Μουντιάλ

Είδα λίγα ολόκληρα ματς. Πέρα από ότι δε με κρατάει το ίδιο το άθλημα, υπάρχουν κι άλλοι λόγοι.

Στη Βαρκελώνη έτυχε να είμαστε για 2 αγώνες της εθνικής Ισπανίας. Πέρα από πολλές φανέλες, δεν πέτυχα καμιά συγκέντρωση οπαδών.

Ξεχωριστή εμπειρία να βλέπεις τον τελικό με τις κόρες σου. Ειδικά αν είναι κάποια τόσο ποδοσφαιρόφιλη που αντέχει να δει την απονομή ως τις 2 παρά :)

Η οργάνωση, αποτελεσματικότητα, μεθοδικότητα των Ισπανών θα ταίριαζε σε γερμανική λογική. Την εφαρμόζουν δεκαετίες σε πολλά αθλήματα με πολλές επιτυχίες.

Ποια αποκαθήλωση ήταν μεγαλύτερη; Του Zidane με την κεφαλιά στον Materazzi ή του Messi που πήγε να καρφώσει τον Cucuregia; 

Αυτός ο Paredes εκφράζει όλα τα αρνητικά της κατά τα άλλα συμπαθούς Αργεντινής.

Η φώτο από τις σημειώσεις που κρατούσα για τις μεγάλες διοργανώσεις 🥲 

Παναγιώτης Γιαννάκης - Τρωτός Άτρωτος

Μου το έφεραν δώρο και ξεκίνησα λίγο λίγο να το διαβάζω. Η αυτοβιογραφια ενός αθλητή έχει αξία σε όσους τον παρακολουθούσαν και ειδικά στη νεαρή ηλικία τους ηταν κάτι σημαντικό. Αντικειμενικά πάντως, ο Παναγιώτης Γιαννάκης είναι από τους σημαντικότερους ανθρώπους του ελληνικού μπάσκετ.

Δεν θα αναφερθώ στη δομή, στο λογοτεχνικό ενδιαφέρον και το πόσο σε κρατάει. Το ζήτημα είναι να κρατήσεις από τη ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου τα σημαντικά για εσένα. Μέσα από τις αναφορές σε κορυφαία γεγονότα και την προσέγγιση του, ίσως δεις κάποια πράγματα διαφορετικά.

Αυτό όμως που δε μου άρεσε ιδιαίτερα είναι η σχετικά μικρή αναφορά στα χρόνια του στον Άρη. Γιατί εκεί έζησε τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη μπασκετική του περίοδο. Η Εθνική παίρνει το χρόνο που της αξίζει αλλά οι αναφορές στις άλλες ομάδες που βρέθηκε (είτε ως παίκτης είτε ως προπονητής) είναι δυσαναλογες με τα χρυσά χρόνια στον Άρη. 

Α(θ)λητισμός

Χρόνια είχα να γράψω κάτι σχετικά με τα αθλητικά. Στο σχολείο, τα παιδιά ασχολούνται συνεχώς και έτσι δεν μπορώ να το αποφύγω. Πέρα από τα παιδιά ασχολούνται φανατικά και κάποιοι συνάδελφοι. Όσο το κρατάμε στο χιουμοριστικό είναι καλά αλλά όταν μπαίνει η στενομυαλιά, τα κολλήματα και όσα θα αναφέρω παρακάτω, το πράγμα ξεφεύγει.

Εκεί έξω υπάρχουν γκρουπ ατόμων που οργανώνονται με σκοπό να βγουν και να χτυπήσουν, να σκοτώσουν. Στην διπλανή ομάδα του ΠΑΟΚ ισχύει σε μεγάλο βαθμό. Στη μακρινή του Ολυμπιακού αποκαλύφθηκε εγκληματική οργάνωση 160 ατόμων. Και στις 2 περιπτώσεις, ανεξάρτητα αν φοβούνται να το πούνε, αυτά τα γκρουπ υποστηρίζονται από τις διοικήσεις.

