάντως τα Πριόνια καλά ήταν.

Ρουφιανιά;

Σε αγώνα Νέων ανάμεσα στις ομάδες Άρη και ΠΑΟΚ, καμιά 40αριά άτομα (με διακριτικά του ΠΑΟΚ) έχοντας κράνη, ξύλα και άλλα αντικείμενα μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο και επιτέθηκαν σε ανθρώπους του Άρη και γονείς, χτυπώντας και μαχαιρώνοντας.
Πρώτον: τα τελευταία χρόνια το κακό έχει παραγίνει καθώς πρόκειται για οργανωμένες ομάδες που δρουν σύμφωνα με σχεδιασμό. Αστυνομία απούσα
Δεύτερον: Όσο πάμε να το γενικεύσουμε (παντού γίνεται, δεν έχει σχέση με τον ΠΑΟΚ κλπ) τόσο δεν βοηθάμε την κατάσταση καθώς μόνο αν αγανακτήσουν οι ομοϊδεάτες τους, τότε θα συμμαζευτούν έστω και λίγο.
Τρίτον: Δεν είναι ρουφιανιά να καταγγείλεις εγκληματίες. Αντιθέτως είναι συγκάλυψη και εγκληματικό να ξέρεις ποιος έχει κάνει κάτι τέτοιο και να μη μιλάς.

Μακεδονίας & Θράκης

Ακόμα δεν το κατάργησε και σα να γίνεται ντόρος στη Θεσσαλονίκη. Ο λόγος για το Υπουργείο Μακεδονίας & Θράκης. Προσωπικά δεν κατάλαβα γιατί υπήρχε :@ Και αν δεις ποιοι κάνουν τη φασαρία (δήμαρχος Βασίλης, τσιράκια του, Μακεδονομάχοι) τότε μάλλον καλώς θα καταργηθεί. Κάποιες ερωτήσεις:

• Βοήθησε να γίνει κάτι περισσότερο στις εν λόγω περιοχές και δεν το καταλάβαμε;
• Δε μας φτάνουν τόσοι υπουργοί και θέλαμε έναν ακόμα;
• Γιατί δεν υπάρχει Υπουργείο Ηπείρου, Θεσσαλίας κλπ;
• Είμαστε σε κάποια εμπόλεμη κατάσταση και χρειάζεται καλύτερος έλεγχος της περιοχής;
  
• Γιατί οι υπουργοί που έστελναν ήταν όλοι ένας και ένας; Σας θυμίζω παλιότερο post.

Εκλογές 10%

Όσοι δεν εξαρτόμαστε από τους κρατικούς μηχανισμούς για να μας ταΐσουν ή να μας βολέψουν, οι Εκλογές ήταν όπως ένας ποδοσφαιρικός αγώνας: ενδιαφέρων κατά τη διάρκεια αλλά μετά τη λήξη του δεν αλλάζει κάτι. Σαν αγώνας λοιπόν είχε τον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ και την συντριβή της ΝΔ. Ωραίο θέαμα, με φαβορί και ανατροπές. Νίκη περιμέναμε αλλά αυτό έμεινε στην ιστορία.
Ο Κωστάκης έπεσε σε μια νύχτα και αυτό σίγουρα προκαλεί συμπάθεια αλλά και οίκτο. Όταν τον έβλεπα να βαδίζει προς το Ζάππειο απορούσα πως είχαμε αυτόν τον άνθρωπο 5 χρόνια πρωθυπουργό.
Το εκλογικό αποτέλεσμα το βρήκα εντυπωσιακά δίκαιο-σωστό: Έδειξε την τεράστια αποδοκιμάσια στους ανύπαρκτους, ίσως μια ελπίδα στο πρόσωπο του Γιώργου, κράτησε στο παιχνίδι τον ΣΥΡΙΖΑ, (καλώς η κακώς) έδειξε τη δύναμη των Ακροδεξιών, έκανε έντονη την καθίζηση του ΚΚΕ.
Για την νέα μέρα περιμένω να λειτουργήσει κάτι και να αρχίσουμε λίγο να προχωράμε. Τόσο προσωπικά όσο και εθνικά. Μέχρι τότε πάω για καφεδάκια να σχολιάσω τα αποτελέσματα. Άλλη η χαρά της καζούρας από κοντά :)

