Once upon a time

Κάποτε υπήρχε ένα site που λεγόταν Blaze.gr. Τότε ο υποφαινόμενος είχε γράψει κάποια (όχι πολλά) άρθρα. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι λοιπόν, τα εν λόγω άρθρα μπορείτε να τα βρείτε στα παρακάτω links.

A Maiden Story
Commune...
Rockwave Festival: The Metal Days Part I and II
Final Countdown
Στο βασίλειο της Δανμαρκίας όλα βαίνουν καλώς
Τρομοκράτες ή Επαναστάτες
Σκοτεινό Xωριό
LOTD – The true story Part I and II
Είσαι Έλληνας όταν...
TV Crimes
N.I.B. (=Nativity In Blaze?)
ΕΣ=?

The Darkness - One Way Ticket to Hell ...and Back

Οι κριτικές στο blog έχουν άλλη παρουσία από αυτή στο Blaze.gr. Τότε απευθυνόταν σε περισσότερο κόσμο, κόσμο που ψάχνοντας στο νετ έβρισκε την αναφορά στον εκάστοτε δίσκο. Σήμερα αποτελούν απλά μια κατάθεση πως μου φάνηκε ένας δίσκος που κάθησα και ασχολήθηκα μαζί του. (Μάλλον μόνο τον Radikal θα αφορούν :P) Ακόμη ιδιαίτερης σημασίας αποτελούσε τότε και ο χρόνος της δισκοκριτικής καθώς συνήθως επρόκειτο για αναφορές σε δίσκους που θα κυκλοφορούσαν καιρό αργότερα (πχ Nevermore, Stratovarius, Judas Priest).
Εγκαινιάζοντας την blog εποχή θα αραδιάσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις για ένα δίσκο τους τέλους του 2005. The Darkness το συγκρότημα, One Way Ticket to Hell ...and Back o τίτλος του δίσκου. Χαβαλετζίδικο γκρουπ κατά βάση, όχι για να μη λένε ότι ασχολούμε μόνο να ψαγμένα και έχω υφάκι κλπ Περιέργως το γκρουπ έχει κάνει αίσθηση στην Αγγλία. Και λέω περιέργως γιατί ο ήχος του δεν έχει καμιά σχέση με την britpop σαβούρα και ότι υπαγορεύει ο σχετικός τύπος. Hard rock, glam rock με πολλές στιγμές Queen. Δεν μπορεί να πει κανείς ούτε φυσικά ότι πρωτοπορούν, ούτε ότι αποτελούν το μέλλον του ήχου. Έχουν όμως το στυλάκι τους, τα πιασάρικα και εύθυμα τραγούδια τους που τους κάνουν αν μη τι άλλο, ένα ευχάριστο άκουσμα.
"Δεν αρκούν αυτά για να μου τραβήξουν το ενδιαφέρον" θα πει κάποιος που προτιμά πιο σκληρά και δύσκολα ακούσματα. "Είναι παρωχημένοι" θα πει κάποιος που θεωρεί ντεμοντέ όσους έχουν μαλλί πιο μακρύ από το καρέ. Και οι δυο τους μπορεί να χουν δίκιο. Αλλά μη ξεχνάμε την ουσία που είναι η ψυχαγωγία, η ευχαρίστηση που μας προσφέρει η μουσική που ακούμε. Πάω να ακούσω για μια ακόμα φορά το ομώνυμο τραγούδι, το Bald (Queen still rocks!), το English Country Garden και να περάσω καλά.