Τα παιδιά στο σχολείο είναι λογικό να μην μπαίνουν σε αυτό το βάθος. Οι ενήλικοι συνάδελφοι, το καταπίνουν και το αποδέχονται. Βρείτε τη λέξη πως λέγεται αυτό. Βρείτε τη λέξη πως λέγεται και όταν ηδονίζεσαι με την αποτυχία του άλλου. Γιατί αυτό είναι που τροφοδοτεί την ενασχόληση με τον σημερινό α(θ)λητισμό. Ποια πρωταθλήματα και κύπελλα. Αυτά είναι χαρές της μιας μέρας. Η ήττα του απέναντι είναι που κρατάει αυτά τα άτομα να ασχολούνται με την ομάδα τους. Τα άτομα αυτά είναι είτε τα γκρουπ ατόμων που οργανώνονται με σκοπό να βγουν και να χτυπήσουν και να σκοτώσουν είτε οι (σκατόψυχοι) άνθρωποι της διπλανής πόρτας.

ΥΓ Έβαλα να ακούσω (όχι να δω) τον τελικό κυπέλλου: άδειες κερκίδες, αποβολές, φασαρίες, όχι μπάλα

ΥΓ 2. Η οργάνωση αυτών των γκρουπ ατόμων έχει βγει από τα σύνορα

Αψεγάδιαστος

Βαριά λέξη και μπορεί εύκολα να μην ισχύει. Μέχρι στιγμής όμως τη δικαιώνει και μάλιστα σε μια εποχή που είναι κανόνας η υπερβολή και η βλακεία. 

Ο λόγος για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω του εδώ και πολλά χρόνια και παρόλαυτα δε λοξοδρόμησε. Έφτασε στην κορυφή όμως ούτε και τότε παραπάτησε. Δύσκολα να ξανασυναντήσεις τέτοια περίπτωση.

Δε θα γράψω κάτι περισσότερο για τα πεπραγμένα του, καθώς έχουν όλα γραφεί, απλά να σταθώ στο πόσο σημαντικές είναι οι βάσεις που πήρε. Τόσο στέρεες που σε συνδυασμό με τον χαρακτήρά του τον έφεραν εδώ που είναι. Μάλλον πρέπει να βγει κάποιο βιβλίο από την οικογένεια του με τον τρόπο ανατροφής, για να διδάσκεται στους μελλοντικούς γονείς.

The day football died

Ο τελικός του CL ανάμεσα στη Liverpool και τη Real κουβαλούσε την αίγλη που συνοδεύει τα ονόματά τους. Περιμέναμε ποδόσφαιρο υψηλού επίπεδου και τουλάχιστον ενέργειες μεγάλων παικτών. Όλα ήταν όμως λάθος.

• Πρωτοφανής η καθυστέρηση μισής ώρας για την έναρξη 
• Τηλεοπτικη κάλυψη από τα Lidl
• Διαιτησία αστεία, με τραγική καθυστέρηση για το VAR

Και πάμε στα ποδοσφαιρικά. Ο Αντσελοτι δεν είναι αντιπαθής όπως ο Μουρινιο αλλά το στήσιμο της Ρεάλ ήταν στενάχωρο και τραγικό για το όνομα της. Εστησε ένα πούλμαν πίσω και με έναν Κουρτουα που ζεστάθηκε νωρίς, κράτησε το μηδέν. Μια φάση σε 90 λεπτά αρκούσε να πάρει το ματς.

Από την άλλη η Liverpool ήλεγχε το ματς, έκανε ευκαιρίες αλλά απέναντι σε ένα τέτοιο ροστερ και χωρίς την καταπληκτική ενέργεια δε βρήκε γκολ.

Αν τα βάλεις κάτω, είτε 1η είτε 2η δεν αλλάζει κάτι ούτε στη φήμη, ούτε στο μπάτζετ ούτε στο αύριο των ομάδων. Άρα επί της ουσίας δεν άλλαξε κάτι. Τι 13,τι 14 κύπελλα - τι 6, τι 7 αντίστοιχα.

Μπεος απρουβζ δις φάιναλ. 

Φτάσαμε στην πηγή...

 Τέτοιες μέρες πριν 30 χρόνια ο Άρης έφτανε στο πρώτο final four. Όποιος δεν ασχολείται με τα αθλητικά (και γω πλέον ασχολούμαι πολύ επιδερμικά), όποιος δεν το έζησε, δεν του λέει τίποτα.

