Μικρός ή χαζός

Καλώς ή κακώς πάλι για το γαμόστρατο θα γράψω. Είναι που τον γουστάρω πολύ :@ Το καλό είναι ότι κάνουμε καλό χαβαλέ με μερικά παιδιά εκεί μέσα και περνάει πιο ομαλά ο καιρός. Τελικά ανακάλυψα πως μπορεί να περνάει καλά κάποιος μέσα σε αυτό το άντρο των χαραμοφάηδων: πρέπει να είναι είτε μικρός είτε χαζός. Αν είσαι μικρός δέχεσαι πιο άνετα τις μαλακίες, δεν δίνεις τόση σημασία στις διαταγές κλπ. Αν είσαι χαζός όλα είναι καλά για σένα αφού δεν βρίσκεις κάτι ιδιαίτερα ενοχλητικό εκεί μέσα. Μη πω ότι συμφωνούν με τη λογική σου! Γι αυτό λοιπόν, ένας παλιός πλεόν, συμβουλεύει καλύτερα να μπει κάποιος μικρός. Αν είναι και χαζός ακόμα καλύτερα γι αυτόν. Trust me, I 'm a doctor.

Σειρές

Ώντας στρατιώτης είναι φυσιολογικό να ασχολείσαι με τα του στρατού. Κυρίως όταν είσαι μέσα με τις υπηρεσίες, τα αστεία περιστατικά αλλά και έξω αφού δύσκολο να σε απασχολεί κάτι περισσότερο στην καθημερινότητα σου. Αν βέβαια υπηρετείς στον τόπο σου η αλήθεια είναι ότι όταν είσαι έξω δεν πολυασχολήσε. Στο ψητό τώρα. Τόσο διαστημα στο στράτευμα παρατηρείς κάποια πράγματα. Και δεν θα αναφερθώ στα στελέχη γιατί ακόμα και σήμερα η γνώμη μου παραμένει ίδια από τότε που έιχα γράψει το ΕΣ=? Θα αναφερθώ στα φαντάρια. Παρατηρώ λοιοπόν ότι η σειρά παίζει κάποιο ρόλο.Τουλάχιστον στο τάγμα που υπηρετώ, κάθε σειρά έχει καποια χαρακτηριστικά και δύσκολα διαφοροποιείται κάποιος από αυτή. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αυτή τη στιγμή απολύεται η σειρά 290. Στη δύναμη του τάγματος βρίσκονται όλες οι σειρές δηλαδή η 291, 292, 293. Τα παιδία της 290 ήταν όλα νορμάλ, ευχάριστοι, συνεννοήσιμοι τύποι, με χιούμορ. Άτομα που η θητεία περνούσε καλά μαζί τους παρά τις μαλακίες του στρατού. Σαν τους 290 είναι και οι 291. Μόνο που αυτοί δεν είναι τόσο χαλαροί ενώ είναι και γκρινιάρηδες. Η 293 πάλι είναι όλοι τους ήσυχα παιδιά και δε δημιουργούν προβλήματα. Άφησα τελευταία τη δική μου σειρά, τη 292, η οποία είναι η χειρότερη συγκρητικά. Άτομα που κοιτάνε συνέχεια να λουφάρουν, παρτάκηδες, γαμοσείρια.
Κανείς δε λέει ότι επειδή αυτό ισχύει στο τάγμα μου ισχύει για όλες τις διαβιβάσεις ή όλο το στρατό. Απλά η σύνθεση της κάθε σειράς ίσως έιναι και η αιτία της συμπεριφοράς της. Η 292 λοιπόν αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος της από 20χρονούς που μόλις τελείωσαν το σχολείο μπήκαν στο στρατό. Στερούνται δηλαδή μόρφωσης. Ακόμη όσο περνάνε τα χρόνια οι νέοι γίνονται όλο και πιο ξεψαρωμενοι και θρασείς. Οι άλλες σειρές πάλι αποτελούνται εξ ολοκλήρου από μορφωμένα παιδιά αλλά και αυτά που έβγαλαν μόνο το λύκειο δεν έιναι σαν τους 292 που δεν ήξεραν τι να κάνουν και αναγκαστικά μπήκαν στο στρατό.
Όλα τα παραπάνω αποτελούν παρατηρήσεις του περιβάλλοντος μέσασ το οποίο ζω. Εκτός λοιπόν από τη ρουτίνα καλό είναι να ασχολείται κανείς και με τίποτα παραπέρα γιατί αλλιώς θα κουρκουτιάσει το μυαλό του με αυτά που έχει να ασχολείται μέσα.

