7 Ιανουαρίου 2016

Hanoi: η πρωτεύουσα

Το ιστολόγιο μετατρέπεται σε ταξιδιωτικό ημερολόγιο για τις επόμενες μέρες. Ως γνωστόν: "Vietnam, you don't know man, you weren't there" αλλά θα το προσπαθήσουμε.
Το Ανόι σε βάζει για τα καλά στο νόημα της Ασιατικής πόλης: πολύς κόσμος, στενά κτίρια, χιλιάδες πληροφορίες που το μάτι δεν προλαβαίνει να επεξεργαστεί. Και το χάος στους δρόμους με αυτοκίνητα και μηχανάκια να πάνε παντού και να κορνάρουν. Μετά το αρχικό σύγκρυο πρέπει να μάθεις να διασχίζεις τους δρόμους χωρίς να περιμένεις να σταματήσει η ροή των οχημάτων. Και μετά από καιρό το διασκεδάζεις κιόλας :)
Το Old Quarter είναι η χαρακτηριστική περιοχή του όπου βρίσκεις ότι θες (εκτός από φρυγανιές :Ο). Η λίμνη Hoan Kiem (ειδικά το βράδυ με το φωτισμό) είναι πανέμορφη και κατακλύζεται από τον κόσμο. Μέσα από τους πιο μεγάλους τους δρόμους μπορείς εύκολα να μεταφερθείς με ένα cyclo ή ταξί πιο δυτικά όπου υπάρχουν τα μεγάλα πάρκα με παγόδες και το μαυσωλείο του θείου Χο. Είτε από έξω είτε από μέσα μπορείς να βρεθείς για λίγο σε πιο χαλαρές καταστάσεις.
Διασχίζοντας το με τα πόδια το νοιώθεις, περνώντας με μεταφορικό από άλλες περιοχές και γέφυρες καταλαβαίνεις ότι δε μπορεί να το χωρέσει ο νους σου. Είναι νωρίς ακόμα...

14 Δεκεμβρίου 2015

2015: Metal και συμπάθειο

Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες της τελευταίας στιγμής (άκουσα από τετριμμένες κυκλοφορίες μέχρι ελιτίστικες της κακιάς ώρας) δεν κατάφερα φέτος να συγκεντρώσω 7 καλούς δίσκους. Αλλάζουμε εμείς αλλάζουν και οι εποχές. Ακολουθούν συμπαθητικές στιγμές.
 
Amorphis - Under the Red Cloud
Πώς μπορεί να σε ενθουσιάζει μια προσπάθεια που απέχει ελάχιστα από τις προηγούμενες; Και όμως είναι τόσο γλυκά κολλημένη και με ειλικρινή έμπνευση που θα στεναχωρεθείς αν κυκλοφορήσουν κάτι μέτριο.Οι κολλητικές μελωδίες θα σε ταξιδέψουν.


Iron Maiden - Book of Souls
Τα έγραψα και σε ξεχωριστό post. Όπως οι πραγματικοί καλλιτέχνες που αγαπούν τη δουλειά τους κάθισαν και έφτιαξαν ένα έργο που θα στέκεται ψηλά χρόνια μετά. Η θεϊκή έμπνευση θα παραμείνει στους κλασσικούς τους δίσκους αλλά αυτό δεν αφαιρεί την αγάπη για το τώρα.

 Lamb of God - VII : Sturm Und Drang
Η περιπέτεια ενός αμερικάνου τραγουδιστή στη φυλακή της Τσεχίας, δίνει τις ουλές που χρειάζονται. Τα καθαρά φωνητικά τις απαλύνουν. Οι συμμετοχές τις πουδράρουν. Με το δικό τους ήχο, σε μεστές στιγμές οι LoG είναι στα δυνατά χαρτιά του σήμερα.


Nightwish - Endless Forms Most Beautiful
Έχουν ξεφύγει πολύ από το vibe των μεγάλων στιγμών τους και πλέον με τη βούλα είναι disney metal. Παρόλαυτα η μηχανή δουλεύει στους γνωστούς ρυθμούς και δε μπορείς να αρνηθείς το ταλέντο που κουβαλάει ο Holopainen


W.A.S.P. - Golgotha
Δεν αγγίζει τις μεγάλες στιγμές τους ενώ και οι πεποιθήσεις του Blackie είναι να τις κρατάει για τον εαυτό του. Ο ήχος ο γνωστός αλλά η μαγιά των τραγουδιών είναι που στο τέλος κάνει καλό το αποτέλεσμα. Το Slaves of... θυμίζει περασμένα μεγαλεία.