I 'm a blogger now, why don' t you kill me

Σιγά σιγά αρχίζω να ασχολούμαι περισσότερο με το blog. Νομίζω ότι όπως και στο Blaze.gr, το κλειδί είναι να μπεις στο tripακι. Να γίνει δικό σου κομματι. Και ίσως αυτή η μορφή έκφρασης είναι πιο πρόσφορη γιατί πρόκειται για κάτι εντελώς προσωπικό, χωρίς κανένα περιορισμό. Αυτό με κάνει και αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνουν blog oι περισσότεροι. Δεν έχουν να κάνουν καποιο σχόλιο για το περιβάλλον που ζουν, δεν τους έρχεται να βγάλουν κάτι που τους απασχολεί, δεν έχουν την επιθυμία να μιλήσουν για κάτι που τους αρέσει; Μάλλον έχουν συνήθησει στη λογική του φραπέ: μαζευόμαστε από συνήθεια και σπάνια θα πούμε κάτι που μας προβληματίζει, κάτι περά από τα τετριμμένα και το χαβαλέ. Θα θελα να σχηματίζαμε μια κοινότητα, τουλάχιστον όπως του Blaze αλλά δε βλέπω να ακολουθούν όλοι. Πχ Katsiba, mousel, Bloody Angel. Και μη μου πείτε ότι δεν προλαβαίνετε γιατί ο γράφοντας είναι στρατευμένος και βρίσκει χρόνο να ασχοληθεί! (δε θέλω σχόλια για το τι σόι θητεία κάνω!)

ΥΓ Αν κάποιος κατεβάζει παράνομα δίσκους από το internet είναι απατεώνας ε; Αν υπάρχει κάποιος που παίρνει δίσκους από αυτόν και τους κάνει κριτική χωρίς να τον ρωτήσει, τότε αυτός τι είναι;! :P

Συναυλίες...

Αν έχετε διαβάσει κάποιο review για συναυλία ή καλύτερα αν έχετε πάει, θα διαπιστώσετε ότι όλες (το 90% για να μην είμαστε απόλυτοι) έχουν ένα κοινό στοιχείο: την κακή διοργάνωση. Μετά από δεκαετίες χωρίς σημαντικά συναυλιακά γεγονότα, τα τελευταία χρόνια έχουμε δει πολλά μεγάλα ονόματα. Αυτό από μόνο του είναι πολύ σημαντικό και ως σήμερα επισκιάζει όλα τα άλλα. Τα "άλλα" όμως παραμένουν και γίνονται εκνευριστικά. Από την καθυστέρηση στο άνοιγμα της πόρτας για να μπει ο κόσμος και τους μη κατάλληλους για συναυλία χώρους μέχρι τη μόνιμα άθλια ηχοληψία και το στοίβαγμα του κοινού, οι έλληνες διοργανωτές δεν έχουν σημειώσει ιδαίτερη πρόοδο. Αλλά ως επιχειρηματίες κοιτάνε το κέρδος και μετά όλα τα άλλα.

Μέχρι πότε όμως θα περνάει αυτό; Επειδή το να ευχηθούμε να βελτιωθούν από μόνοι τους ή να πάρουν το μάθημα τους από ενδεχόμενη αποχή του κοινού είναι ανεδαφικό, αυτό που μπορεί να γίνει είναι να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να μείνουν λίγοι αλλά υπεύθυνοι promoter. Μέχρι τότε θα ξεροσταλιάζουμε μες στο χιονόνερο, θα βγαίνουμε έξω μετά το πρώτο τέταρτο για να πάρουμε αέρα και θα ρωτάμε ποιο τραγούδι είναι αυτή η βαβούρα.

ΥΓ. 55 € για Manowar και Rhapsody; Βρε ουστ

Top of the Rocks 2005

Μας άφησε το 2005 αλλά πέρα από τα γεγονότα και όλα τα άλλα, μας άφησε και κάποιους δίσκους που πιθανόν να ανατρέχουμε και κάποια χρόνια αργότερα. Έτσι κι αλλιώς η διαχρονικότητα είναι κύριο στοιχείο της αξίας ενός έργου. Ο Seventh Son άκουσε αρκετούς δίσκους φέτος (μιλάμε πάντα για rock/metal) και έγραψε γι αυτούς στο θρυλικό Blaze.gr. Οι δέκα καλύτεροι αλλά και οι τρεις πιο απογοητευτικοί ακολουθούν παρακάτω με αποσπάσματα από τις τότε κριτικές.