ΥΓ Τελικά η πολυθρύλητη εμπλοκή στο 490 ΤΔΒ δεν ήρθε. Τζάμπα έπρηζα όσους έπρηζα :P
ΥΓ 2. Καλή θητεία μελλοντικά π*****νεα

Once upon a time

Κάποτε υπήρχε ένα site που λεγόταν Blaze.gr. Τότε ο υποφαινόμενος είχε γράψει κάποια (όχι πολλά) άρθρα. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι λοιπόν, τα εν λόγω άρθρα μπορείτε να τα βρείτε στα παρακάτω links.

A Maiden Story
Commune...
Rockwave Festival: The Metal Days Part I and II
Final Countdown
Στο βασίλειο της Δανμαρκίας όλα βαίνουν καλώς
Τρομοκράτες ή Επαναστάτες
Σκοτεινό Xωριό
LOTD – The true story Part I and II
Είσαι Έλληνας όταν...
TV Crimes
N.I.B. (=Nativity In Blaze?)
ΕΣ=?

The Darkness - One Way Ticket to Hell ...and Back

Οι κριτικές στο blog έχουν άλλη παρουσία από αυτή στο Blaze.gr. Τότε απευθυνόταν σε περισσότερο κόσμο, κόσμο που ψάχνοντας στο νετ έβρισκε την αναφορά στον εκάστοτε δίσκο. Σήμερα αποτελούν απλά μια κατάθεση πως μου φάνηκε ένας δίσκος που κάθησα και ασχολήθηκα μαζί του. (Μάλλον μόνο τον Radikal θα αφορούν :P) Ακόμη ιδιαίτερης σημασίας αποτελούσε τότε και ο χρόνος της δισκοκριτικής καθώς συνήθως επρόκειτο για αναφορές σε δίσκους που θα κυκλοφορούσαν καιρό αργότερα (πχ Nevermore, Stratovarius, Judas Priest).
Εγκαινιάζοντας την blog εποχή θα αραδιάσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις για ένα δίσκο τους τέλους του 2005. The Darkness το συγκρότημα, One Way Ticket to Hell ...and Back o τίτλος του δίσκου. Χαβαλετζίδικο γκρουπ κατά βάση, όχι για να μη λένε ότι ασχολούμε μόνο να ψαγμένα και έχω υφάκι κλπ Περιέργως το γκρουπ έχει κάνει αίσθηση στην Αγγλία. Και λέω περιέργως γιατί ο ήχος του δεν έχει καμιά σχέση με την britpop σαβούρα και ότι υπαγορεύει ο σχετικός τύπος. Hard rock, glam rock με πολλές στιγμές Queen. Δεν μπορεί να πει κανείς ούτε φυσικά ότι πρωτοπορούν, ούτε ότι αποτελούν το μέλλον του ήχου. Έχουν όμως το στυλάκι τους, τα πιασάρικα και εύθυμα τραγούδια τους που τους κάνουν αν μη τι άλλο, ένα ευχάριστο άκουσμα.
"Δεν αρκούν αυτά για να μου τραβήξουν το ενδιαφέρον" θα πει κάποιος που προτιμά πιο σκληρά και δύσκολα ακούσματα. "Είναι παρωχημένοι" θα πει κάποιος που θεωρεί ντεμοντέ όσους έχουν μαλλί πιο μακρύ από το καρέ. Και οι δυο τους μπορεί να χουν δίκιο. Αλλά μη ξεχνάμε την ουσία που είναι η ψυχαγωγία, η ευχαρίστηση που μας προσφέρει η μουσική που ακούμε. Πάω να ακούσω για μια ακόμα φορά το ομώνυμο τραγούδι, το Bald (Queen still rocks!), το English Country Garden και να περάσω καλά.

