Πάσχα '06

Κλασσικό Ελλήνων Πάσχα και φέτος για μένα με φαί, ποτό, διασκέδαση, χορούς και όλο το σόι (και βάλε) στην Ποτίδαια. Δεν ξέρω αλλά εγώ είμαι χαρούμενος που δεν έκανα Πάσχα στην πόλη, που έκανα με τους δικούς μου και που δε συνέβησαν τραγελαφικά περιστατικά. Αυτά είναι μόνο να τα μαθαίνεις σε κανά καφέ και να ρίχνεις κανένα χαμόγελο. Άντε και του χρόνου!

ΥΓ. Γιατί όχι και την Πρωτομαγιά;

And Justice for All

Πολλά πράγματα μου φαίνονται άδικα και παράλογα, όπως και στους περισσότερους. Το χειρότερο είναι ότι όσο μεγαλώνω, αυτά αυξάνονται. Γι αυτό οι γέροι είναι γκρινιάρηδες; :) Η κοινωνική αδικία είναι δεδομένη και εξαπλώνεται. Σε αυτό συντελεί το σαθρό μας σύστημα (που απέχει πολύ από την πραγματική δημοκρατία) και κυρίως η νοοτροπία μας. Μερίδιο έχει όμως και το ίδιο το σύστημα της απονομής δικαιοσύνης. Για παράδειγμα ως ένα βαθμό βρίσκω λογικό να παραγράφεται ένα αδίκημα μετά από πολλά χρόνια. Όταν όμως πρόκειται για φόνο; Ως ένα βαθμό μπορώ να καταλάβω τη μαλθακότητα (ούτε καν μη αυστηρότητα) στην απονομή ποινών. Πχ καταδικασθέντες δεν εκτίουν ποινές κάτω του ενός έτους και αυτομάτως είναι σαν να θεωρούνται αθώοι! Με εξοργίζει όμως που δεν υπάρχουν πραγματικές ποινές. Κάποιος μπορεί να καταδικαστεί ισόβια αλλά θα εκτίσει 20 χρόνια ποινής. Κάποιος κλέβει εκατομμύρια και αφού μετά κόπων και βασάνων (αφού παρακαμφθεί όλο το δίκτυο των μεγαλοδικηγόρων που λύνουν και δένουν) καταδικάζεται, κάθεται λίγα χρόνια μέσα και μετά βγαίνει και απολαμβάνει αυτά που έκλεψε. Δικαιοσύνη για τα μάτια δηλαδή.
Δεν είπε κανείς να κρεμάνε όποιον πράττει αδίκημα αλλά έχουμε φτάσει στην άλλη άκρη. Σε λίγο θα είναι περισσότερος ο χρόνος μέχρι να διεξαχθεί μια δίκη ενός εγκλήματος από την ποινή που θα απονεμηθεί. Μακάρι με τις ποινές αυτές να γινόταν καλύτερα τα πράγματα και να λειτουργούσαν ως νουθεσίες. Συμβαίνει όμως το αντίθετο. Έχει διαμορφωθεί μια αίσθηση ατιμωρησίας και απαξίωσης του ρόλου του δικαστικού συστήματος. Οι ατάκες «έχω εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη» και «η δικαιοσύνη είναι τυφλή» φαντάζουν αστείες μετά την αποκάλυψη του παραδικαστικού κυκλώματος. Και οι δικαστές πολίτες αυτής της χώρας είναι. Αλλά και από άλλο πλανήτη να ήταν, βρίσκονται στον ίδιο χώρο με αυτούς τους «λειτουργούς» της δικαιοσύνης, του δικηγόρους. Εδώ γελάμε. Όπως γελάμε όταν ακούμε επιχειρήματα για την ελαφρότητα των ποινών, του στυλ «δεν χωράνε άλλους οι φυλακές». Ήμαρτον

ΥΓ. Radi is back. Άντε πήγες και Σαμοθράκη που σιγά μην πήγαινες αλλιώς ποτέ στη ζωή σου.
ΥΓ 2. Μήνες πέρασαν άλλα το Eclipse των Amorphis δεν βγαίνει από το cd player μου

V for Vendetta

Κυριακή βράδυ, μια καλή ευκαιρία για κινηματογράφο. Η επιλογή το V for Vendetta. Πρέπει να ομολογήσω ότι είχα τις αμφιβολίες μου αφού ούτε το κόμικ στο οποίο βασιζόταν γνώριζα, ούτε και με ξετρέλανε η υπόθεση. Ώρα 22:50. Η ταινία μόλις έχει τελειώσει και σιγοτραγουδώ "There 's a revolution calling you". Σφιχτοδεμένο σενάριο, πολύ καλή πλοκή, ωραίες ερμηνείες από όλους, με τη φωνή του V (του γνωστού μας Agent Smith) να ξεχωρίζει και το αντικείμενο που πραγματευόταν τόσο σημαντικό και ενδιαφέρον. Όχι ένα αφελές κόμικ αλλά μια ιστορία με βαθύ περιεχόμενο και πολλά μηνύματα. Όχι μια χολυγουντιανή ταινία που περιστρεφόταν γύρω από τις σκηνές δράσεις και την εξέλιξή τους αλλά που εστίαζε στο μήνυμά της καθόλη τη διάρκεια της. Μια ταινία που πραγματικά μου έκανε αίσθηση και την προτείνω ανεπιφύλαχτα.