10. Gotthard – Lipservice
Όποιος γουστάρει καλό hard rock, με hit άλλων εποχών (Lift you up) και καθόλου παρωχημένο ήχο μπορεί να επενδύσει στους Gotthard και δε θα χάσει. Δεν πρόκειται για τους νέους Bon Jovi φυσικά, αλλά είναι ένας δίσκος που ακούγεται πολύ ευχάριστα και σφύζει από καλές ιδέες και μελωδίες. Βέβαια μην περιμένετε στίχους τύπου Nevermore αλλά και το rock δεν είναι μόνο για προβληματισμό αλλά και για διασκέδαση. I wanna rock till the morning down, I wanna lift you up!


9. Spiritual Beggars - Demons
Ο Michael Amott και η παρέα του είναι σε μεγάλα κέφια. Κι αυτό φαίνεται τόσο από την ποιότητα των τραγουδιών αλλά και από ένα γενικά εύθυμο κλίμα. Και λέω «εύθυμο» γιατί αν συγκρίνεις το Demons με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, παρατηρείς ότι το μουντό ύφος έχει υποχωρήσει . Τα πλήκτρα έχουν (σχεδόν) εξαφανιστεί ενώ και η ψυχεδελική διάθεση έχει δώσει την θέση της στην ευθύτητα. Γενικά θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ο δίσκος είναι η εξέλιξη των προσπαθειών του γκρουπ, δυο βήματα παραπέρα από το On Fire. Πολλοί, θεωρώντας το Ad Astra ως την καλύτερη στιγμή τους, περιμένουν ανάλογες κυκλοφορίες. Όχι ότι ο ήχος τους έχει διαφοροποιηθεί τόσο πολύ στο Demons αλλά είναι σαφώς διαφοροποιημένος ως προς το ύφος του. Στα δικά μου αυτιά ακούγεται ως η καλώς εννοούμενη εξέλιξη. Δεν ξέρω στα δικά σας…

8. Bruce Dickinson - Tyranny of Souls
Μετά την πρώτη ακρόαση του Tyranny of Souls η απορία γιγαντώνεται. Ένας δίσκος ηχητικά ανάμεσα στο Accident και το Chemical, χωρίς κάποια τραγουδάρα, Η φωνή του Bruce στα ίδια υψηλά επίπεδα. Υψηλά μεν αλλά ίδια. Πειραματισμοί ή κάτι διαφορετικό από ότι ξέρουμε τόσα χρόνια, δεν υπάρχει. Με προσεκτικότερα ακούσματα όμως, ανακαλύπτεις την αξία αυτού του δίσκου. Ανακαλύπτεις όμορφα και δυνατά τραγούδια, καθαρά heavy metal. Μερικά στοιχεία από τον προηγούμενο δίσκο είναι ακόμα παρόντα, ενώ την όλη ατμόσφαιρα ενισχύουν οι πάντα εύγλωττοι στίχοι του Bruce καθώς και το ενδιαφέρον εξώφυλλο (παρμένο από πίνακα). Δύσκολα μπορείς να βρεις μια στιγμή που ο δίσκος κάνει κοιλιά, που είναι μέτρια. Πραγματικά όλα τα τραγούδια έχουν κάτι να πουν με τον ρυθμό και τη μελωδία που τα διακρίνε

7. Demons & Wizards - Touched by the Crimson King
Από τη μια ήταν αναπάντεχη κυκλοφορία αλλά ταυτόχρονα και καλοδεχούμενη. Ο ήχος γέρνει καθαρά προς τους Earth με τη ρυθμική του Schaffer να είναι παρούσα αλλά και τα φωνητικά του Kursch να χρωματίζουν ιδιαίτερα τον ήχο. Έναν ήχο που δεν μπορείς να πεις ότι διαφέρει πολύ από το ντεπούτο τους. Οι πιο "ήσυχες" στιγμές είναι και εδώ αρκετές και είναι σαφώς προτιμότερες από ένα ανελέητο κοπάνημα χωρίς νόημα. Ποιοτικά πιστεύω ότι το Touched by the Crimson King είναι ανώτερο του πρώτου δίσκου: πιο συμπαγής ήχος, καλύτερες συνθέσεις και δομές τραγουδιών. Οι δύο φίλοι φαίνεται ότι συνεργάζονται καλύτερα πλέον με θετικότερα αποτελέσματα.

