Αινιγματικές Παραλλαγές

Καλοκαιρινή παράσταση σε ανοιχτό θέατρο. Αν δεν είναι αρχαία τραγωδία, ίσως περιμένεις κάτι ανάλαφρο. Όχι ότι δεν είχε τις στιγμές γέλιου αλλά ήταν κάτι πολύ διαφορετικό. Η πολύπλοκη δομή της, οι ανατροπές και κυρίως το περιεχόμενο της, καθιστούν τη συγκεκριμένη παράσταση κάτι πολύ δυνατό. Που σου δίνει ευκαιρίες να τη συζητήσεις και να την ψάξεις. Που πρέπει να την αφήσεις να καθίσει μέσα σου. Πρέπει να ψάξω έργα του συγγραφέα. 

Μαύρη Σαμπούκα vs Η Καρδιά του Σκύλου

Δύο θεατρικά μέσα σε ένα ΠΣΚ: δεν ξανάγινε. Κι όμως άξιζε. Κατάμεστα και τα δύο: βγαίνει ο κόσμος.

Στο Φαργκανη για μια κωμωδία με καλές συστάσεις. Μου έκανε εντύπωση που είχε πινελιές από χιούμορ προηγούμενων δεκαετιών και όχι στη λογική του πολιτικά ορθού. Γελάσαμε και ξαναγελασαμε. Φοβεροί και οι 2 ηθοποιοί. 

Μου είπαν καλά λόγια και ήθελα να δω τον Σερβεταλη. Πολύ δυνατή παραγωγή, συνδυασμός με κινηματογραφική ματιά και ατάκες λες και ήταν μονταρισμενες. Καταιγιστικες στιχομυθιες και παρουσίες στη σκηνή. Αν το άπλωναν λίγο, θα ήταν πιο ουσιαστικό και θα ανάπνεε. Τώρα δε μπορώ να πω ότι μου άφησε κάτι δυνατό - ενώ θα μπορούσε.

Docs

Μέρες καραντίνας και όχι ότι έχω άπλετο χρόνο αλλά το χρόνο να σκεφτώ να προσθέσω κάτι στην καθημερινότητα μου. Έτσι μέσα στη μέρα θα δω στην οθόνη του κινητού κάποια παραγωγή: ταινία ή ντοκιμαντέρ. Εδώ θα αναφερθώ στα τελευταία.

• Wild Wild Country
  Αρχές δεκαετίας του 80 και ένας Ινδός γκουρού αποφασίζει να μετακομίσει στο Ohio. Εκατοντάδες οπαδοί του θα τον ακολουθήσουν κι όλα αυτά υπό την ηγεσία μιας γυναίκας. Ο Bhagwan Shri Rajneesh (γνωστός σήμερα ως Osho) ήταν ένας υλιστής γκουρού και η πόλη που έχτισε βρήκε σφοδρή αντίδραση από τους εκεί κατοίκους. Δυσκολεύεσαι να πιστέψεις την αφοσίωση των ακόλουθων του και τη λειτουργία της επιχείρησης του.

• Tiger King
  Αν ήταν σειρά θα το κοιτούσα λίγο αδιάφορα όπως όταν βλέπεις υπερβολικές εκρήξεις και πιστολίδια σε χαζοταινίες. Μόνο που είναι αληθινά γεγονότα. Psycho καταστάσεις, Αμερικάνοι σχεδόν βλαμμένοι και όλα με φόντο τις τίγρεις. Παίρνεις μαθήματα για το τι να περιμένεις από άτομα που έχεις ή θα συναντήσεις. 

• Tell Me Who I Am
  Μέτα από ένα ατύχημα ένας δίδυμος αδερφός παθαίνει ολική αμνησία και ο άλλος δίδυμος αναλαμβάνει να τον επανεισάγει στον κόσμο. Θα χρειαστεί να περάσουν 20 χρόνια για να του αποκαλύψει τις λεπτομέρειες για τη πιο μαύρη κηλίδα του παρελθόντος.

Open House 2019

Μπορεί φέτος να μην είχαμε την ευκολία να γυρνάμε για δύο μέρες επί ώρες αλλά δε χάσαμε το ραντεβού. Δύο μουσεία και μία Λέσχη ήταν ο φετινός απολογισμός. Μέρη που δε θα επισκεπτόμασταν διαφορετικά και με τον τρόπο τους σου δίνουν την εντύπωση ότι η πόλη δεν είναι μόνο πολυκατοικίες και μαγαζιά. Η συνοδεία μας το χάρηκε κι αυτή και καλά να μαστε και του χρόνου σε νέα μέρη.