Κοιτώντας λίγο τον ημιτελικό, καταρχάς διαπίστωσα ότι δε θυμόμουν το ματς! Αλλά απευθείας ξύπνησαν τα συναισθήματα που είχα τότε όταν έπαιζε ο Άρης στα κρίσιμα ματς: αγωνία, σε κάθε διακοπή στην τουαλέτα, αίσθημα ότι πολεμάμε με τα θηρία, όλοι στο σπίτι να κρεμομαστε από την τηλεόραση. Και μετά χαμόγελα και ικανοποίηση.

Μπορεί σε εκείνα τα final four να έμεινε η σκιά της αποτυχίας. Μπορεί πέρα από την αίγλη της μεγάλης ομάδας, πάντα να υπήρχε και μια φαγωμάρα και αβεβαιότητα στην ομάδα. Μπορεί μπορεί. Αλλά εκείνη η ομάδα θα είναι πάντα ένας θρύλος στα όρια του παραμυθιού της παιδικής μου ηλικίας.

NBA Bulls

Μεγάλος ντόρος για το ντοκιμαντέρ του Netfix. Ελλείψει αθλητικών γεγονότων, η αθλητική δημοσιογραφία στράφηκε στο εν λόγω ντοκιμαντέρ. Αν είσαι 35+ δε γίνεται να μη σου "μιλήσει".
Υπό το νοσταλγικό βλέμμα, μας δίνεται η δυνατότητα 22 χρόνια μετά να δούμε την καριέρα του μεγαλύτερου μπασκετμπολίστα. Με βάση την τελευταία σεζόν στους Bulls, γίνεται αναφορά σε όλη την πορεία του Michael Jordan. Δεν είμαι φανατικός για να ξέρω όλες τις λεπτομέρειες αλλά ο τρόπος παρουσίασης σε κέρδιζε και δεν σε έκανε οπαδό.
Προσωπικά από τις αρχές του 90 ως το 1998 ήταν και η περίοδος που είχα ασχοληθεί με το ΝΒΑ. Ποιοι βγήκαν μετά και πόσο καλοί είναι, ακουστά έχω. Έπαιξε ρόλο ότι το έδειχνε η ελεύθερη τηλεόραση. Όπως και ότι το ελληνικό μπάσκετ ήταν στα πάνω του. Σαφώς και η δική μου ηλικία. Όσο και να κάθονται και να ζυγίζουν πόσο καλός άνθρωπος, αθλητής κλπ κλπ ήταν ο Jordan, δεν είναι αυτό το νόημα. Μιλάμε για τα χρόνια που είχε στραφεί όλος ο κόσμος στο μπάσκετ και το ΝΒΑ. Πλέον στα μάτια μας φαντάζουν επικά.

ΥΓ. Σήμερα το βλέπω και υπό το πρίσμα ότι μοιάζει με την ιστορία του μεγάλου Άρη και του Γκάλη. Και τότε είχε στραφεί η Ελλάδα στο μπάσκετ και όλα μοιάζουν επικά. Κάλλιστα θα μπορούσε να γινόταν κάτι παρόμοιο αν υπήρχε τόσο βιντεοσκοπημένο υλικό. Αλλά δεν υπάρχει.

Varαβάς

Ο τίτλος είναι ένα από τα αναμενόμενα λογοπαίγνια που θα γραφούν με την εφαρμογή του VAR στο ελληνικό πρωτάθλημα. Το οποίο VAR το έβαλαν για να είναι πιο δίκαιο. Και που φυσικά κάτι τέτοιο δεν παίζει και η γκρίνια που δημιουργήθηκε από την πρώτη αγωνιστική είναι τόσο εκκωφαντική που μου φαίνεται θα σταματήσω να ασχολούμαι από τώρα.
Στο ελληνικό ποδόσφαιρο αγωνίζονται παίκτες που χρυσοπληρώνονται και υπάρχουν παράγοντες με μεγάλα οφέλη. Ακόμα και οι μικροπαράγοντες τη βγάζουν με τα στημένα. Οι οπαδοί είναι γαλουχημένοι με τον αυτοσκοπό της νίκης. Οι δημοσιογράφοι είναι ταγμένοι σε στρατόπεδα. Με δυο λόγια κανέναν δεν τον απασχολεί αν παίζεται ποδόσφαιρο της προκοπής αφού όλα γίνονται για τη νίκη.
«Τίνα θέλετε απολύσω υμίν; Βαραββάν ή Ιησούν τον λεγόμενον Χριστόν;». Τον Varαβά για να τη λέμε ο ένας στον άλλον ότι ευνοήθηκε. Να έχουμε ένα ακόμη αντικείμενο να ασχολούμαστε πέρα από το ίδιο το άθλημα. Άμα θέλετε θέαμα κλπ να πάτε αλλού.