6. Black Label Society - Mafia
Μπορεί να ο Zakk Wylde να μην είναι ο πιο συμπαθητικός τύπος αλλά η μπάντα του έχει αποκτήσει πλεόν το προσωπικό της στυλ σε εντυπωσιακό βαθμό. Δεν είναι πια μόνο ο χαρακτηριστικός ήχος της κιθάρας του αλλά και οι πολύ μεστές συνθέσεις. Δύναμη, μελωδία, riff, riff και ξανά riff. Δε είναι ο δίσκος που θα αλλάξει το metal αλλά αυτός που τους παγιώνει ως μια σημαντική δύναμη και όχι απλά μια ακόμα one man band.


5. Rammstein - Rosenrot
Έβαλα να ακούσω το τελευταίο πόνημα των Γερμανών μήπως ξεχωρίσω κάποιο νέο hitάκι. Η ακρόαση όμως επιμηκύνθηκε καθώς το Rosenrot δεν περιορίζεται στα πλαίσια της μονολιθικότητας που διακρίνει των ήχο της μπάντας. Δυνατά τραγούδια με καλά refrain, μελωδία σε πολλά σημεία και όχι «βαράμε για να είμαστε μοντέρνοι». Και κυρίως ποικιλία: αγγλικός και ισπανικός στίχος, ήχοι από Μέση Ανατολή, λυρικότητα, φωνητικά από τα γνωστά ως και στυλ Nosferatu (!)

4. Judas Priest - Angel of Retribution
Ο δίσκος είναι καλός, πολύ καλός. Ή καλύτερα είναι Priest ;) Τόσο καλός ώστε θα προτιμούσα στην περιοδεία τους να έπαιζαν όλο το δίσκο παρά ακόμα μια best of setlist. Τα φωνητικά του Halford άψογα. Ο ήχος γεμάτος, μεστός, όπως τον θες. Μελωδίες που σου μένουν, δυναμικός αλλά και με πιο «χαλαρές» στιγμές ήχος. Το εκτίμησα ότι δεν έγραψαν 12-13 τραγούδια για να είναι εντός μόδας. 10 και αν σας αρέσει! Judas Rising: πολύ καλό εισαγωγικό, με τον τίτλο να τα λέει όλα. Deal with the Devil: πιασάρικο, το σιγοτραγουδάς από την αρχή. Revolution: στο ίδιο ύφος. Priest ρε! Worth Fighting for: μ’ άρεσε πολύ ο ήχος του. Από τα αγαπημένα μου. Demonizer και Hellrider: τα πιο Painkillerίστικα του δίσκου. Lochness: Το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι που έχουν γράψει οι Priest και πραγματικά ενδιαφέρον.

3. Nevermore - This Godless Endeavour
Εν έτη 2005 ο Warell Dane και η παρέα του συνεχίζουν το δρόμο που έχουν χαράξει παρόλα τα προβλήματα που είχαν με την εταιρία τους στον προηγούμενο δίσκο τους (Enemies of Reality) και με ένα συμβόλαιο αντάξιο τους. Ο καλός στίχος, ο συμπαγής και δυνατός ήχος, όλα τα Nevermore στοιχεία είναι εδώ. Αν και ηχητικά είναι πιο κοντά στο Politics of Ecstasy και το Dreaming Neon Black, δεν θα συναντήσουμε τις καταιγιστικές στιγμές του δεύτερου, ούτε τους ύμνους του Dead Heart, το οποίο και περιλαμβάνει την κορυφαία διασκευή όλων των εποχών, στο Love Bites των Judas Priest (δεν κρατήθηκα, το είπα!). Δύσκολα ένα τραγούδι μπορεί να ξεχωρίσει από τα άλλα. Και αυτό όχι γιατί δεν υπάρχει καλή μουσική στο Godless Endeavour, αλλά γιατί κάθε τραγούδι έχει τόσο πολύπλοκή δομή με περάσματα, αλλαγές ύφους και συναισθημάτων (progressive δε λέγετε αυτό;…) που δύσκολα το ξεχωρίζεις από το σύνολο. Γκρουπ με ειλικρίνεια σαν κι αυτούς αποτελούν σταθερή εγγύηση για τον ακροατή που δεν αρέσκεται σε πιασάρικα ακούσματα ούτε και θαμπώνεται από εφήμερους rock star.