ΥΓ Πρόσθεσα το bog του Λικαριού. Να επαναλάβουμε τη σημερινή μας συνάντηση man

2

Είχα στο μυαλό δυο θέματα με σοβαρό περιεχόμενο για να τα ανεβάσω. Να όμως που ως συνήθως άλλα πράγματα σου αποσπούν την προσοχή και τρώνε τον χρόνο σου. Το ένα είναι ότι από το πουθενά και για γελοίο λόγο μπορείς να τραβιέσαι στο στρατό και να φας κράτηση. Ας φάω και γω, δεν θα πάθω τίποτα. Άλλο είναι το θέμα. Ότι μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια μονάδα, που όσο να ναι έχεις κάνει αρκετή δουλεία (σωστά τον έβαλα τον τόνο) από το πόστο σου, όχι μόνο δεν σου έχει αναγνωρισθεί ποτέ αλλά είναι με το δάχτυλο στη σκανδάλη να στη ρίξουν. Ουδέν κακό αμιγές καλού. Ευκαιρία να αλλάξω εντελώς τη στάση μου, να κινηθώ λιγάκι και να ανταποδώσω τις «καλοσύνες». Μέχρι στιγμής αυτό είναι το νόημα του στρατού στον οποίο υπηρετώ εγώ: να σε προετοιμάσει (άθελα του) για τις μαλακίες του έξω και να σε σκληραίνει, αν όχι σωματικά τότε σίγουρα ψυχικά.
Το άλλο αφορά συμπεριφορές οι οποίες αν και ενοχλητικές (τουλάχιστον), δεν μπορείς να τις αποφύγεις τελικά. Νομίζεις ότι αν μιλήσεις με επιχειρήματα σε κάποιον, πόσο μάλλον σε κάποιον δικό σου άνθρωπο, μπορείς να του δώσεις να καταλάβει ότι κάποιες συμπεριφορές του σε ενοχλούν. Ότι αποτελούν τροχοπέδη για την επαφή σας, ίσως και παράγοντα που θα οδηγήσει σε άσχημα μονοπάτια. Διαπιστώνεις όμως ότι όσες φορές και με όσα επιχειρήματα και να το διατυπώσεις αυτό συνεχίζεται. Ίσως φταίει ο ανθρώπινος εγωισμός, ίσως περισσότερο τα βιώματα που έχει ο καθένας και είναι διαφορετικά. Το αποτέλεσμα όμως παραμένει το ίδιο. Αν δεν μπορείς να τις αγνοήσεις ή να προσαρμοστείς και σε αυτές, τότε υπάρχει πρόβλημα. Για αυτό καλό είναι να βλέπουμε πάντα τα πράγματα και από την άλλη πλευρά.

ΥΓ. Ήμαρτον παίδες με τα καθηγητικά σας.

Το παλεύω

Μια φίλη μου είπε προχθές ότι έχω καιρό να γράψω. Όντως. Πάλι καλά που δεν έχει ίντερνετ στη Σαμοθράκη :P γιατί ο Radi θα γκρίνιαζε. Και δίκιο θα χε. Ενώ μπορείς να γράψεις πολλά και καθένας έχει πολλά σημαντικά στη ζωή του, τελικά σε αποσπούν τα ασήμαντα. Να προλάβεις να μπεις στην ώρα σου στο στρδο για να μη φας κράτηση, γιατί δεν έχει παρκάρισμα στην πόλη, πως οδηγεί ο κάθε ελληνάρας, με ποιον θα πας για καφέ, τι διαφορετικό να κάνεις απόψε που δεν το έχεις κάνει ήδη, σε ποιο μέρος να πας που δεν έχεις πάει τόσα χρόνια, λες να χει τίποτα η tv απόψε που να αξίζει κλπ Μερικά χρόνια αργότερα ίσως σε απασχολούν ακόμα ποιο βαρετά πράγματα: δόσεις, λογαριασμοί, ψώνια, σούπερ μάρκετ κλπ. Τα πράγματα σου φαίνονται τόσο προβλέψιμα ακόμα και στα περισσότερα τραγούδια που ακούς (για τα ελληνικά δεν το συζητάω καν). Αγχώνεσαι να βρεις δουλειά, λεφτά, ελεύθερο χρόνο για να μην τα αξιοποιείς στη συνέχεια. Ενθουσιάζει κανένα να βάλει τη ζωή του σε μια τόσο προβλέψιμη ροή; Δεν είναι ήδη σήμερα τόσο προβλέψιμη; Το περιβάλλον που ζούμε μας βάζει σε τέτοιες νόρμες αλλά εμείς χωνόμαστε ακόμα πιο βαθιά. Λίγη καθαρή σκέψη, λίγος ενθουσιασμός και μπορεί ο καθένας να βγει από αυτή τη λούμπα. Το παλεύω..