Ερασιτέχνες vs Επαγγελματίες

Συνήθως είμαστε υπέρ της δεύτερης κατηγορίας επειδή λειτουργούν σωστά και οργανωμένα και όχι χύμα όπως οι πρώτοι. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που προτιμάς τους πρώτους γιατί το κάνουν από την καρδιά τους και όχι για το χρήμα. Παράδειγμα αλλά και αφορμή από το ραδιόφωνο και συγκεκριμένα από έναν σταθμό που άκουγα περισσότερο παλιότερα. Με πολύ χιούμορ όλοι τους αλλά πολύ διαφορετικοί στο συγκεκριμένο.
Στον Imagine λοιπόν, υπάρχει ο ερασιτέχνης Σερβετάς που πιο πολύ βρίσκεται στο ράδιο παρά στο σπίτι του. Δεν είναι του στυλ κάνουμε την ώρα μας και φύγαμε-αναφέρουμε δέκα φορές πόση ώρα έμεινε για να τελειώσει η εκπομπή. Από την άλλη είναι οι επαγγελματίες: ο Κανάκης, που αν και αυτοδιαφημίζεται ως παλιος ραδιοφωνάνθρωπος είναι καθαρός επιχειρηματίας και θα εμφανιστεί στο ράδιο όταν βγει και η τηλεοπτική εκπομπή του. Οι Φρικασέδες και ο Παναγιωτόπουλος είναι άνθρωποι που επί χρόνια το έπαιζαν ροκάδες και επιλεκτικοί αλλά εξαιτίας των μπιμπικινιών εδώ και χρόνια παίζουν ότι τους ζητάει ο εκάστοτε σταθμός που βρίσκουν δουλειά.
Ερασιτέχνες και πάλι ερασιτέχνες.

ΥΓ Στη φώτο μια ακόμη ερασιτέχνης του ραδιοφώνου, η Πετρούλα :@

Ο αφισοκολλητής

Άλλη περίπτωση. Ακούς κάποιον να πουλάει τζάμπα μαγκιά και μυαλό. Ξέρει τα πάντα, δεν μπορείς να κάνεις διάλογο μαζί του. Όταν ξεκινάει να ξεδιπλώνει τα "επιχειρήματά" του δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει αν δεν πει ότι του ρθει. Κι όμως αυτό το "μυαλό" κατήντησε αφισοκολλητής. Πώς τα φέρνει η ***τάνα η ζωή. Για να βολευτεί, να αργομισθεί, να πάρει μια απόσπαση φιλάει και κατουρημένες ποδιές. Κρίμα το πτυχίο...

Αδριανούπολη vs Διδυμότειχο

Όταν ακούς Διδυμότειχο πάει το μυαλό σου στην απομόνωση, στο στρατό. Όταν το επισκεφθείς θα δεις ότι είναι μια όμορφη πόλη, με την ιστορία της, τα αξιοθέατα της, τη ζωή της. Αν και δεν την έζησα, μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι αν είχε λίγο πιο "ζωηρούς" κατοίκους θα μπορούσε να αναπτυχθεί πολύ και να αποτελούσε πόλο έλξης σε όλη τη Θράκη. Άντε να γίνει δήμαρχος ο παμμέγιστος να γνωρίσει ανάπτυξη ο τόπος :P
Η Αδριανούπολη ως γνωστόν είναι μια τούρκικη πόλη στα βόρεια του Έβρου. Πολύ ζωντανή, με το ανατολίτικο αλλά ταυτόχρονα όχι ασιατικό στυλ της. Αξίζει να την επισκεφθείς και όσο δεν έχει αντίπαλο δέος στην εκεί περιοχή γιατί να μην την κάνεις τμήμα της διασκέδασης σου σε μόνιμη βάση;

ΥΓ Καλό το Διδυμότειχο αλλά πρωτεύουσα του Βυζαντίου δεν υπήρξε ποτέ. Μια φήμη που κυκλοφορεί εκεί είναι, για να πάρει αίγλη το μέρος και να την παλεύουν οι φαντάροι και οι καθηγητές της περιοχής :P
ΥΓ 2 Είπαμε: όλα αυτά μέχρι να γίνει δήμαρχος ο παμμέγιστος