I 'm a blogger now, why don' t you kill me

Σιγά σιγά αρχίζω να ασχολούμαι περισσότερο με το blog. Νομίζω ότι όπως και στο Blaze.gr, το κλειδί είναι να μπεις στο tripακι. Να γίνει δικό σου κομματι. Και ίσως αυτή η μορφή έκφρασης είναι πιο πρόσφορη γιατί πρόκειται για κάτι εντελώς προσωπικό, χωρίς κανένα περιορισμό. Αυτό με κάνει και αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνουν blog oι περισσότεροι. Δεν έχουν να κάνουν καποιο σχόλιο για το περιβάλλον που ζουν, δεν τους έρχεται να βγάλουν κάτι που τους απασχολεί, δεν έχουν την επιθυμία να μιλήσουν για κάτι που τους αρέσει; Μάλλον έχουν συνήθησει στη λογική του φραπέ: μαζευόμαστε από συνήθεια και σπάνια θα πούμε κάτι που μας προβληματίζει, κάτι περά από τα τετριμμένα και το χαβαλέ. Θα θελα να σχηματίζαμε μια κοινότητα, τουλάχιστον όπως του Blaze αλλά δε βλέπω να ακολουθούν όλοι. Πχ Katsiba, mousel, Bloody Angel. Και μη μου πείτε ότι δεν προλαβαίνετε γιατί ο γράφοντας είναι στρατευμένος και βρίσκει χρόνο να ασχοληθεί! (δε θέλω σχόλια για το τι σόι θητεία κάνω!)

ΥΓ Αν κάποιος κατεβάζει παράνομα δίσκους από το internet είναι απατεώνας ε; Αν υπάρχει κάποιος που παίρνει δίσκους από αυτόν και τους κάνει κριτική χωρίς να τον ρωτήσει, τότε αυτός τι είναι;! :P

Συναυλίες...

Αν έχετε διαβάσει κάποιο review για συναυλία ή καλύτερα αν έχετε πάει, θα διαπιστώσετε ότι όλες (το 90% για να μην είμαστε απόλυτοι) έχουν ένα κοινό στοιχείο: την κακή διοργάνωση. Μετά από δεκαετίες χωρίς σημαντικά συναυλιακά γεγονότα, τα τελευταία χρόνια έχουμε δει πολλά μεγάλα ονόματα. Αυτό από μόνο του είναι πολύ σημαντικό και ως σήμερα επισκιάζει όλα τα άλλα. Τα "άλλα" όμως παραμένουν και γίνονται εκνευριστικά. Από την καθυστέρηση στο άνοιγμα της πόρτας για να μπει ο κόσμος και τους μη κατάλληλους για συναυλία χώρους μέχρι τη μόνιμα άθλια ηχοληψία και το στοίβαγμα του κοινού, οι έλληνες διοργανωτές δεν έχουν σημειώσει ιδαίτερη πρόοδο. Αλλά ως επιχειρηματίες κοιτάνε το κέρδος και μετά όλα τα άλλα.

Μέχρι πότε όμως θα περνάει αυτό; Επειδή το να ευχηθούμε να βελτιωθούν από μόνοι τους ή να πάρουν το μάθημα τους από ενδεχόμενη αποχή του κοινού είναι ανεδαφικό, αυτό που μπορεί να γίνει είναι να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να μείνουν λίγοι αλλά υπεύθυνοι promoter. Μέχρι τότε θα ξεροσταλιάζουμε μες στο χιονόνερο, θα βγαίνουμε έξω μετά το πρώτο τέταρτο για να πάρουμε αέρα και θα ρωτάμε ποιο τραγούδι είναι αυτή η βαβούρα.