Open House 7

Το περιμένουμε και το τιμάμε. Καλά να μαστε και μακάρι να πηγαίνουμε κάθε χρόνο. Αυτή τη χρονιά ήμασταν χαρακτηριστικά οργανωμένοι και κινηθήκαμε στην Άνω Πόλη και στο δυτικό κομμάτι του κέντρου. Εκτός από ένα βυζαντινό μνημείο και ένα "ίδρυμα", επισκεφθήκαμε δύο ξενοδοχεία και τέσσερα διαμερίσματα. Κανένα δε μας απογοήτευσε (κάθε άλλο) ενώ και η παρεΐστικη διάθεση με τους άλλους openhousers έκανε ακόμα πιο ευχάριστη την εμπειρία.
Καλή αφορμή για να αρχίσουμε το περπάτημα μέσα στην πόλη και να παρατηρούμε ακόμα περισσότερο την αρχιτεκτονική. Δυστυχώς στον κύκλο μας δεν έχουμε λόγους να παρατηρούμε το interior design άρα ας εξασκήσουμε το exterior.

Λευκή Καραϊβική

Χρόνια εχω να γράψω για βιβλίο αν και δεν έχω χρόνια να διαβάσω. Ίσως το ξεχνάω να τα αναφέρω, ίσως ξεχνάω να διαβάσω...
Ένα βιβλίο που σε πηγαίνει σε μέρη που δεν έχεις σκεφθεί να επισκεφθείς, τη μακρινή Γουαδελούπη. Διαδραματίζεται 40 χρόνια πριν και σε μεταφέρει σε ένα σκηνικό που δεν κυριαρχούν οι λευκές παραλίες των Αντιλλών αλλά μια κοινωνία που η αποικιοκρατία ρίχνει βαριά τη σκιά της (sic).
Πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα που έχει βάθος και καλή γραφή. Δε το λες βιβλίο για παραλία αλλά είναι για καλοκαίρι. Φταίει και το περιβάλλον που εξελίσσονται οι φόνοι και ο πρώην αστυνομικός Πάκο, προσπαθεί να βγάλει άκρη ποιος ευθύνεται. Δεν έχει ίσως τη λεπτομέρεια και την επεξεργασία του Nesbo αλλά δεν υστερεί σε ενδιαφέρον. Καλός ο κύριος Maurice Attia λοιπόν.

Αρχαίο θέατρο

Στην πρώτη παράσταση πήγα κατόπιν παρότρυνσης. Στη δεύτερη λόγω πρόσκλησης.
Αντιγόνη του Σοφοκλή
Δεν είχα ξαναπάει σε αρχαία τραγωδία. Από φευγαλέες ματιές στην τηλεόραση μου φαινόταν πολύ βαρύ, μαύρο και τραβηγμένο. Και η αλήθεια είναι ότι και στο σχολείο δεν ήταν από τα αγαπημένα μου τα κείμενά τους.
Φεύγοντας από την πρώτη εμπειρία μου, ένοιωθα ότι πήγα σε λειτουργία και όχι σε παράσταση. Καθόλη τη διάρκεια δεν υπήρχε ούτε μία παύση και κάθε κουβέντα είχε ένα νόημα. Ο κόσμος παρακολουθούσε χωρίς ούτε ένα κιχ. Πολύ καλές ερμηνείες από όλους σχεδόν, με το χορό, τη Μαξίμου και τον Σαράντη να είναι σε άλλο επίπεδο. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα και είναι εφαλτήριο να αρχίσω να παρακολουθώ αρχαίες τραγωδίες.

Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη
Αριστοφάνη μας πήγαιναν στο δημοτικό και είχα δει μια παράσταση στο αμφιθέατρο της Σίβηρης με τον Καρακατσάνη. Μετά από 2500 χρόνια το χιούμορ έχει αλλάξει, οι υποθέσεις έχουν εξελιχθεί άρα δύσκολα θα βρεις κάτι που δεν έχεις δει ή γελάσει. Να μην είμαι άδικος, ένα χαμόγελο το είχα κατά τη διάρκεια της παράστασης. Το βασικότερο μειονέκτημα είναι ότι δεν είδα το σκοπό του έργου. Το σημαντικότερο θετικό ότι ήταν σφιχτοδεμένη και ο χορός η κινητήρια δύναμή της.

