Seventh's Spot

Έφτασε λοιπόν η μεγάλη μέρα. Σάββατο 25 Ιουνίου και πρωί-πρωί ξεκινάμε το ταξίδι προς τη Μαλακάσα και το Terra Vibe όπου θα διεξαχθεί η δεύτερη μέρα του φετινού Rockwave. Η προσμονή μεγάλη, κυρίως για τους headliners Black Sabbath και οι προβλέψεις για την παρουσία του κόσμου ανάλογες. Χρειάστηκαν να περάσουν 35 χρόνια από την πρώτη περιοδεία τους και 8 μετά την επανένωση τους για να μας τιμήσουν με την παρουσία τους. Βέβαια δεν φταίνε αυτοί αλλά η ανύπαρκτη, μέχρι πρότινος, συναυλιακά Ελλάδα.

Μια που αρχίσαμε τα παράπονα, να τα πούμε μαζεμένα και να αναφερθούμε στην «άρτια» οργανωμένη εκδρομή γνωστού ραδιοφωνικού σταθμού της Θεσσαλονίκης. Ενώ οι άλλες εκδρομές ήταν έτοιμες για να ξεκινήσουν εμείς ακόμα ψαχνόμασταν. Σε μια προσπάθεια «οργάνωσης» γίνεται η κορυφαία ερώτηση από μια του σταθμού: ποιοι είναι παρέες; Απάντηση του γράφοντος: όλοι! Μετά το σχετικό χαμό, μπαίνουμε στα λεωφορεία, που μόλις είχαν έρθει, χωρίς κανέναν έλεγχο (τζάμπα τα 30 ευρώ).

Για κακή μας τύχη, το πρωινό εκείνο είχε σημειωθεί ατύχημα στο Μαλλιακό με αποτέλεσμα να πηγαίνουμε σαν κότες και να ακούγονται φωνές του στυλ «κάρβουνο καίει;» :P Στην επιστροφή δε, έγινε το κορυφαίο να μαζευόμαστε κατά λάθος, καθώς δεν υπήρχε σημείο συνάντησης :@ και να ψάχνουμε κάποιον υπεύθυνο. Καταλήγουμε να περπατήσουμε 1,5 χιλιόμετρο για να βρούμε τα λεωφορεία, όπου μπαίνει ο όποιος να ναι και ξεκινάμε χωρίς καλά-καλά να έχουμε συμπληρώσει τις θέσεις! Ελέγχεται η πληροφορία για εκδρομείς που βρίσκονται εκτός του συναυλιακού χώρου και αναζητούν ακόμα τα λεωφορεία :P Στις 5 παρά φτάνουμε επιτέλους, με παρκαρισμένα 1,5 χιλιόμετρο μακριά και πλανόδιους διάσπαρτους παντού.

Στα γρήγορα, δηλαδή κλέβοντας σειρές (εκείνη τη μέρα έκλεψα τόσες σειρές όσες δεν έχω κλέψει στη ζωή μου :P), μπαίνουμε μέσα χωρίς να σταματήσουμε σε κάποιο από τα stand, τα οποία βρισκόταν εκεί που πέρυσι ήταν η σκηνή. Από μακριά καλά φαινόταν :o Και είμαστε μπροστά στο συναυλιακό χώρο. Πολύ μεγαλύτερος, με μια τεράστια σκηνή και δύο οθόνες δεξιά και αριστερά της. Πραγματικά οι διοργανωτές έχουν κάνει πολλά βήματα προόδου και τους αξίζουν συγχαρητήρια. Συνωστισμός υπήρχε πχ για το φαΐ αλλά όταν μιλάμε για πολλές χιλιάδες κόσμου δεν μπορείς να περιμένεις πολλά. Και ο κόσμος ήταν απίστευτα πολύς. Δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο σε συναυλία και ούτε πρόκειται μάλλον. Αν η χωρητικότητα του χώρου είναι 25000 τότε την ώρα που εμφανίστηκαν οι Sabbath πρέπει να είχαμε υπερβεί αυτόν τον αριθμό!

Πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι έλληνες Wastefall. Για να μαι ειλικρινής δεν είχα ακούσει κάποιο τραγούδι τους, ούτε και θυμόμουν τι έπαιζαν. Πρόκειται για μια αθηναική μπάντα με έξι μελη (2 κιθάρες, μπάσο, ντραμς, πλήκτρα και βιολί), η οποία ανήκει στον progressive χώρο, ενώ ο ήχος τους σε στιγμές φέρνει σε Dream Theater. Και τι μας τα λες ρε φίλε θα πείτε και θα χετε δίκιο. Απλά μου έκαναν πολύ θετική εντύπωση, τόσο μουσικά όσο και σκηνικά. Δεν κόμπλαραν μπροστά σε τόσο κόσμο, αντίθετα έδειξαν άνεση και αποφασιστικότητα. Οι περίπου 15 χιλιάδες που βρισκόταν από κάτω, τους ενίσχυσαν και τους επευφήμησαν, δείγμα ότι δεν υπάρχει τόση ξενομανία πια. Αν βελτιώσουν λίγο το image τους (παραείναι casual) και φυσικά προχωρήσουν μουσικά σε ένα δύσκολο χώρο, τότε θα τους ξανακούσουμε γρήγορα.

Κόντευε 6 και ανεβαίνουν στη σκηνή οι Black Label Society. Μεγάλο μέρος του κοινού τους υποδέχθηκε με πολύ ενθουσιασμό (=δεν ήμουν εγώ μέσα σε αυτούς). Ο Zakk Wylde, mainman του γκρουπ, μπαίνει τελευταίος με ένα solo, ενώ και η συνέχεια χαρακτηρίστηκε από την πληθωρική παρουσία του. Εμφανισιακά την προσοχή τράβηξε το μακρύ μούσι του. Άντε και στους ZZ Top :P Καλός ο μπασίστας τους, ενώ ένα παλικάρι από τα πρώτα, μάλλον κολλητός του Wylde, που έκοβε βόλτες στη σκηνή πίνοντας μπύρα και κάνοντας μαλακίες δεν πολυκατάλαβα τι ρόλο βαρούσε :@ Ο ήχος των BLS είναι δυνατός και γεμάτος αλλά τα τραγούδια τους δεν είναι και τόσο ξεσηκωτικά, γεγονός που δεν πτόησε όμως πολλούς (=δεν ήμουν εγώ μέσα σε αυτούς). Κορυφαία στιγμή της εμφάνισης τους, το solo του Wylde πίσω από το κεφάλι αλλά και με τη γλώσσα! Χειρότερη στιγμή η αφιέρωση ενός τραγουδιού στους μαχητές ενάντια στην τρομοκρατία, όπου και εισέπραξε γιουχαρίσματα. Έφτασε και η στιγμή της αποχώρησης που συνοδεύτηκε από το γκρέμισμα των ενισχυτών και του drum kit από την μπάντα. Born to be Wylde!

Προσωρινή ξεκούραση για να αντέξουμε ως το τέλος και μετακίνηση στα πλάγια σε πιο πανοραμικό μέρος. Ώρα για τους Velvet Revolver, οι οποίοι αποτελούνται κυρίως από πρώην μέλη των Guns n Roses, μεταξύ των οποίων και ο πολύς Slash. Όχι αμελητέο μέρος των εκδρομέων είχε έρθει για αυτούς, καθώς δεν πρόκειται για tribute band των GNR (αν και κάποιοι είχαν την απαίτηση να παίξουν μισή ώρα GNR :o) αλλά για μια μπάντα που έφτασε στο No 1 της Αμερικής. Με ένα encore και κοντά μια ώρα set που κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ τους και με καναδυό πινελιές από Roses νομίζω ότι και αυτοί ικανοποίησαν. Αυτός που τράβηξε την περισσότερη προσοχή μάλλον αρνητικά, ήταν ο τραγουδιστής τους, Weiland για τις φωνητικές του ικανότητες αλλά κυρίως για τη σκηνική του παρουσία. Ο Weiland ήταν εξαιρετικός στις κινήσεις του, μόνο που αυτές δεν ήταν μπορούμε και πολύ αντρικές. Ενώ είχε προηγηθεί ο πολλά βαρύς Wylde τώρα o frontman παρέπεμπε περισσότερο σε Janes Addiction, ίσως και punk. Τέλος πάντων, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα αλλά ήταν κάτι που σχολιάστηκε.