Update: Από τον Αύγουστο αποκλείστηκαν οι 4 από τις 5 ομάδες στην Ευρώπη... 

Gourmet football

Με τα χρόνια μπορώ να πω ότι εξελίξαμε τις γαστρονομικές μας προτιμήσεις. Ποτέ δεν φτάσαμε σε υπερβολές και σε πιάτα όπως προβάλλονται σε διαγωνισμούς αλά Masterchef αλλά άμα είναι να επιλέξουμε, θέλουμε το κάτι διαφορετικό. Την ωραία προσέγγιση, την έξυπνη εκτέλεση, τη μαστοριά, την τέχνη.
Μεγαλωμένοι σε ένα περιβάλλον που αθλητισμός θα πει αντιπαράθεση, έπρεπε να περάσουν χρόνια για να καταλάβουμε ότι η νίκη και η επιβολή στον αντίπαλο δεν είναι αυτοσκοπός. Αν ήταν έτσι βρίσκουμε έναν τρόπο να τον καταστρέψουμε/σκοτώσουμε και τελείωσε. Εδώ προτιμάνε να σκοτώνουνε το άθλημα.
Αλλά το post δεν έχει σκοπό να βγάλει στεναχώρια για το το συμβαίνει εδώ. Αφού ποδόσφαιρο βλέπουμε από την τηλεόραση ποια η διαφορά να βλέπουμε εγχώρια και όχι ξένα προϊόντα; Έτσι αυτό που παρακολουθήσαμε στους δύο ημιτελικούς του φετινού Champions League ήταν απίστευτο. Δε θα σταθώ στις αναπάντεχες ανατροπές αλλά στις συνθήκες που τις επέτρεψαν. Στο περιβάλλον που διαδραματίστηκαν.
Αν οι ομάδες που είχαν πάρει το πάνω χέρι, σκόπευαν να καταστρέψουν το ρυθμό και το ίδιο το αγώνισμα θα το έκαναν με θέατρο, μανούρες, διαμαρτυρίες και καθυστερήσεις. Αντίθετα έπαιξαν με περηφάνια. Αν ο κόσμος δεν είχε παιδεία θα πετούσε μπάλες, αντικείμενα και θα γιούχαρε όχι μόνο τους αντιπάλους αλλά και τους δικούς του. Αντίθετα στήριξε τους αθλητές.
Με δυο λόγια μιλάμε για ανώτερες καταστάσεις, για ποιότητα, για τέχνη. Αν μιλούσαμε για φαγητό θα λέγαμε για gourmet.

Σε τέσσερα

Πάει και το φετινό. Είδα αρκετά αλλά πάλι δε μπορώ ότι το χόρτασα. Ίσως επειδή το τελευταίο κομμάτι είδα λίγο. Ίσως επειδή ήταν πολύ ευρωπαϊκό και του έλειπε η λάτιν πλευρά του. Ίσως γιατί είχα το κινητό στο χέρι... Τι μου έμεινε εμένα:

• η Αγγλία με τις πορδές έφτασε ως τους τέσσερις. Οι ειδικοί της pop κουλτούρας το τράβηξαν όσο μπορούσαν και κάποιοι εδώ στεναχωρήθηκαν που δεν έφτασαν μέχρι τον τελικό.
• οι Κροάτες έπαιξαν στρωτό ποδόσφαιρο και δεν ήταν μόνο από στημένες φάσεις. Αλλά να περνάς 2 φορές στα πέναλτι, θα ταν πολύ να το πάρεις. 
• οι Γάλλοι ξεχώρισαν από το ματς με την Αργεντινή. Το άξιζαν περισσότερο από όλους. Ο Γκριεζμάν συν τους έγχρωμους (sic) έχουν μεγάλη πορεία μπροστά τους.
• η Αργεντινή έχει γίνει συνώνυμη της αποτυχίας.
• η Ουρουγουάη έδειξε πολύ καλά στοιχεία.
• το Βέλγιο είχε τις καλές μονάδες και ταυτόχρονα φχαριστιόσουν να το βλέπεις.
• η Ιαπωνία ήταν ίσως η μοναδική ομάδα που δεν έδειξε τη σκοπιμότητα του βάζουμε γκολ και μετά χαλάμε το ματς.
• η Βραζιλία είχε έναν αέρα αλλά με drama queen δε πας πουθενά.
• Ισπανία και Γερμανία αποκλείστηκαν νωρίς αλλά ήταν σα να μην αποκλείστηκαν.