Κοινοί πολιτισμοί

Το φθινόπωρο από τη φύση του σε πάει σε κάτι πιο εσωτερικό και ίσως κοντά στην τέχνη. Τα φεστιβάλ, οι εκθέσεις και τα event στην πόλη είναι πολλά και οι ευκαιρίες να βρεθείς σε κάτι καλλιτεχνικό αρκετές. Με άλλη αφορμή, βρέθηκα στην έκθεση Κοινοί Ιεροί Τόποι με εικόνες, έργα τέχνης και φωτογραφίες που αφορούν τις αβραμικές θρησκείες. Σου προκαλεί από ενδιαφέρον μέχρι και προβληματισμό.
Ο χώρος που πραγματοποιείται είναι το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Δεν το είχα επισκεφθεί ποτέ (ίσως και γιατί η λέξη μακεδονικό μου φαίνεται να μην κολλάει με έργα μοντέρνας τέχνης). Αν είσαι της άποψης ότι τέχνη είναι μόνο η κλασσική εποχή και η Αναγέννηση τότε σίγουρα δεν είσαι για εδώ. Αν έχεις επισκεφθεί κάτι αντίστοιχο ή έχεις κουραστεί λίγο με τα παραπάνω, τότε σου δίνει μια ωραία οπτική. Με περισσότερα εκθέματα θα λεγα ότι ήταν αντίστοιχο ευρωπαϊκών πόλεων.

Σημείωση: η εικόνα είναι από το σημείο που συναντιόνται οι πολιτισμοί της πόλης: στον τοίχο του βρεφοκομείου Άγιος Στυλιανός, εκεί που συναντιέται η Χαριλάου με την Τούμπα, οι οπαδοί της μιας ομάδας μουτζουρώνουν τα συνθήματα των άλλων και γράφουν τα δικά τους.

Open House V

Ναι φέτος δεν είδαμε τόσες καλές περιπτώσεις (αν δεν επλουτιστεί ο θεσμός του χρόνου θα ναι ακόμα πιο σφιχτά τα πράγματα). Ναι στις ουρές της Κυριακής είχε ανθρώπους που έχουν μάθει να κλέβουν σειρές (αλλά οι εθελοντές τους έβαλαν στη θέση τους). Όπως και να χει παραμένουμε φανατικοί του θεσμού και της ανοιχτομυαλιάς που πρεσβεύει.
Η κάβα στην πολυκατοικία στην οδό Μορκενταου απλά μια κάβα. Το γραφείο στο νόμο 751 απλά ένα μοντέρνο γραφείο. Το γραφείο στην Κομνηνών ένα γραφείο. Το διαμέρισμα στη Λασσάνη ένα διαμέρισμα. Στον αντίποδα το ντιζαϊνάτο διαμέρισμα στην Τσιμισκή, το νεοκλασσικό στην Πλούτωνος και η Στοά Λεβή με την ιστορία που κουβαλούν, η Οικία Τέλλογλου που ήταν εφάμιλλη του γειτονικού γραφείου που είδαμε περυσι και τέλος η Πολυκατοικία στη Σοφούλη που ήταν αλλού.
Άντε καμιά συναυλία να κλείσουμε τα πολιτιστικά του μήνα.

ΥΓ Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορέσαμε να πάρουμε ιδιαίτερες ιδέες για το σπίτι.

Φάουστ

Παράσταση στο Μέγαρο και σίγουρα σε κερδίζει ο χώρος. Από το θεωρείο δε νοιώθεις και βασιλιάς αλλά δε χάνεις κάτι ούτε είσαι αποκομμένος.
Πασίγνωστο έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας που όμως λίγοι μας το έχουμε διαβάσει. Η δική μου επαφή φυσικά ήταν από το metal αλλά και όταν ήμουν μικρός σε ένα κόμικ που ο Ντόναλντ έμπλεκε με τον Μεφιστοφελή(!). To σκηνικό σκοτεινό και ο λόγος ποιητικός. Αυτό σε δυσκολεύει αλλά ταυτόχρονα προσθέτει γοητεία. Σίγουρα όταν το αναφέρεις στον άλλον δε μπορείς αντικειμενικά να πεις ότι θα του αρέσει  αλλά ούτε ότι είναι δύστροπο.
Μια ξεχωριστή παράσταση με μια ωραία σκηνοθεσία που κατατάσσεται σε μια κατηγορία από μόνη της.