Ήγγικεν η ώρα. Μετά κόπων και βασάνων πλησίασα στα 20 με 30 μέτρα από τη σκηνή. Ο κόσμος είχε πυκνώσει πάρα πολύ, ενώ στις οθόνες εμφανιζόταν συνέχεια μηνύματα για να μη σπρωχνόμαστε. Μια κουβέντα είναι! Όπου και να κοιτούσες έβλεπες ανθρώπους, με το χώρο να φαντάζει μικρός για να φιλοξενήσει τέτοιο πλήθος. Ακόμα και στα δέντρα είχαν σκαρφαλώσει κάποιοι για να παρακολουθήσουν τη συνέχεια. Τα φώτα έσβησαν και η αδημονία έφτασε στο κατά κόρυφο… Σκέφτηκα αν θα έπρεπε να περιγράψω τι έγινε στη συνέχεια καθώς είναι πολύ δύσκολο να μεταφέρεις αυτό που έβγαζαν 25000 κόσμος. Ειδικά σε κάποιους που δεν έχουν παραβρεθεί ποτέ σε μεγάλη συναυλία. Όμως αποφάσισα να τα γράψω έτσι ώστε να τα θυμάμαι και γω πιο καλά μετά από χρόνια.

Μες το σκοτάδι ακούστηκε η φωνή του Ozzy που μας καλούσε να φωνάξουμε. Όλοι προσπαθούσαμε να τον δούμε αλλά μάταια καθώς δεν ήταν πάνω στη σκηνή. Αλλά αυτό από μόνο του προκάλεσε ένα κύμα ενθουσιασμού. Και τότε ανεβαίνουν στη σκηνή οι Black Sabbath. Οι νότες του Ν.Ι.Β ακούγονται και 15000 κόσμος χοροπηδάει στο ρυθμό του. Ήταν εκπληκτικό. Ήταν απίστευτο. Δεν πιστεύω ότι θα ξανασυμβεί κάτι τέτοιο και ούτε καταλάβαινες τι γινόταν. Ο Ozzy ανέβηκε ενθουσιασμένος, με τους υπόλοιπους Black Sabbath να βρίσκονται στα γνωστά τους standard. Δεν υπήρχε κανένα ιδιαίτερο stage show, δεν έτρεχαν πάνω-κάτω, δε έπαιξαν κανένα εκπληκτικό solo. Είναι όμως η πιο επιδραστική μπάντα και μία από τις μεγαλύτερες που έχουν περάσει από τον πλανήτη. Είναι ένας θρύλος και αυτό εκστασίασε τους πάντες, μικρότερους ή μεγαλύτερους. Η μία κορυφαία στιγμή διαδεχόταν την άλλη ενώ ο Ozzy έκανε ό,τι ήθελε: πείραζε τον Iommi και τον Butler, πετούσε συνέχεια κουβάδες με νερό στον κόσμο, δεν μας άφηνε σε ησυχία ενώ μας έδειξε και τα οπίσθια του! :o Απολαυστικός ο madman ήταν η ψυχή της μπάντας, ενώ στο Wizard έδειξε και τα προσόντα του στην φυσαρμόνικα (τυχερός όποιος την έπιασε).