ΥΓ. 55 € για Manowar και Rhapsody; Βρε ουστ

Top of the Rocks 2005

Μας άφησε το 2005 αλλά πέρα από τα γεγονότα και όλα τα άλλα, μας άφησε και κάποιους δίσκους που πιθανόν να ανατρέχουμε και κάποια χρόνια αργότερα. Έτσι κι αλλιώς η διαχρονικότητα είναι κύριο στοιχείο της αξίας ενός έργου. Ο Seventh Son άκουσε αρκετούς δίσκους φέτος (μιλάμε πάντα για rock/metal) και έγραψε γι αυτούς στο θρυλικό Blaze.gr. Οι δέκα καλύτεροι αλλά και οι τρεις πιο απογοητευτικοί ακολουθούν παρακάτω με αποσπάσματα από τις τότε κριτικές.


10. Gotthard – Lipservice
Όποιος γουστάρει καλό hard rock, με hit άλλων εποχών (Lift you up) και καθόλου παρωχημένο ήχο μπορεί να επενδύσει στους Gotthard και δε θα χάσει. Δεν πρόκειται για τους νέους Bon Jovi φυσικά, αλλά είναι ένας δίσκος που ακούγεται πολύ ευχάριστα και σφύζει από καλές ιδέες και μελωδίες. Βέβαια μην περιμένετε στίχους τύπου Nevermore αλλά και το rock δεν είναι μόνο για προβληματισμό αλλά και για διασκέδαση. I wanna rock till the morning down, I wanna lift you up!


9. Spiritual Beggars - Demons
Ο Michael Amott και η παρέα του είναι σε μεγάλα κέφια. Κι αυτό φαίνεται τόσο από την ποιότητα των τραγουδιών αλλά και από ένα γενικά εύθυμο κλίμα. Και λέω «εύθυμο» γιατί αν συγκρίνεις το Demons με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, παρατηρείς ότι το μουντό ύφος έχει υποχωρήσει . Τα πλήκτρα έχουν (σχεδόν) εξαφανιστεί ενώ και η ψυχεδελική διάθεση έχει δώσει την θέση της στην ευθύτητα. Γενικά θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ο δίσκος είναι η εξέλιξη των προσπαθειών του γκρουπ, δυο βήματα παραπέρα από το On Fire. Πολλοί, θεωρώντας το Ad Astra ως την καλύτερη στιγμή τους, περιμένουν ανάλογες κυκλοφορίες. Όχι ότι ο ήχος τους έχει διαφοροποιηθεί τόσο πολύ στο Demons αλλά είναι σαφώς διαφοροποιημένος ως προς το ύφος του. Στα δικά μου αυτιά ακούγεται ως η καλώς εννοούμενη εξέλιξη. Δεν ξέρω στα δικά σας…

8. Bruce Dickinson - Tyranny of Souls
Μετά την πρώτη ακρόαση του Tyranny of Souls η απορία γιγαντώνεται. Ένας δίσκος ηχητικά ανάμεσα στο Accident και το Chemical, χωρίς κάποια τραγουδάρα, Η φωνή του Bruce στα ίδια υψηλά επίπεδα. Υψηλά μεν αλλά ίδια. Πειραματισμοί ή κάτι διαφορετικό από ότι ξέρουμε τόσα χρόνια, δεν υπάρχει. Με προσεκτικότερα ακούσματα όμως, ανακαλύπτεις την αξία αυτού του δίσκου. Ανακαλύπτεις όμορφα και δυνατά τραγούδια, καθαρά heavy metal. Μερικά στοιχεία από τον προηγούμενο δίσκο είναι ακόμα παρόντα, ενώ την όλη ατμόσφαιρα ενισχύουν οι πάντα εύγλωττοι στίχοι του Bruce καθώς και το ενδιαφέρον εξώφυλλο (παρμένο από πίνακα). Δύσκολα μπορείς να βρεις μια στιγμή που ο δίσκος κάνει κοιλιά, που είναι μέτρια. Πραγματικά όλα τα τραγούδια έχουν κάτι να πουν με τον ρυθμό και τη μελωδία που τα διακρίνε