Μου ντιάλ

Έχοντας ως παραστάσεις τα φετινά ματς της Λίβερπουλ και με τον πήχη πάντα ψηλά για τα Μουντιάλ, μέχρι στιγμής μου φαίνονται λίγο ψόφια τα πράγματα. Βασικά είναι νωρίς για να ξεχωρίσει κάποια ομάδα αλλά ούτε τα μεγάλα ονόματα ούτε κάποια άλλη ομάδα έδειξε κάτι μουντιαλικό. Δε μας πτοεί το γεγονός και θα συνεχίσουμε να βλέπουμε όσα περισσότερα ματς μπορούμε αλλά ρε παιδί μου τρέξτε λίγο παραπάνω, κάντε καμία τρίπλα.
Μεγάλη κουβέντα για το VAR. Το περιμέναμε να προκαλεί καθυστερήσεις αλλά έχει εξελιχθεί σε φιλοπτωχο ταμείο. 9 στις 10 αλλάζει την απόφαση και δίνουν πέναλτι. Σε λίγο θα λέμε πως ζούσαμε χωρίς αυτό αφού σχεδόν πάντα οι αποφάσεις των διαιτητών αποδεικνύονται λανθασμένες!

They 'll never walk alone

Φέτος λόγω φίλων-συναδέλφων είδα αρκετά ματς της Liverpool και μάλιστα στο σύνδεσμο. Δεν είμαι οπαδός της όπως σιγά σιγά δεν είμαι οπαδός καμιάς ομάδας ουσιαστικά. Αλλά ο τρόπος παιχνιδιού και το ήθος της ομάδας σε κερδίζουν.
Στον τελικό που τελείωσε πριν λίγο, συνέβη ό,τι στραβό μπορούσε να συμβεί και έχασε το τρόπαιο. They 'll never walk alone όμως, όπως τραγουδάνε οι φίλαθλοι της. Αντίπαλος της η πιο πλούσια ομάδα του κόσμου που επιβραβεύεται με τίτλους. Οι Beatles (από το Λίβερπουλ) τραγουδούσαν money can 't buy me love αλλά οι οπαδοί της Ρεάλ μπορούν να τραγουδάνε money can buy me cups. Ο τρόπος που εξελίχθηκε το παιχνίδι είναι αυτό που με χαλάει περισσότερο στο άθλημα. Αθλητές εκατομμυρίων έχουν την ανάγκη να φερθούν πρόστυχα και πούστικα για να μπορέσουν να επικρατήσουν. Ίσως αυτό με χαλάει γιατί έτσι συμβαίνει και στη ζωή: οι ανήθικες συμπεριφορές εξασφαλίζουν καριέρες και το μέλλον. Ποιος θα θυμάται ότι διορίστηκες με βύσμα; Ότι έφαγες τη θέση κάποιου που άξιζε περισσότερο από σένα; Αλλά έτσι θα κερδίσεις γιατί ακόμα και ικανότητες να έχεις δε φτάνουν αν πας με το σταυρό στο χέρι.
Αυτό το κόμπλεξ το κουβαλάω και δε μπορώ να ανεχτώ αυτούς τους ανθρώπους. Πολύ ευαίσθητος είσαι, θα μου πεις. Μέχρι σήμερα, ναι. Να ευχηθώ κάποια μέρα να μην είναι; Μπα...