War Pigs και να γίνεται ο πανικός από τα χέρια που υψώθηκαν στον αέρα και το τραγούδι του κόσμου. Fairies Wear Boots και ο ενθουσιασμός να ξεχειλίζει από την αρχή. Το medley από Symptom of the Universe, Sweat Leaf , Electric Funeral ταρακούνισε τους πάντες ενώ μας βγήκε η φωνή στο καρακλασσικό Iron Man. Λίγες στιγμές αργότερα ακούστηκε η προσευχή του metal, το ομώνυμο τραγούδι. Υπακούοντας στα κελεύσματα του Ozzy ο συναυλιακός χώρος μετατράπηκε σε θάλασσα φωτός από τους αναμμένους αναπτήρες. Από την αλλαγή στη μέση του τραγουδιού και σε όλο το υπόλοιπο της συναυλίας επικράτησε ένας πανζουρλισμός. The Wizard, εισαγωγή του Sabbath Bloody Sabbath και Paranoid. Όλοι ξέρουν αυτό το τραγούδι και όλοι μπορούν να καταλάβουν τι έγινε. Και όλοι όσοι ήταν εκεί χοροπήδηξαν στο άκουσμα του μέχρι τελικής πτώσεως. Μόνο που αυτή δεν είχε έρθει ακόμα καθώς η μπάντα βγήκε για encore με τον Ozzy να τραγουδάει με σπασμένη φωνή το Children of the Grave. Ένας madman που όσο περνούσε η ώρα είχε συνεπαρθεί από τις αντιδράσεις του κόσμου και στο τέλος φαινόταν εντελώς εκστασιασμένος. Ένας madman που υποκλίθηκε στον κόσμο αλλά περισσότερο εμείς σ’αυτόν.

Πραγματικά δεν μπορώ να ξεχωρίσω κορυφαία στιγμή της εμφάνισης των Sabbath. Όσο καλές και να τανε οι μπάντες πριν από αυτούς, επισκιάστηκαν. Ίσως φανώ υπερβολικός αλλά θα πω ότι δύσκολα θα περάσει άλλη μπάντα που θα προκαλέσει το ντελίριο που προκάλεσαν οι Sabbath. Δεν πίστευα ότι κάποτε θα τους έβλεπα, να όμως που συνέβη. Ας ελπίσουμε ότι όταν αποχωρήσουν θα βρεθεί μια μπάντα που θα καλύψει το κενό τους, το κενό ενός θρύλου.

Sabbath bloody Sabbath
Nothing more to do
Living just for dying
Dying just for them...

Παραλειπόμενα
- Ατάκα που ακούστηκε προς μεταλλά γιατί καθόταν στη σκιά, ενώ περιμέναμε να επιβιβαστούμε το πρωί: "Εσύ φιλαράκι με την εκδρομή του Star FM είσαι;"
- Αφού περπατούσαμε για κανένα χιλιόμετρο για να βρουμε το λεωφορείο κάποιος είπε: "κουράγιο παιδιά, άλλα 400 έμειναν". Δεν τον εντοπίσαμε ακόμα.
- Εκτός από την πρώτη των Sabbath, έγινε και η πρωτη παρουσίαση της collection "Blaze καλοκαίρι '05" με το μοντελακι Seventh One να αλωνίζει το συναυλιακό χώρο.
- Κάποιος φώναζε στον Weiland αν πήγαινε στο ίδιο σχολείο με τον Rob Halford.
- Η εμφάνιση φίλου από τα παλιά μετά της συμβίας του. Αλλά αυτό πάει για το forum Προφητείες..
- Απόσπασμα από τηλεφωνική συζήτηση στο συναυλιακό χώρο: Α:"Φίλε που κοντά είσαι;", Γ:"Κοντά στην κονσόλα", Α:"Και τι φοράς να σε βρω;", Γ:"Ένα μαύρο μπλουζάκι. Θα με βρεις σίγουρα"
- Στο λεωφορείο της επιστροφής ο οδηγός σοφά έκρινε ότι το μόνο κατάλληλο άκουσμα που μπορούσε να συνοδεύσει μια τέτοια βραδιά ήταν Άντζελα Δημητριου και "Φωτιά τα Σαββατόβραδα ή Sabbathόβραδα"

Σημείωση Το οδοιπορικό από την (οοο)όμορφη Θεσσαλονίκη στο χώρο του σημαντικότερου live της μεταλλικής κοινότητας