7. Demons & Wizards - Touched by the Crimson King
Από τη μια ήταν αναπάντεχη κυκλοφορία αλλά ταυτόχρονα και καλοδεχούμενη. Ο ήχος γέρνει καθαρά προς τους Earth με τη ρυθμική του Schaffer να είναι παρούσα αλλά και τα φωνητικά του Kursch να χρωματίζουν ιδιαίτερα τον ήχο. Έναν ήχο που δεν μπορείς να πεις ότι διαφέρει πολύ από το ντεπούτο τους. Οι πιο "ήσυχες" στιγμές είναι και εδώ αρκετές και είναι σαφώς προτιμότερες από ένα ανελέητο κοπάνημα χωρίς νόημα. Ποιοτικά πιστεύω ότι το Touched by the Crimson King είναι ανώτερο του πρώτου δίσκου: πιο συμπαγής ήχος, καλύτερες συνθέσεις και δομές τραγουδιών. Οι δύο φίλοι φαίνεται ότι συνεργάζονται καλύτερα πλέον με θετικότερα αποτελέσματα.

6. Black Label Society - Mafia
Μπορεί να ο Zakk Wylde να μην είναι ο πιο συμπαθητικός τύπος αλλά η μπάντα του έχει αποκτήσει πλεόν το προσωπικό της στυλ σε εντυπωσιακό βαθμό. Δεν είναι πια μόνο ο χαρακτηριστικός ήχος της κιθάρας του αλλά και οι πολύ μεστές συνθέσεις. Δύναμη, μελωδία, riff, riff και ξανά riff. Δε είναι ο δίσκος που θα αλλάξει το metal αλλά αυτός που τους παγιώνει ως μια σημαντική δύναμη και όχι απλά μια ακόμα one man band.


5. Rammstein - Rosenrot
Έβαλα να ακούσω το τελευταίο πόνημα των Γερμανών μήπως ξεχωρίσω κάποιο νέο hitάκι. Η ακρόαση όμως επιμηκύνθηκε καθώς το Rosenrot δεν περιορίζεται στα πλαίσια της μονολιθικότητας που διακρίνει των ήχο της μπάντας. Δυνατά τραγούδια με καλά refrain, μελωδία σε πολλά σημεία και όχι «βαράμε για να είμαστε μοντέρνοι». Και κυρίως ποικιλία: αγγλικός και ισπανικός στίχος, ήχοι από Μέση Ανατολή, λυρικότητα, φωνητικά από τα γνωστά ως και στυλ Nosferatu (!)

4. Judas Priest - Angel of Retribution
Ο δίσκος είναι καλός, πολύ καλός. Ή καλύτερα είναι Priest ;) Τόσο καλός ώστε θα προτιμούσα στην περιοδεία τους να έπαιζαν όλο το δίσκο παρά ακόμα μια best of setlist. Τα φωνητικά του Halford άψογα. Ο ήχος γεμάτος, μεστός, όπως τον θες. Μελωδίες που σου μένουν, δυναμικός αλλά και με πιο «χαλαρές» στιγμές ήχος. Το εκτίμησα ότι δεν έγραψαν 12-13 τραγούδια για να είναι εντός μόδας. 10 και αν σας αρέσει! Judas Rising: πολύ καλό εισαγωγικό, με τον τίτλο να τα λέει όλα. Deal with the Devil: πιασάρικο, το σιγοτραγουδάς από την αρχή. Revolution: στο ίδιο ύφος. Priest ρε! Worth Fighting for: μ’ άρεσε πολύ ο ήχος του. Από τα αγαπημένα μου. Demonizer και Hellrider: τα πιο Painkillerίστικα του δίσκου. Lochness: Το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι που έχουν γράψει οι Priest και πραγματικά ενδιαφέρον.