2. Candlemass - Candlemass
Βασισμένοι στα riff του Edling και τη φωνή του Marcolin, οι Candlemass δίνουν βροντερό παρόν. Όχι απλά παρόν αλλά ταρακουνάνε τα νερά με έναν δίσκο αντάξιο των καλύτερων στιγμών τους. Σπάνια ένας δίσκος επανένωσης στέκεται δίπλα στις κορυφαίες στιγμές ενός γκρουπ, να όμως που αυτό συμβαίνει με τους Candlemass. Από το καταιγιστικό Black Dwarf ως το υπέροχο ορχηστρικό The Man who Fell from the Sky και το The Day and the Night ο δίσκος είναι heavy όσο δεν πάει. Πρόσφατα ο Ozzy δήλωσε (μας έχει πρήξει με τις δηλώσεις :@) ότι οι Sabbath δεν κυκλοφόρησαν δίσκο αφού ήθελαν τα κομμάτια τους να είναι αντάξια του παρελθόντος. Σεβαστό. Από τη μεριά τους οι Candlemass νομίζω πως έκαναν το καλύτερο τους για να καλύψουν μέρος αυτού του κενού.

1. Kamelot - Black Halo
(by Radikal) Από το πρώτο κομμάτι μέχρι και το τέλος, κάθε τραγούδι είναι ένα ακόμη βήμα, μια ακόμη σελίδα στη ψυχή του πρωταγωνιστή. Ντυμένα με φανταστικές, πολύπλοκες μελωδίες, προσεγμένους μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια στίχους και μαγευτικά φωνητικά. Στα οποία συμμετέχουν και ο Sagrath των Dimmu Borgir ως Mephisto και η Simone των Epica, που με τη μελωδική φωνή της δίνει ακόμη πλουσιότερη χροιά και συναισθηματική ένταση στα τραγούδια που συμμετέχει.
Mουσικά ο δίσκος είναι ένα σκληρό διαμάντι. Οι Kamelot έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο όπου μπορούν να δένουν βαριά riff, πλήκτρα, γρήγορο ρυθμικό τμήμα και μελωδίες σε ένα πραγματικά μεγαλειώδες σύνολο. Το εντυπωσιακό είναι ότι το concept του άλμπουμ δεν περιορίζεται στους στίχους. Αντίθετα η μουσική είναι γραμμένη σαν συνέχεια, σαν μια μεγάλη ενορχήστρωση. Κάθε τραγούδι δένει με το άλλο και κυρίως με την συναισθηματική κατάσταση του ήρωα. O δίσκος είναι μια ολοκληρωμένη οντότητα. Καθόλου filler, καθόλου μετριότητες, καθόλου προχειρότητες.

Και οι απογοητεύσεις...

3. Hammerfall - Chapter V
Αυτός ο δίσκος δεν είναι απογοήτευση ακριβώς. Ούτε προκαλεί έκπληξη το κιτσ που διακρίνει την μπάντα. Δεν θα πω τίποτα. Απλά ακούστε τον τύπο που ζορίζεται στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου (ναι ξέρω ποιος είναι, και;).