Παρά φύση αθλητισμός

Υπάρχει πολύς κόσμος που δε θεωρεί την αθλητική δημοσιογραφία, πραγματική δημοσιογραφία. Είναι το ευτελές περιεχόμενο που φτάνει σε σημείο να αλλάζουν νούμερα στην οθόνη του υπολογιστή για να ενημερωθείς για την εξέλιξη του σκορ ενός αγώνα μπάσκετ. Δηλαδή καμιά σχέση με τον αθλητισμό τον ίδιο. Μην αναφερθώ στις ανταποκρίσεις από δεκάδες αθλητικογράφους από την προετοιμασία των ομάδων που μεταφέρουν τι έφαγαν και πως κοιμήθηκαν οι παίκτες.
Ας ξεπεράσουμε τα παραπάνω και ας παραδεχτούμε ότι πλέον θεωρούμε αθλητισμό το στοίχημα και τα άγνωστα ονόματα ομάδων που ακούμε σε αθλητικές εκπομπές. Η ενημέρωση για αθλητικά γεγονότα προσφέρεται είτε από τα αθλητικά ραδιόφωνα που είναι για 50αρηδες που συχνάζουν στα καφενεία είτε από τα αθλητικά site. Δυστυχώς και εκεί η προσέγγιση είναι με clickbait και σαλιάρικα post. Πάντα θα σου πετάξουν μια ημίγυμνη άγνωστη, η οποία φυσικά δεν έχει σχέση με κάτι αθλητικό.
Και πάμε σε ένα ακόμα σημείο των καιρών. Που δεν το συναντάμε σε εμάς όπως τα παραπάνω γιατί απλά το ποδόσφαιρο εδώ διεξάγεται στα δικαστήρια και στα ραδιόφωνα. Πρόσφατα αποχώρησε από τη Barcelona o Ινιέστα. Και πριν από καιρό ο Τσάβι. Ο οργανισμός της ομάδας διοργάνωσε τελετή που φυσικά υποστηρίχθηκε από τον κόσμο και τη δημοσιογραφική αγιοποίηση. Όπως χιλιάδες σημαντικοί αθλητές, αξίζουν να τιμηθούν όταν αποχωρούν από την ενεργό δράση ή και μετά από κάποιο διάστημα με βραβεύσεις. Το θέμα είναι ότι οι συγκεκριμένοι δεν αποχωρούν από το ποδόσφαιρο απλά πάνε στην Κίνα, Κατάρ κλπ για να πάρουν ένα καράβι εκατομμύρια. Όλοι είναι ικανοποιημένοι από αυτές τις "αποχωρήσεις" και δυστυχώς και οι φτωχομπινέδες που αποθεώνουν τους εκατομμυριούχους που πάνε να γίνουν πολυεκατομμυριούχοι.

Α(θ)λητισμός

Θεσσαλονίκη και αθλητισμός είναι σα να λέμε σαρδέλα με μαρμελάδα: δεν πάνε μαζί. Στα αρχαία χρόνια (δηλαδή ως τη δεκαετία του 90) υπήρχαν πραγματικές αθλητικές ομάδες. Αλλά αυτό ήταν. Από τότε τις αντικατέστησαν τα αθλητικά ραδιόφωνα της πόλης. Τυχαίο;
Μια μέρα να ακούσεις ράδιο ή να διαβάσεις τοπική εφημερίδα, φτάνει. Ζουν ανάμεσα μας όλοι όσοι συμμετέχουν και τους διαβάζουν. Και το εντυπωσιακό είναι ότι αυτοί οι "δημοσιογράφοι" είναι εκεί από τότε. Πιο στραβοστόμηδες, εριστικοί, ξερόλες, διαπλεκόμενοι αλλά πάντα εκεί παρά την αναξιοπιστία όλων αυτών των ετών και το ευτελές του πράγματος. Θυμάμαι τον Ζαγόρα που έβγαζε στην εκπομπή του τον μέντορα του, τον Σαράντη Πανταζή της Αθλητικής Βορείου Ελλάδος, για να κοροϊδέψουν τον Ρώσο που είχε μόνο ένα σακάκι. Ο λόγος για τον Σαββίδη που σήμερα έχει αγοράσει τη μισή Ελλάδα...