3. Nevermore - This Godless Endeavour
Εν έτη 2005 ο Warell Dane και η παρέα του συνεχίζουν το δρόμο που έχουν χαράξει παρόλα τα προβλήματα που είχαν με την εταιρία τους στον προηγούμενο δίσκο τους (Enemies of Reality) και με ένα συμβόλαιο αντάξιο τους. Ο καλός στίχος, ο συμπαγής και δυνατός ήχος, όλα τα Nevermore στοιχεία είναι εδώ. Αν και ηχητικά είναι πιο κοντά στο Politics of Ecstasy και το Dreaming Neon Black, δεν θα συναντήσουμε τις καταιγιστικές στιγμές του δεύτερου, ούτε τους ύμνους του Dead Heart, το οποίο και περιλαμβάνει την κορυφαία διασκευή όλων των εποχών, στο Love Bites των Judas Priest (δεν κρατήθηκα, το είπα!). Δύσκολα ένα τραγούδι μπορεί να ξεχωρίσει από τα άλλα. Και αυτό όχι γιατί δεν υπάρχει καλή μουσική στο Godless Endeavour, αλλά γιατί κάθε τραγούδι έχει τόσο πολύπλοκή δομή με περάσματα, αλλαγές ύφους και συναισθημάτων (progressive δε λέγετε αυτό;…) που δύσκολα το ξεχωρίζεις από το σύνολο. Γκρουπ με ειλικρίνεια σαν κι αυτούς αποτελούν σταθερή εγγύηση για τον ακροατή που δεν αρέσκεται σε πιασάρικα ακούσματα ούτε και θαμπώνεται από εφήμερους rock star.

2. Candlemass - Candlemass
Βασισμένοι στα riff του Edling και τη φωνή του Marcolin, οι Candlemass δίνουν βροντερό παρόν. Όχι απλά παρόν αλλά ταρακουνάνε τα νερά με έναν δίσκο αντάξιο των καλύτερων στιγμών τους. Σπάνια ένας δίσκος επανένωσης στέκεται δίπλα στις κορυφαίες στιγμές ενός γκρουπ, να όμως που αυτό συμβαίνει με τους Candlemass. Από το καταιγιστικό Black Dwarf ως το υπέροχο ορχηστρικό The Man who Fell from the Sky και το The Day and the Night ο δίσκος είναι heavy όσο δεν πάει. Πρόσφατα ο Ozzy δήλωσε (μας έχει πρήξει με τις δηλώσεις :@) ότι οι Sabbath δεν κυκλοφόρησαν δίσκο αφού ήθελαν τα κομμάτια τους να είναι αντάξια του παρελθόντος. Σεβαστό. Από τη μεριά τους οι Candlemass νομίζω πως έκαναν το καλύτερο τους για να καλύψουν μέρος αυτού του κενού.

1. Kamelot - Black Halo
(by Radikal) Από το πρώτο κομμάτι μέχρι και το τέλος, κάθε τραγούδι είναι ένα ακόμη βήμα, μια ακόμη σελίδα στη ψυχή του πρωταγωνιστή. Ντυμένα με φανταστικές, πολύπλοκες μελωδίες, προσεγμένους μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια στίχους και μαγευτικά φωνητικά. Στα οποία συμμετέχουν και ο Sagrath των Dimmu Borgir ως Mephisto και η Simone των Epica, που με τη μελωδική φωνή της δίνει ακόμη πλουσιότερη χροιά και συναισθηματική ένταση στα τραγούδια που συμμετέχει.
Mουσικά ο δίσκος είναι ένα σκληρό διαμάντι. Οι Kamelot έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο όπου μπορούν να δένουν βαριά riff, πλήκτρα, γρήγορο ρυθμικό τμήμα και μελωδίες σε ένα πραγματικά μεγαλειώδες σύνολο. Το εντυπωσιακό είναι ότι το concept του άλμπουμ δεν περιορίζεται στους στίχους. Αντίθετα η μουσική είναι γραμμένη σαν συνέχεια, σαν μια μεγάλη ενορχήστρωση. Κάθε τραγούδι δένει με το άλλο και κυρίως με την συναισθηματική κατάσταση του ήρωα. O δίσκος είναι μια ολοκληρωμένη οντότητα. Καθόλου filler, καθόλου μετριότητες, καθόλου προχειρότητες.