Escape room

Για να είμαι ειλικρινής ήμουν αρνητικός στην ιδέα να συμμετάσχω σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Ίσως επειδή δεν είμαι υπέρ των ανταγωνιστικών και αγχωτικών παιχνιδιών, ίσως γιατί δεν έβρισκα τον τρομερό λόγο, ίσως γιατί έγιναν μόδα. Τώρα που πήρα μέρος μπορώ να πω ότι ήταν σίγουρα ήταν μια ευχάριστη εμπειρία. Και καθόλου αγχωτική όπως τη ζήσαμε.
Το δωμάτιο μας είχε να κάνει με το Βιετνάμ(!). Χωρισμένο στα τρία έπρεπε να καταφέρουμε να ξεκλειδώσουμε με μια σειρά τις πόρτες για να αποδράσουμε. Αντί για μια ώρα κάναμε 2 λεπτά παραπάνω με βοήθεια. Αν το ρίξεις στο χαβαλέ θα κάνεις παραπάνω. Αν είσαι μεθοδικός, οργανωμένος και πιο έμπειρος θα το κάνεις λιγότερο. Το θέμα είναι να το διασκεδάσεις.
Τα παιδιά πολύ ευγενικά και ο σκύλος τους μια αγέλη μόνος του :) Εν κατακλείδι ίσως δεν είναι για πολύ συχνά λόγω τιμής αλλά αξίζει για την παρεΐστικη φάση.

Art Home

Σε ένα μουσικό κόσμο (τον μεταλλικό) που μετά από τόσα χρόνια τα πράγματα σου φαίνονται πέρα από γνωστά αλλά και συγκεκριμένα, η επαφή με κάτι ξένο και όχι άμεσα επεξηγήσιμο σου φαίνεται ενδιαφέρουσα. Έτσι μου ακούγεται η indie, ηλεκτρονική, alternative μουσική που παίζει συγκεκριμένα το Art House. Πιθανόν και σε άλλα μαγαζιά του κέντρου να παίζουν παρόμοια μουσική αλλά είναι το hype του, παλιού ειδικά, χώρου που σε ιντριγκάρει. Και η καλλιτεχνική προσέγγιση μέσα από τις αφίσες των event του είναι τέτοια, που μπορεί να τους αφιερώσεις περισσότερο χρόνο από την κλασσική πεταχτή ματιά.

Σημείωση: όχι δεν το γύρισα στην electronica

OHT 2015

Και φέτος περιμέναμε το Open House με προσμονή. Με μεγαλύτερη διαφήμιση φαινόταν να είναι πιο ζόρικα τα πράγματα και όντως ήταν για τα διαμερίσματα στο κέντρο. Στα υπόλοιπα πάντως, οι συνθήκες ήταν πολύ "ευρωπαϊκές".
Μέσα σε ένα ΣΚ ήμασταν και εμείς επισκέπτες στην πόλη μας, όπως η φίλη που φιλοξενούσαμε. Συνδυάσαμε το περπάτημα και τη γνωριμία με το εσωτερικό της πόλης μας με τη διασκέδαση σε ταβέρνες, καφέ και μπαρ. 

Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο

Ποιος δεν ξέρει την ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας; Αλλά πόσοι έχουν δει το θεατρικό του Σαίξπηρ;
Μέσα από μια νεανική, γεμάτη ενέργεια και χιούμορ προσέγγιση, το βαρύ και καρακλασσικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας γίνεται σημερινό και σπαρταριστό. Άγνωστοι οι ηθοποιοί αλλά μετά από αυτή την παράσταση, που ο κάθε ένας τους παίζει δέκα ρόλους και χύνει τόνους ιδρώτα, οι άλλοι ηθοποιοί θα μου φαίνονται δημόσιοι υπάλληλοι. Ειδικά ο πρωταγωνιστής είναι ένας θίασος μόνος του.
Πάντα μπορείς να βρεις ψεγάδια αλλά το μεγαλύτερο κατόρθωμα το οποίο πιστώνονται, είναι το δέσιμο του αστείου με την τραγική ιστορία του ζευγαριού. Και το κάνουν με τρόπο χωρίς να φαίνονται παράταιροι.

Φεστιβάλ ντοκιμαντέρ 2015

Είχα κάποια χρόνια να πάω στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Περισσότερο γιατί δε με ενθουσίαζαν ή δε βόλευε. Και αν δεν είσαι σε φάση για ψυχοπλάκωμα, άστο. Με προσκλήσεις από τον inside man παρακολουθήσαμε Μίλαντ – Ο πλανήτης μου και το Sull'orlo del Marocco.