12 Δεκεμβρίου 2015

The Last Kingdom

Το ανέφεραν ως αντίστοιχο του Game of Thrones: καμία σχέση. Περισσότερο με το Vikings έχει να κάνει καθώς διαδραματίζεται στην Αγγλία τον 9ο αιώνα με τους Σάξονες να προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τους Βίκινγκ (Δανούς τους λένε). Αυτή τη φορά η οπτική είναι από την άλλη πλευρά και έτσι το ενδιαφέρον αυξάνεται.
Βασίζεται σε σειρά βιβλίων φαντασίας και ακολουθεί τον Ούντρεντ, Σάξονα που ανατράφηκε από Βίκινγκ. Που βρίσκεται στο περιβάλλον του (υπαρκτού) βασιλιά Άλφρεντ. Έτσι πέρα από τις fiction γραμμές υπάρχει ιστορική βάση, η οποία αποτυπώνεται με ακρίβεια στα ρούχα, τα κάστρα, τα μεγέθη της εποχής. Και οποία δίνεται με ακρίβεια στην μάχη του τελευταίου επεισοδίου, όπου ακολουθούνται τακτικές της εποχής.

30 Νοεμβρίου 2015

Art Home

Σε ένα μουσικό κόσμο (τον μεταλλικό) που μετά από τόσα χρόνια τα πράγματα σου φαίνονται πέρα από γνωστά αλλά και συγκεκριμένα, η επαφή με κάτι ξένο και όχι άμεσα επεξηγήσιμο σου φαίνεται ενδιαφέρουσα. Έτσι μου ακούγεται η indie, ηλεκτρονική, alternative μουσική που παίζει συγκεκριμένα το Art House. Πιθανόν και σε άλλα μαγαζιά του κέντρου να παίζουν παρόμοια μουσική αλλά είναι το hype του, παλιού ειδικά, χώρου που σε ιντριγκάρει. Και η καλλιτεχνική προσέγγιση μέσα από τις αφίσες των event του είναι τέτοια, που μπορεί να τους αφιερώσεις περισσότερο χρόνο από την κλασσική πεταχτή ματιά.

Σημείωση: όχι δεν το γύρισα στην electronica

22 Νοεμβρίου 2015

OHT 2015

Και φέτος περιμέναμε το Open House με προσμονή. Με μεγαλύτερη διαφήμιση φαινόταν να είναι πιο ζόρικα τα πράγματα και όντως ήταν για τα διαμερίσματα στο κέντρο. Στα υπόλοιπα πάντως, οι συνθήκες ήταν πολύ "ευρωπαϊκές".
Μέσα σε ένα ΣΚ ήμασταν και εμείς επισκέπτες στην πόλη μας, όπως η φίλη που φιλοξενούσαμε. Συνδυάσαμε το περπάτημα και τη γνωριμία με το εσωτερικό της πόλης μας με τη διασκέδαση σε ταβέρνες, καφέ και μπαρ. 

9 Νοεμβρίου 2015

Clickbait

 Η αηδία με το κυνήγι κλικ έχει παραγίνει. Τα site του κίτρινου τύπου λειτουργούν μόνο έτσι. Τα mainstream ειδησεογραφικά σπάνια δεν θα το κάνουν. Το χειρότερο είναι κάποια που θέλουν να σου περάσουν ότι είναι σοβαρά και τελικά είναι χειρότερα και από τις δυο άλλες κατηγορίες.
Στο βωμό της κονόμας από τις διαφημίσεις το πράγμα γίνεται αναπόφευκτο στο ραδιόφωνο. Οι πολλές διαφημίσεις είναι παλιό φαινόμενο αλλά να κάθεται ο παρουσιαστής να σου μιλάει με στόμφο για τι καλή είναι η εταιρεία /χορηγός και πόσο καλύτερος γίνεσαι όταν πίνεις το αναψυκτικό, είναι too much.
Προσπερνάμε και τα μεν και τους δε.

8 Νοεμβρίου 2015

Κατά μάνα κατά κύρη

Σε αρκετές οικογενειακές περιπτώσεις, η παροιμία ισχύει. Σε εργασιακές ακόμα περισσότερο.
Αν πούμε ότι μάνα είναι ο διευθυντής ενός σχολείου, τότε έτσι πάει και στους εργαζόμενους και στο εργασιακό κλίμα. Μια δεκαετία στο χώρο το θεωρώ σχεδόν ανεξήγητο πως κάποιος που δεν σε επιβλέπει την ώρα της δουλειάς σου, που μπορεί να μην τον πετυχαίνεις όλη μέρα καθορίζει την ποιότητα εργασίας. Έτσι σε σχολείο:

  • με αποσυρμένο/αυστηρό διευθυντή ήμασταν με τα χαλινάρια και την αποστασιοποίηση. 
  • με χύμα διευθυντή λογικό ήταν να μην ήξερες πόσοι πάμε και πόσοι γυρνάμε στις εκδρομές.
  • με υπεροργανωμένο ήσουν σχεδόν εκπαιδευτικός κολλεγίου
  • με συνδικαλιστή δε λειτουργούσε τίποτα και όλοι ήταν σκασμένοι
  • με καλόκαρδο και δοτικό γινόμαστε χαλί