2. Iron Maiden - Death on the Road
Ζωντανά ηχογραφημές τραγουδάρες, πολύ καλή παραγωγή, εξαίσιες ερμηνείες και τραγούδια που δεν έχουν κυκλοφορήσει σε live εκτελέσεις. Όλα αυτά από την κορυφαία μπάντα. Αυτά είναι τα συν που είναι που τον κάνουν έναν καλό live δίσκο. Ποιο το νόημα όμως της κυκλοφορίας; Δεν έχει περάσει καλά καλά ένας δίσκος από το προηγούμενο live (Rock in Rio). Για να ακούσουμε τα κομματια του Dance of Death; Χμμ δεν αρκεί. Μήπως γιατί γλυκάθηκε ο κύριος Smallwood με την επιτυχία των Maiden; Μάλλον. Αναμενόμενο setlist, άθλιο εξώφυλλο (που είσαι ρε Riggs), τίποτα αξιοσημείωτο, τίποτα ουσιαστικό που να δικαιολογεί την κυκλοφορία ακόμα ενός live δίσκου. Το αναμενόμενο DVD αρκούσε. Και μην ακούσω ανάλογες δικαιολογίες με την κυκλοφορία του Best of Edward the Great. Αν κάποιος θέλει να είναι μεγάλος, είναι μεγάλος σε όλα.

1. System of a Down - Mesmerize
Παραθέτω το private message που έστειλα στον Radi για τον εν λόγω δίσκο:
Περί SOAD ο λόγος ξανά. Το άκουσα λίγο, πρόσεξα-έψαξα τους στίχους. (...) Μερικά τραγούδια μουσικά είναι καλούτσικα και κάποια άλλα έχουν καλές στιγμές. Για μένα οι SOAD δεν είναι η γκρουπάρα που περιμένω τα πάντα απ αυτούς αλλά για να σχολούμαστε μαζί τους κάτι περιμένουμε!
Τα δύο κύρια αρνητικά είναι οι στίχοι και τα φωνητικά. Το Cigaro τελικά δεν λέει για ***** ρε, αλλά για *****s :P Τρισμέγιστη μαλακία. Πρέπει να κάνουν βίντεο με βυζαρούδες γκόμενες, φεράρι και να φοράνε καδένες. Στο ίδιο αδιάφορο στυλ κινούνται και τα holywood, radio/video, violent pornography κλπ
Για τα φωνητικά ο Malakian το έχει γαμήσει. Ο Serj έχει καλή φωνή αλλά δεν τον πολυακούμε στον δίσκο. Λες και είναι δυο οι τραγουδιστές! Το lost in hollywood μάλιστα το τραγουδάει μόνος του. Και έχει και σκατοφωνή. Για λίγο καλούτσικος είναι αλλά το παράχεσε. Την ψώνισε το παλικάρι. Φαίνεται σκέφτηκε "αφού γράφω τα πάντα, πάιζω κιθάρα, δεν τραγουδάω κιόλας;"

Άντε και του χρόνου!

Album & Live Reviews

Σχόλια και κριτικές για δίσκους και ζωντανές εμφανίσεις συγκροτημάτων κυρίως του σκληρού (εώς πολλλλύ σκληρού ήχου ;) )

Rock On!