Gotthard - Lipservice

Όταν μεταξύ αστείου και σοβαρού λέω ότι γουστάρω καμιά poserια, άλλοι κοροϊδεύουν (οι νεότεροι στο χώρο συνήθως) και άλλοι θα εξομολογηθούν ότι γουστάρουν. Δικαιολογημένα το συγκεκριμένο ιδίωμα είναι παρεξηγημένο καθώς στο απόγειο του ήταν γεμάτο στη σαβούρα. Αλλά έτσι δε γίνεται πάντα; Μόλις γνωρίσει κάτι επιτυχία τρέχουν όλοι να το μιμηθούν για να επωφεληθούν από την πέραση που έχει. Σχετικά πρόσφατα ρίξαμε πολύ γέλιο με μερικούς συνBlazers, παρακολουθώντας video clip εκείνης της εποχής σε αφιέρωμα σε γνωστό μπαρ της Θεσσαλονίκης. Από την άλλη όμως γουστάραμε ακούγοντας κάποια πιασάρικα κομμάτια που αντέχουν ως σήμερα.

Γιατί όλος αυτός ο πρόλογος; Γιατί οι Gotthard είναι ένα γκρουπ που ηχητικά βρίσκεται σε αυτό το χώρο αλλά που διαθέτει και την προσωπικότητα των σοβαρών εκπροσώπων του. Όσο σοβαρός μπορεί να είναι κάποιος όταν είναι poser! (Διάβασα δήλωση τους ότι το μπορούν να γίνουν τόσο γνωστοί όσο οι Bon Jovi…) Επειδή μάλλον κανείς δεν τους ξέρει, ούτε και γω μέχρι πρότινος, πρέπει να πω ότι πρόκειται για ένα γκρουπ που γνωρίζει επιτυχία στην πατρίδα του την Ελβετία και στις γύρω χώρες. Χρυσοί και πλατινένιοι δίσκοι αλλά μέσα σε αυτά τα γεωγραφικά όρια. Και όχι γιατί ο ήχος τους προορίζεται μόνο για κεντροευρωπαϊκές χώρες αλλά γιατί δεν είμαστε στα τέλη των 80s που οι εταιρίες προωθούσαν αυτόν τον ήχο.

Όποιος λοιπόν γουστάρει καλό hard rock, με hit άλλων εποχών (Lift you up) και καθόλου παρωχημένο ήχο μπορεί να επενδύσει στους Gotthard και δε θα χάσει. Δεν πρόκειται για τους νέους Bon Jovi φυσικά, αλλά είναι ένας δίσκος που ακούγεται πολύ ευχάριστα και σφύζει από καλές ιδέες και μελωδίες. Βέβαια μην περιμένετε στίχους τύπου Nevermore αλλά και το rock δεν είναι μόνο για προβληματισμό αλλά και για διασκέδαση. I wanna rock till the morning down, I wanna lift you up!

Rammstein - Rosenrot

Να ξεκινήσω αυτήν την, μετά από πολύ καιρό ελέω ΕΣ, αναφορά σε μια κυκλοφορία του σκληρού ήχου σημειώνοντας ότι δεν είχα εμβαθύνει στη μουσική του συγκεκριμένου συγκροτήματος. Οι επαφές μου με τους Rammstein περιοριζόταν καταρχήν στο Du Hast και στη συνέχεια σε ραδιοφωνικά ακούσματα και στο Live aus Berlin. Η εντύπωση που αποκόμισα από αυτά ήταν ότι πρόκειται για μια ξεχωριστή μπάντα (γερμανικός στίχος) με μεγάλο κοινό, το οποίο όμως δεν δικαιολογούταν από την ποιότητα της μουσικής του. Χαρακτηριστικός ο ήχος τους μεν, μονότονος και σε καμιά περίπτωση πρωτοποριακός. Έχοντας μόνο βαριές και μπουκωμένες κιθάρες και ψευτοεντυπωσιακά riffάκια, δεν καταξιώνεσαι στη συνείδηση του ακροατή που ψάχνεται.

Έπεσε λοιπόν στα χέρια μου το τελευταίο πόνημα των Γερμανών και έβαλα να ακούσω μήπως ξεχωρίσω κάποιο νέο hitάκι. Η ακρόαση όμως επιμηκύνθηκε καθώς το Rosenrot δεν περιορίζεται στα πλαίσια της μονολιθικότητας που διακρίνει των ήχο της μπάντας. Δυνατά τραγούδια με καλά refrain, μελωδία σε πολλά σημεία και όχι «βαράμε για να είμαστε μοντέρνοι». Και κυρίως ποικιλία: αγγλικός και ισπανικός στίχος, ήχοι από Μέση Ανατολή, λυρικότητα, φωνητικά από τα γνωστά ως και στυλ Nosferatu (!)