Και οι απογοητεύσεις...

3. Hammerfall - Chapter V
Αυτός ο δίσκος δεν είναι απογοήτευση ακριβώς. Ούτε προκαλεί έκπληξη το κιτσ που διακρίνει την μπάντα. Δεν θα πω τίποτα. Απλά ακούστε τον τύπο που ζορίζεται στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου (ναι ξέρω ποιος είναι, και;).

2. Iron Maiden - Death on the Road
Ζωντανά ηχογραφημές τραγουδάρες, πολύ καλή παραγωγή, εξαίσιες ερμηνείες και τραγούδια που δεν έχουν κυκλοφορήσει σε live εκτελέσεις. Όλα αυτά από την κορυφαία μπάντα. Αυτά είναι τα συν που είναι που τον κάνουν έναν καλό live δίσκο. Ποιο το νόημα όμως της κυκλοφορίας; Δεν έχει περάσει καλά καλά ένας δίσκος από το προηγούμενο live (Rock in Rio). Για να ακούσουμε τα κομματια του Dance of Death; Χμμ δεν αρκεί. Μήπως γιατί γλυκάθηκε ο κύριος Smallwood με την επιτυχία των Maiden; Μάλλον. Αναμενόμενο setlist, άθλιο εξώφυλλο (που είσαι ρε Riggs), τίποτα αξιοσημείωτο, τίποτα ουσιαστικό που να δικαιολογεί την κυκλοφορία ακόμα ενός live δίσκου. Το αναμενόμενο DVD αρκούσε. Και μην ακούσω ανάλογες δικαιολογίες με την κυκλοφορία του Best of Edward the Great. Αν κάποιος θέλει να είναι μεγάλος, είναι μεγάλος σε όλα.

1. System of a Down - Mesmerize
Παραθέτω το private message που έστειλα στον Radi για τον εν λόγω δίσκο:
Περί SOAD ο λόγος ξανά. Το άκουσα λίγο, πρόσεξα-έψαξα τους στίχους. (...) Μερικά τραγούδια μουσικά είναι καλούτσικα και κάποια άλλα έχουν καλές στιγμές. Για μένα οι SOAD δεν είναι η γκρουπάρα που περιμένω τα πάντα απ αυτούς αλλά για να σχολούμαστε μαζί τους κάτι περιμένουμε!
Τα δύο κύρια αρνητικά είναι οι στίχοι και τα φωνητικά. Το Cigaro τελικά δεν λέει για ***** ρε, αλλά για *****s :P Τρισμέγιστη μαλακία. Πρέπει να κάνουν βίντεο με βυζαρούδες γκόμενες, φεράρι και να φοράνε καδένες. Στο ίδιο αδιάφορο στυλ κινούνται και τα holywood, radio/video, violent pornography κλπ
Για τα φωνητικά ο Malakian το έχει γαμήσει. Ο Serj έχει καλή φωνή αλλά δεν τον πολυακούμε στον δίσκο. Λες και είναι δυο οι τραγουδιστές! Το lost in hollywood μάλιστα το τραγουδάει μόνος του. Και έχει και σκατοφωνή. Για λίγο καλούτσικος είναι αλλά το παράχεσε. Την ψώνισε το παλικάρι. Φαίνεται σκέφτηκε "αφού γράφω τα πάντα, πάιζω κιθάρα, δεν τραγουδάω κιόλας;"

Άντε και του χρόνου!