Ευ φαγωνίζεσθαι

Πριν κανά δυο μέρες ήταν η επέτειος για την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ του 87. Πέρασαν 30 χρόνια και η αίσθηση είναι ότι δεν άλλαξε κάτι στη ζωή μας. Όσο και να είμαστε αυτάρκεις, με σπίτι, αμάξι, οικογένεια ο καθένας, όταν φτάνει στα αθλήματα η αντίδραση είναι σχεδόν η ίδια. Παιδικότητα, αθωότητα, βλακεία; Πες το όπως θες.
Οι απαιτήσεις για τις ομάδες που υποστηρίζουμε είναι να κατακτούν τίτλους. Για να λειτουργήσουν χρειάζονται πολλά λεφτά. Και αυτοί που τους περισσεύουν και λειτουργούν με τον τρόπο του ελληνικού "αθλητισμού", δεν είναι άνθρωποι που πάνε με το σταυρό στο χέρι. Χωμένοι μες την παρανομία και τη λαμογιά. Σήμερα άκουσα για τον ιδιοκτήτη του μπασκετικού Άρη που τον ψάχνει η Interpol. Πριν καιρό είχαμε το Noor 1, το πλοίο με ναρκωτικά που το σχετίζανε με τον πρόεδρο του Ολυμπιακού. Ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ ο Μελισσανίδης δεν είναι από τους ανθρώπους που θα θελες για γείτονες. Ο Σαββίδης του ΠΑΟΚ πριν χρόνια είχε καταγγελίες για πεσίματα στον πρώην προπονητή γιατί ζητούσε τα λεφτά του. Και αυτά είναι κορυφές του παγόβουνου.
Αφού αποδεχόμαστε αυτούς να ορίζουν τις ομάδες μας, τότε πάμε στην βλακεία. Γιατί το 87 ήμασταν παιδάκια αλλά όποιος ασχολείται σήμερα είναι ενσυνείδητα βλάκας.

This is footlball

Το να γράψω για το χάλι του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι πρώτον μίζερο και δεύτερον αναντίστοιχο με την ύπαρξη των δεκάδων αθλητικών ραδιοφώνων, εφημερίδων και σάιτ. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι στην Ελλάδα παίζουν το ίδιο άθλημα με άλλες χώρες. Και φυσικά δεν είναι όλες οι χώρες αθλητικές και σωστές και μεις χάλια.
Μεσημέρι Κυριακής και έχει στην κρατική Καλλονή - Άρης. Λόγω Άρη κάθομαι και το βλέπω. Αναγκαστικά παράλληλα χαζεύω στο κινητό κλπ κλπ. Φτάνει το τελευταίο δεκάλεπτο και πιστεύω ότι και οι 100 τύποι που πήγαν στη μια κερκίδα του γηπέδου, χόρτασαν από θέατρο, ανυπαρξία φάσεων-ρυθμού και ψευτοτσαμπουκάδων.
Απόγευμα Κυριακής και βρίσκομαι στον σύνδεσμο της Λίβερπουλ για το ματς με την Μάντσεστερ Σίτυ. Τέτοιες περιπτώσεις καταλαβαίνεις γιατί σ' άρεσε το ποδόσφαιρο. Όχι για τα πολλά γκολ και τις επικές προκρίσεις αλλά για τον καταιγιστικό, αθλητικό ρυθμό. Που δεν βρήκες χρόνο να κοιτάξεις ούτε τι ώρα είναι. 

Offside festival

Με το να πας σε μια προβολή δε σε κάνει και φεστιβαλικό. Μου φάνηκε καλή πρωτοβουλία και με δεδομένο ότι υπάρχει κόσμος λάτρης του διεθνούς ποδοσφαίρου στην πόλη, ελπίζω να συνεχιστεί.
Αλλά ανάποδα ξεκίνησα. Η ταινία που είδα ήταν στην Αποθήκη 1, με μια ελαφριά παρουσία της διοργάνωσης Offside festival. Ίσως την επόμενη φορά να έχει πιο έντονο χρώμα και να συγκεντρώσει περισσότερους λάτρεις του αθλήματος και κολλημένους με τα ξένα πρωταθλήματα. Αντικείμενο της ήταν η αναπάντεχη και σαν πυροτέχνημα πορεία της Nottingham Forest στα τέλη της δεκαετίας του 70. Για τους περισσότερους είναι ένα θέμα για καμένους, επιπέδου σημαντικότητας της μάχης του Βαφέως το 1301. Και επειδή το άρθρο θα αναφλεγεί από το κάψιμο, σταματάω.
Οι λάτρεις της νοσταλγίας και οι αγγλόφιλοι το λάτρεψαν. Όλοι μας το αγαπήσαμε γιατί έδειχνε έναν πρωταθλητισμό που οι παίκτες πήγαιναν για μπύρες μετά την προπόνηση και όχι για αναβολικά. που οι ομάδες δεν ήξεραν τι χρώμα φοράει ο αντίπαλος στην Ευρώπη. Μας άνοιξε την όρεξη.