ΥΓ Οι διακοπές στον ΕΣ συνεχίζονται
ΥΓ 2. Ένας φίλος υπηρετεί στη Σαμοθράκη και ένας άλλος στην Καλαμάτα. Είπαμε ρε παίδες να φύγεται αλλά πιο χαλαρά.

Medley

Υπάρχουν περίοδοι που πιάνεις τον εαυτό σου να μην ασχολείται με αυτό που κάποιος θα χαρακτήριζε χόμπι, εσύ αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου. Για μένα είναι η αγάπη προς το σκληρό ήχο. Αυτό ίσως οφείλεται στο ότι έχεις πολλές σκοτούρες στο κεφάλι σου ή στο ότι δεν έχεις βρει κάτι να σου τραβήξει την προσοχή. Ευτυχώς αυτή την περίοδο είμαι στη "δύσκολη" θέση να προσπαθώ να βρω χρόνο για να ακούσω κάποιες πολύ καλές δουλειές.
Στο χώρο του mainstream, πιστεύω ότι ο τελευταίος δίσκος του Bon Jovi δεν είναι για πέταμα. Και ενδιαφέροντες στίχους έχει και πολύ καλές μελωδίες. Κάνοντας μερικά βήματα παραπέρα μπορεί κάποιος να βρει ωραίες μελωδίες και στη πρόσφατη κυκλοφορία των Γερμανών Edguy. Από το Wasted Time (αν και θυμίζει το Anya των Deep Purple), το Rocket Ride μέχρι τα Out of Vogue, Save me ακόμα και το Fucking with Fire το power metal/hard rock τους είναι πολύ ελκυστικό. Οι πατριώτες τους και παλιές καραβάνες στο χώρο Helloween, μπορεί για μένα να έχουν καταντήσει cult (δεν εξηγείται αλλιώς πως το Dark Ride του 2000 δεν έτυχε ευρείας αποδοχής) αλλά έχουν τη φλέβα της έμπνευσης. Κακή η επιλογή τους να βαφτίσουν το άλμπουμ τους με το όνομα του δίσκου που τους καταξίωσε, γεγονός όμως που δεν μπορεί να μειώσει την αξία συνθέσεων όπως τα: Occasion Avenue, Do you Know What You 're Fighting For κλπ. Από τα παλιά έρχεται ένα best των Demon. Γκρουπ του NWOBHM, με ήχο που παραπέμπει πιο πολύ σε UFO παρά στις σειρές τους. Πρέπει να παραδεχθώ ότι ήμουν προκατειλλημένος, αφού πίστευα ότι θα ήταν ένα γκρουπ ανέμπνευστο με χάλια ήχο. Ίσως αυτό με έκανε να τους πάρω πιο ζεστά.
Μέσα της προηγούμενης δεκαετίας δυο βασικά μέλη των τεράστιων Pantera συμμετέχουν σε ένα project, τους Down. Μπορώ να πω ότι λειτουργεί ιαματικά στις παρενέργειες της έλλειψης τους. Οι Carcass προερχόμενοι από το death, με το Swansong είναι περισσότερο heavy και επομένως πιο προσφιλείς σε μένα. Το ότι έβαλα ringtone στο κινητό μου το R**k the Vote τα λέει όλα νομίζω. Κλείνω (πιθανότατα έχοντας κουράσει όσους έχουν διαβάσει μέχρι εδώ και δεν έχουν ακούσει πολλά από αυτά τα γκρουπ) με μια αναφορά στους Amorphis. Αφού βρήκανε τραγουδιστή με φωνή, έβγαλαν ένα δίσκο που τους ανεβάζει ψηλά. Ένα θα πω: εκεί που νομίζεις ότι ο δίσκος θα κάνει κοιλιά (ως συνήθως) μετά τη μέση, εκεί είναι που πραγματικά απογειώνεται. Δεν χορταίνω να ακούω το 7, 8 και 9 όπως λέει και ένα φιλαράκι όταν αναφέρεται σε κομμάτια κάποιου δίσκου :P

ΥΓ Αυτή η Φιλανδία βγάζει γκρουπάρες. Μακάρι να της μοιάξουμε μια μέρα

ΥΓ 2. Επιφυλλάσομαι για τους Disturbed και τους Sepultura καθώς δεν άκουσα πολύ τους δίσκους τους

Καθαρά ταβέρνα

Η Καθαρά Δευτέρα είναι μια καλή ευκαιρία να μετακινηθείς με την παρέα σου στη εξοχή για να κάνεις κάτι διαφορετικό. Μια ευκαιρία να μην πας πάλι σε μια καφετέρια αλλά να πάρεις λίγο καθαρό αέρα, να κάνεις ενα πικ νικ κλπ. Όπως φαίνεται όμως, δεν ενθουσιάζονται όλοι από αυτή την ιδέα, με αποτέλεσμα να επικρατεί η λογική της ταβέρνας. Ταβέρνα την Καθαρά Δευτέρα, ταβέρνα την Τσικνοπέμπτη, την πρωτομαγιά, την 25 Μαρτίου, σε γιορτές, γενέθλια, με φιλικά ζευγάρια...Όχι άλλη ταβέρνα!