Βασικά το πρώτο είχαμε επιλέξει αλλά μας προέκυψε και το δεύτερο. Ο Μίλαντ είναι ένα παιδάκι λαθρομεταναστών που εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από το Αφγανιστάν. Σου βάζει στη μούρη το οξύ πρόβλημα που αδυνατεί να περιορίσει το διαλυμένο κράτος μας και να αποφύγουν οι αγαμπημένοι εταίροι μας. Αυτό που διέκρινα προσωπικά είναι ότι σε ένα τόσο γενικευμένο και μεγάλο πρόβλημα, οι ευθύνες υπάρχουν σε όλες τις πλευρές. Ακόμα και οι πρόσφυγες κουβαλάνε ένα μικρό μερίδιο ευθύνης αλλά ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, θα το καταλάβουνε όλοι θέλουν δε θέλουν.
Το δεύτερο παρουσίαζε τη μαύρη πλευρά του Μαρόκου. Γιατί σίγουρα όπως όλα έχει και θετική πλευρά. Αλλά έβλεπες περιστατικά, νοοτροπίες και ζωές που σε κάνουν να συνειδητοποιείς ότι το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη ζει περισσότερο σαν υπάνθρωποι. Και μεις εδώ χαλιόμαστε και ασχολούμαστε με μαλακίες.
Γενικά πάντως μου έκανε εντύπωση ότι ο κόσμος το στηρίζει και ακόμα και αυτός ο θεσμός έχει γίνει κομμάτι της κατά τα άλλα κατοικημένης από ημιάγριους πόλης μας.

Party Time vs Κομμένη Μαγιονέζα

Έτυχε από την αρχή της χρονιάς να πάμε δύο φορές θέατρο και αυτές σε σκηνές της Καλαμαριάς. Τη πρώτη επειδή μας είχαμε καιρό να πάμε και το θέμα/κριτικές ήταν καλές. Τη δεύτερη επειδή είχαμε τζάμπα προσκλήσεις και φαινόταν κάτι χαλαρό.
Το Party Time βασιζόταν σε έργα του Χάρολντ Πίτερ. Δεν τον γνώριζα ενώ ήξερα τον Κιμούλη. Και σε πολιτικά/κοινωνικά θέματα προσφέρεται για αρκετή ανάλυση και προσέγγιση. Όμως η συρραφή των όποιων ιδεών και η σκηνοθεσία του Κιμούλη ήταν τραγική. Αν δεν είχα πάει πέρυσι στο Τώρα που γυρίζει θα έγραφα ότι ήταν η πιο χάλια παράσταση που έχω πάει. Η περιέργεια και η ανωμαλία, η χωρίς νόημα εμμονή του έργου κατέστρεψαν την όποια τροφή για σκέψη πάνω σε σημαντικά θέματα της κοινωνίας.
Από την άλλη, η Κομμένη Μαγιονέζα ήταν μια ελαφριά κωμωδία που διαδραματιζόταν τα χρόνια των παχιών αγελάδων. Περάσαμε καλά, διασκεδάσαμε και μ' άρεσαν οι άγνωστοι ηθοποιοί. Στο υλικό που είχαν έδωσαν αυτό που είχαν και πέρασαν τη γελοιογραφία των χαρακτήρων.
Αλλά εκεί που δε χωράει σύγκριση είναι στο κλείσιμο, όταν βγαίνει ο θίασος και αποσπά το χειροκρότημα. Στη δεύτερη περίπτωση ήταν ένα πεταχτό χειροκρότημα και μετά οι ηθοποιοί δεν ξαναβγήκαν. Πρώτη φορά μου έτυχε και μου έκανε εντύπωση η μαζεμένη συμπεριφορά τους. Σε αντίθεση με το Party Time που έβγαιναν και ξανάβγαιναν για να δείξουν το μεγαλείο του έργου τους. Τραγικοί.

Open house 2014

 

Η αγάπη που έγινε συνήθεια. Όποιοι δεν θέλουν να έρθουν, χάνουν. Και όποιοι έρχονται στην αρχή απογοητεύονται. Οι πρώτοι χάνουν την ευκαιρία να δουν χώρους και αρχιτεκτονικές που ξεφεύγουν από τον μικρόκοσμο τους, Οι δεύτεροι απογοητεύονται γιατί πολλοί χώροι ανήκουν σε άτομα με γερά πορτοφόλια και δύσκολα θα πετύχουν κάτι ανάλογο στο χώρο τους.
Οκτώ σπίτια, ένα ξενοδοχείο και ένα μνημείο. Το μνημείο ήταν το Αλατζά Ιμαρέτ που ούτε ήξερα καλά καλά την ύπαρξη του και το ξενοδοχείο το Excelsior. Τα σπίτια στο κέντρο (ενδιαφέροντα), στο Επταπύργιο (φοβερό), στην Καλαμαριά (καλά), στην Πυλαία-Πανόραμα (άλλο επίπεδο), στη συνοικία Ουζιέλ (αλλού).
Άντε και του χρόνου να μαστε καλά να γινόμαστε εσωτερικοί τουρίστες.