Δεν ξέρω αν το Rosenrot είναι ο καλύτερος δίσκος τους, πιθανόν όχι, αλλά είναι ένας δίσκος που μπορεί να σταθεί άνετα μουσικά και να μη χρειάζεται δεκανίκια τύπου «είναι φιλοναζιστές;», μπιμπλίκια στον ήχο κλπ. Άντε και από τα μέρη μας.

Nevermore - This Godless Endeavour

Οι Nevermore θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν περιφραστικά ως η αγαπημένη μπάντα των κριτικών. Σχεδόν όλες οι μετά από ένα σημείο και μετά κυκλοφορίες τους εκθειάζονται ως ξεχωριστές, άρτιες και σημεία αναφοράς του μοντέρνου metal. Από την άλλη, οι ίδιοι δεν έχουν κατορθώσει να δημιουργήσουν ένα μεγάλο πυρήνα οπαδών, ούτε και να βρεθούν ανάμεσα στα πιο δημοφιλή συγκροτήματα. Ίσως αυτό εκ πρώτης όψεως να φαίνεται οξύμωρο, αλλά με μια δεύτερη ματιά μπορεί να διακρίνει κανείς ότι τα σημεία που τους ξεχωρίζουν δεν τους κάνουν απαραίτητα και «αγαπητούς»: η θεατρικότητα των φωνητικών του Warell Dane ακούγεται σε πολλούς ως υπερβολή και κατ’ επέκταση ως ενόχληση, τα κοφτά riff του Jeff Loomis αν και πάντα είναι τουλάχιστον αξιοπρόσεκτα, δεν είναι τόσο πιασάρικα κλπ.

Εν έτη 2005 ο Warell Dane και η παρέα του συνεχίζουν το δρόμο που έχουν χαράξει παρόλα τα προβλήματα που είχαν με την εταιρία τους στον προηγούμενο δίσκο τους (Enemies of Reality) και με ένα συμβόλαιο αντάξιο τους (έτσι τουλάχιστον ισχυρίζονται). Ένας προηγούμενος δίσκος που είχε και αυτός εκθειαστεί αλλά φέτος ξανακυκλοφόρησε με νέα μίξη λόγω της κακής αρχικής! Για εκείνους που περίμεναν τη συνέχεια του Dead Heart in a Dead World ήταν μια απογοήτευση καθώς ηχητικά ήταν πιο κοντά στους πρώτους δίσκους τους. Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι δεν ήταν καλός (με εξαίρεση την παραγωγή!). Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το This Godless Endeavour. Ο καλός στίχος, ο συμπαγής και δυνατός ήχος, όλα τα Nevermore στοιχεία είναι εδώ. Αν και ηχητικά είναι πιο κοντά στο Politics of Ecstasy και το Dreaming Neon Black, δεν θα συναντήσουμε τις καταιγιστικές στιγμές του δεύτερου, ούτε τους ύμνους του Dead Heart, το οποίο και περιλαμβάνει την κορυφαία διασκευή όλων των εποχών, στο Love Bites των Judas Priest (δεν κρατήθηκα, το είπα!). Δύσκολα ένα τραγούδι μπορεί να ξεχωρίσει από τα άλλα. Και αυτό όχι γιατί δεν υπάρχει καλή μουσική στο Godless Endeavour, αλλά γιατί κάθε τραγούδι έχει τόσο πολύπλοκή δομή με περάσματα, αλλαγές ύφους και συναισθημάτων (progressive δε λέγετε αυτό;…) που δύσκολα το ξεχωρίζεις από το σύνολο.