Και ζησαν αυτοί καλά...

Όταν ακούς γυναικείες απορίες παρακολουθώντας έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, χαμογελάς. Όταν διαπιστώνεις ότι προέρχονται από την αδιαφορία τους για το άθλημα, σου φαίνεται παράξενο. Αλλά όταν αντί να ακούς μετάδοση από εκφωνητές ακούς καφενειακές διαπιστώσεις από σαλιάρηδες, προβληματίζεσαι.
Στον χθεσινό τελικό CL είδαμε την προσπάθεια να φανεί ο Μέσι ως θεός ακόμα και όταν παραπατούσε. Εδώ και μέρες κυριαρχεί η ιστορία του Τσάβι που ξεκίνησε μικρός και έγινε μεγάλος και τρανός και τώρα φεύγει από την Μπαρτσελόνα (για να πάρει εκατομύρια ευρώ αλλά αυτή η πληροφορία δεν είναι στο κλίμα της ιστορίας). Ακόμη για τον Μπουφόν που ο καημένος έχει πάρει τα πάντα αλλά όχι CL. Και τον Πίρλο που το ένα και το άλλο. Αν αλλάξεις λίγο το σκηνικό όλα αυτά φαντάζουν όπως οι ιστορίες για βασιλιάδες και πριγκίπισσες που εμάς μας φαίνονται χαζές και για γυναίκες. Τις καταπίνει όμως το αντρικό κοινό και καταλήγει να παρακολουθεί έναν μακρινό κόσμο προνομιούχων που ζουν το παραμύθι τους. Και ζησαν αυτοί καλά...

Mundial end

Τζεγκα, Πλατ, Μπουρουσαγκα, Σίφο: χαρτάκια στο άλμπουμ του Μουντιάλ του 1990, του πρώτου που θυμάμαι καλά. Μπορεί αντικειμενικά να μην ήταν από τα καλύτερα αλλά στη μνήμη μου ήταν κάτι το πολύ σημαντικό. Που ντοκιμαντέρ σαν αυτά που δείχνει η τηλεόραση το κάνουν σχεδόν επικό. 
Και μετά το 1994 να αγοράζω κάθε μέρα παγωτά για να τύχω τα σήματα των ομάδων. Πανηγύρι η φάση της παρουσίας της Ελλάδας με τη μασκότ και τα τραγούδια. Αλλά μέχρι εκεί: στις ΗΠΑ γινόταν άρα κάπου χανόταν το ποδοσφαιρικό στοιχείο.
Όλα αυτά σε μακριά, σε βαρετά στιγμές-στιγμές καλοκαίρια. Πλέον δε φαίνονται μεγάλα και στο μέλλον ακόμα λιγότερο. Πέρα από τον ήλιο που μας τύφλωνε το 94 ας κρατάμε και τη σημαντικότητα τους όπως τότε το 90.

Σκατοψυχιά

Εκτός από κάτι λαζογερμανούς που κάθε δεύτερη κουβέντα τους είναι "στη Γερμανία έτσι, στη Γερμανία αλλιώς" οι περισσότεροι δεν τους πολυγουστάρουμε. Εμείς είμαστε πιο ζεστοί, πιο φιλικοί, πιο ανοιχτόκαρδοι. Αυτοί είναι πιο ρατσιστές και σκατόψυχοι.
Και τότε θυμάμαι εκείνη την είδηση που η Bayern Μονάχου έδωσε δάνειο στην αντίπαλη της Dortmund για να μη διαλυθεί. Φανταστείτε στην Ελλάδα μια αντίστοιχη περίπτωση. Πχ ο Ολυμπιακός να έδινε πέρυσι στην ΑΕΚ ή ο Σαββίδης του ΠΑΟΚ στον ετοιμόρροπο Άρη. Την επόμενη στιγμή οπαδοί και φίλαθλοι των δανειστών θα σπάγανε την περιουσία των ομάδων τους.

Μάλλον εμείς είμαστε σκατόψυχοι στους δικούς μας. Στο γείτονα.