Τώρα που γυρίζει

Η σκηνοθεσία έξυπνη. Οι ηθοιποιοί να στέκονται στο ύψος τους και να το έχουν πολύ δουλεμένο. Το έργο το χειρότερο που έχω παρακολουθήσει.
Καταιγιστικοί και ανούσιοι διάλογοι. Στιγμές που σκέφτεσαι τι έχεις να κάνεις τη Δευτέρα. Στιγμές που παραδέχεσαι ότι ο Σουλεϊμάρκ ο Μεγαλοπρεπής θα ήταν καλύτερος. 1,5 ώρα που λυπάσαι τους ηθοποιούς, τα λεφτά σου και κυρίως το χρόνο σου.
Έβαλα αυτή την εικόνα έτσι ώστε να μην κάνει κάποιος το λάθος και πάει να δει παράσταση του συγκεκριμένου συγγραφέα. Τραγικός.

Κάθε μέρα λίγο πιο κοντά: μια ψυχοθεραπεία ειπωμένη δυο φορές

Αν και το πρώτο από τα μυθιστορήματα/διηγήματα που έγραψε ο Yalom, είναι από τα τελευταία που εκδόθηκαν και το λιγότερο μυθιστορηματικό. Με αυτό λοιπόν κλείνω τον κύκλο.
Διαβάζουμε την πορεία μιας ψυχοθεραπείας που εξελίχθηκε 40 χρόνια πριν! Κι όμως επειδή πρόκειται για μια κοπέλα σε μια αστική περιοχή της Αμερικής δεν το καταλαβαίνεις. Αυτό που καταλαβαίνεις είναι ότι δεν υπάρχει το λογοτεχνικό έτσι ώστε οι σκέψεις και οι γνώμες των δύο συμμετεχόντων (Yalom και Ginny) να δίνονται μέσα από τις περιλήψεις που έγραφαν μετά το πέρας κάθε ψυχανάλυσης. Είναι σα να διαβάζεις τις σκέψεις που είχες γράψει σε ένα τετράδιο πριν χρόνια και αφορούσαν την ψυχοσύνθεση σου και τι σε απασχολούσε εκείνη την περίοδο. Αν αυτό σου φαίνεται μακρινό χρονικά και ψυχολογικά έτσι θα σου φανεί και η ιστορία του βιβλίου. Αν βρεις κομμάτια που σε απασχολούν στο σήμερα, τότε κάτι θα έχεις κερδίσει.

Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου: Σύγκρουση Βασιλέων

Όταν δανείστηκα το 950 σελίδων μεγάλου μεγέθους βιβλίο, η αλήθεια είναι ότι τρόμαξα: πότε θα προλάβω να το διαβάσω μέσα σε δυο βδομάδες; Κι όμως το τελείωσα πιο γρήγορα.
Επέλεξα το δεύτερο βιβλίο γιατί παρακολουθώντας τη δεύτερη σεζόν του Game of Thrones ήταν προφανές ότι προσπαθούσε να περιγράψει τις ιστορίες ενός βιβλίου. Άλλη ροή η ανάγνωση μιας ιστορίας όπως και να χει. Και το θετικό είναι ότι με το που τελείωσα το βιβλίο, παρακολουθώ ξανά τη δεύτερη σεζόν η οποία αποκτά άλλη σημασία.
Βρήκα ενδιαφέρουσα την προσέγγιση του Martin να εξιστορεί μέσα από την οπτική κάποιων πρωταγωνιστών (πχ Τύριον, Σάνσα, Νταινέρυς) και όχι να έχει την κλασσική εξιστόρηση. Σε πολλές φάσεις νομίζεις ότι η σειρά βασίστηκε παρά περιγράφει το βιβλίο και σε άλλες την καλή προσπάθεια που έγινε.
Μου ξανακόλλησε λοιπόν και σκοπεύω με το πέρας της τέταρτης σεζόν να διαβάσω το αντίστοιχο βιβλίο. Του ρου, τουρουρουρου...