Συμπερασματικά, πιστεύω ότι οι Nevermore θα χαροποιήσουν αυτούς που τους γνωρίζουν χρόνια, δεν θα καταπλήξουν όμως όπως έκαναν με το Dreaming Neon Black και το Dead Heart, ούτε και θα ανοιχτούν στο πιο ευρύ metal κοινό καθώς ο ήχος τους παραμένει όχι τόσο «φιλικός». Γκρουπ με ειλικρίνεια σαν κι αυτούς αποτελούν σταθερή εγγύηση για τον ακροατή που δεν αρέσκεται σε πιασάρικα ακούσματα ούτε και θαμπώνεται από εφήμερους rock star.

Dream Theater - Octavarium

Έναν δίσκο μπορεί κάποιος να τον δει από 10 πλευρές: αν τον "τρελαίνει" ο ήχος του γκρουπ, αν περιμένει πολλά από αυτόν, αν προσπαθεί να καταλάβει τι στο διάολο έχει αυτό το συγκρότημα και το προσκυνάνε οι "κριτικοί" κλπ. Στην τελευταία κατηγορία νιώθω ότι ανήκω όταν ακούω μερικά συγκροτήματα του λεγόμενου progressive metal/rock. Από μόνος του ο όρος preogressive μπερδεύει τα πράγματα. Progressive δεν σημαίνει μόνο άρτια μουσική κατάρτιση. Έτσι όταν οι Dream Theater έβγαζαν κάποιους δίσκους στους οποίους επαναλαμβάνονται αλλά παίζουν "παπάδες" εγώ απορούσα για τους εκθειασμούς των πάντων.

Με αυτές τις σκέψεις και έχοντας ως πρόσφατο παράδειγμα το Train of Thought, το οποίο ήταν ένας δίσκος που βαρούσε(Hail!) αλλά χωρίς να σου αφήνει κάτι, ούτε και να είναι η κορυφαία δουλειά τους (ακούστηκε κι αυτό!) άκουσα το πρόσφατο πόνημα τους, ονόματι Octavarium*. Τίτλος σχετικός με τον αριθμό των δίσκων που έχουν κυκλοφορήσει. Ο ήχος είναι Dream Theater. Δηλαδή πολύ καλός αλλά και αναμενόμενος. Αλλαγές, γέφυρες, καλό drumming και ένα σωρό άλλα στοιχεία που τους έχουν κάνει ότι είναι σήμερα. Από μόνο του αυτό το στοιχείο θα κάνει τους απανταχού λάτρεις αυτού του ήχου να τον αποκτήσουν. Και εγώ θα ήμουν μαζί τους αν έβγαινε αυτή η ταμπέλα του progressive γιατί ειλικρινά δε νομίζω ότι πάνε κάπου αλλού το metal. Κυριαρχούν στο βασίλειο τους. Όπως πχ το ίδιο κάνουν οι Maiden και δε με χαλαέι καθόλου. Υπό αυτή τη σκέψη μ'αρεσε και το I Walk Beside You, στο οποίο μερικοί "κριτικοί" έριξαν το ανάθεμα γιατί λεει είναι το πιο εμπορικό κομμάτι τους. Εγώ αυτό που άκουσα είναι ένα πολύ καλό τραγούδι, πιο απλό σε δομή (γιατί δεν χρειάζεται να παίζεις 11 νότες το δευτερόλεπτο για να είναι αξιόλογο ένα τραγούδι :@) που παραπέμπει και σε U2. Αυτό που κάνει αξιόλογο κάτι είναι η διαχρονικότητα του και όχι η δεξιοτεχνία. Βέβαια η δεξιοτεχνία σε πάει ένα βήμα πιο κοντά αλλά δεν αρκεί από μόνη της.

Από αναφορά σε ένα δίσκο, αυτό το review εξελίχθηκε σε σκέψεις πάνω στο progressive και την οπτική που βλέπει κάποιος την αξία ενός δίσκου. Το σίγουρο για τον συγκεκριμένο είναι ότι χρειάζεται να αφιερώσει κάποιος περισσότερα ακούσματα από το συνηθισμένο. Απόδειξη αποτελεί το εικοσάλεπτο (!) ομώνυμο τραγούδι, το οποίο κλείνει το δίσκο και ίσως το παίξουν όταν θα ρθουν και από τα μέρη μας. Be there

*Ο κορυφαίος δίσκος τους παραμένeι το Images and Words, το οποίο έδενε φοβερά τη λυρικότητα, τη μελωδεία, τη δύναμη, την τεχνική (ας με σταματήσει κάποιος!) και κυρίως όρισε το μετέπειτα progressive. Εκτός από το θετικό αντίκτυπο, έιχαμε και το αρνητικό, με όποιον το βλέπει Malmsteen να θεωρεί τον εαυτό του και ικανό να δημιουργήσει το διάδοχο του εν λόγω δισκου.

Stratovarius - Stratovarius

Η επιλογή των Stratovarius να αποτελέσει ο δίσκος αυτός και τον ομώνυμο του γκρουπ (τον τελευταίο καιρό πολλοί το έχουν κάνει αυτό, πχ Paradise Lost, Candlemass) έχει να κάνει περισσότερο με τις καταστασεις που πέρασαν πριν από κάποιο διάστημα. Τότε ο κιθαρίστας και mainman του γκρουπ, Timo Tolkki, ένας ακόμα ψωνισμένος (γέμισε ο τόπος), αποφάσισε να διώξει τους πάντες και να προσλάβει γυναίκα τραγουδίστρια. Λίγο πριν γίνει αυτό και κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιοδείας τους, συνέβησαν τραγελαφικά γεγονότα κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας τους στην Ισπανία. Όσο για την τραγουδίστρια, αν θυμαμαι καλά, αυτή δεν είχε εμφανιστεί ποτέ, μόνο ο Tolkki έλεγε ότι είναι η καλύτερη! Αν ήταν μόνο αυτές οι γραφικότητες της όλης ιστορίας θα μασταν καλά. Ο Tolkki μια μέρα "άκουσε" τον Ιησού να βγει φωτογραφία μες τα αίματα, τον μαχαίρωσε ένας άγνωστος στη Γρανάδα και κατέληξε στο νοσοκομείο. Κάποιες φωνές ακούστηκαν ότι όλα αυτά γινόταν για διασημότητα... Στο νοσοκομείο o "ήρωας" μας μετανόησε και ζήτησε από τα άλλα μέλη του γκρουπ συγγνώμη και μια καινούργια αρχή. Σε μια πολύ συγκινιτική ατμόσφαιρα :P τον συγχώρεσαν και προχώρησαν United. Μετά από λίγο καιρό καθησε και έγραψε όλο το δίσκο μόνος του, εμπνεόμενος σε μεγάλο βαθμό από αυτή την περιπέτεια, με αποτέλεσμα να του δώσει και το όνομα του συγκροτήματος και they just carried on. Rock ιστορίες...

Πάμε και στον δίσκο. Μετά από την ακρόαση του, δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη σας για τους Stratovarius. Βαδίζει στα χνάρια των προηγούμενων δουλειών τους χωρίς να επαναλαμβάνεται ενοχλητικά. Ούτε συμφωνικά σημεία όπως στα Elements αλλά ούτε και η σπαστική power δίκαση. Δεν μπορώ να πω ότι ξεχωρίζει κάποιο τραγούδι αλλά κάποιες ωραίες στιγμές σε πολλά από αυτά. Το Just Carry On, Back to Madness και το αναμενόμενο χιτάκι Maniac Dance (αν και σε καμιά περίπτωση επιπέδου Hunting High and Low) είναι αυτά που τραβούν την προσοχή από την αρχή. Αν μπορούσαν να λήψουν κάποια στιχουργικά κλισέ (land of ice and snow, in union we stand-divided we fall :@) θα μασταν καλύτερα. Οι fan τους μπορούν να αναμένουν με ενδιαφέρον ενώ οι υπόλοιποι σίγουρα θα βρούμε κάτι καλύτερο να κάνουμε.

ΥΓ Κυκλοφορεί στις 6 Σεπτεμβρίου

8 Ιανουαρίου 2006

Album & Live Reviews

Rockwave 2005 ή Sabbath at Last

Gotthard - Lipservice

Rammstein - Rosenrot

Nevermore - This Godless Endeavour

Dream Theater - Octavarium

Stratovarius - Stratovarius

ΓΙΑ ΜΕΝΑ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ POST

LINKS