Κατάλογος

A

Amorphis - Eclipse

B

Bruce Dickinson - Tyranny of Souls

C

Candlemass - Candlemass

D

The Darkness - One Way Ticket to Hell ...And Back

Demons & Wizards - Touched by the Crimson King

Dio - Master of the Moon

Dream Theater - Octavarium

Dokken live

E

Edguy - Rocket Ride

F

Firewind live

G

Gotthard - Lipservice

H

Helloween - Keeper of the Seven Keys-The Legacy

I

J

Judas Priest - Angel of Retribution

K

Kreator - Enemy of God

L

M

Motorhead - Inferno

Masterplan - Aeronautics

N

Nevermore - This Godless Endeavour

O

P

Q

R

Rammstein - Rosenrot

Rockwave 2004 Part I

Rockwave 2004 Part II

Rockwave 2005 ή Sabbath at Last

S

Saxon - Lionheart

Scorpions live

Seps in Salonica

Spiritual Beggars - Demons

Stratovarius - Stratovarius

T

U

U2 - How To Dismantle an Atomic Bomb

W

Whitesnake live

Within Temptation - Silent Force

X

Y

Z

Rockwave 2005 ή Sabbath at Last

Έφτασε λοιπόν η μεγάλη μέρα. Σάββατο 25 Ιουνίου και πρωί-πρωί ξεκινάμε το ταξίδι προς τη Μαλακάσα και το Terra Vibe όπου θα διεξαχθεί η δεύτερη μέρα του φετινού Rockwave. Η προσμονή μεγάλη, κυρίως για τους headliners Black Sabbath και οι προβλέψεις για την παρουσία του κόσμου ανάλογες. Χρειάστηκαν να περάσουν 35 χρόνια από την πρώτη περιοδεία τους και 8 μετά την επανένωση τους για να μας τιμήσουν με την παρουσία τους. Βέβαια δεν φταίνε αυτοί αλλά η ανύπαρκτη, μέχρι πρότινος, συναυλιακά Ελλάδα.

Μια που αρχίσαμε τα παράπονα, να τα πούμε μαζεμένα και να αναφερθούμε στην «άρτια» οργανωμένη εκδρομή γνωστού ραδιοφωνικού σταθμού της Θεσσαλονίκης. Ενώ οι άλλες εκδρομές ήταν έτοιμες για να ξεκινήσουν εμείς ακόμα ψαχνόμασταν. Σε μια προσπάθεια «οργάνωσης» γίνεται η κορυφαία ερώτηση από μια του σταθμού: ποιοι είναι παρέες; Απάντηση του γράφοντος: όλοι! Μετά το σχετικό χαμό, μπαίνουμε στα λεωφορεία, που μόλις είχαν έρθει, χωρίς κανέναν έλεγχο (τζάμπα τα 30 ευρώ).

Για κακή μας τύχη, το πρωινό εκείνο είχε σημειωθεί ατύχημα στο Μαλλιακό με αποτέλεσμα να πηγαίνουμε σαν κότες και να ακούγονται φωνές του στυλ «κάρβουνο καίει;» :P Στην επιστροφή δε, έγινε το κορυφαίο να μαζευόμαστε κατά λάθος, καθώς δεν υπήρχε σημείο συνάντησης :@ και να ψάχνουμε κάποιον υπεύθυνο. Καταλήγουμε να περπατήσουμε 1,5 χιλιόμετρο για να βρούμε τα λεωφορεία, όπου μπαίνει ο όποιος να ναι και ξεκινάμε χωρίς καλά-καλά να έχουμε συμπληρώσει τις θέσεις! Ελέγχεται η πληροφορία για εκδρομείς που βρίσκονται εκτός του συναυλιακού χώρου και αναζητούν ακόμα τα λεωφορεία :P Στις 5 παρά φτάνουμε επιτέλους, με παρκαρισμένα 1,5 χιλιόμετρο μακριά και πλανόδιους διάσπαρτους παντού.

Στα γρήγορα, δηλαδή κλέβοντας σειρές (εκείνη τη μέρα έκλεψα τόσες σειρές όσες δεν έχω κλέψει στη ζωή μου :P), μπαίνουμε μέσα χωρίς να σταματήσουμε σε κάποιο από τα stand, τα οποία βρισκόταν εκεί που πέρυσι ήταν η σκηνή. Από μακριά καλά φαινόταν :o Και είμαστε μπροστά στο συναυλιακό χώρο. Πολύ μεγαλύτερος, με μια τεράστια σκηνή και δύο οθόνες δεξιά και αριστερά της. Πραγματικά οι διοργανωτές έχουν κάνει πολλά βήματα προόδου και τους αξίζουν συγχαρητήρια. Συνωστισμός υπήρχε πχ για το φαΐ αλλά όταν μιλάμε για πολλές χιλιάδες κόσμου δεν μπορείς να περιμένεις πολλά. Και ο κόσμος ήταν απίστευτα πολύς. Δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο σε συναυλία και ούτε πρόκειται μάλλον. Αν η χωρητικότητα του χώρου είναι 25000 τότε την ώρα που εμφανίστηκαν οι Sabbath πρέπει να είχαμε υπερβεί αυτόν τον αριθμό!

Πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι έλληνες Wastefall. Για να μαι ειλικρινής δεν είχα ακούσει κάποιο τραγούδι τους, ούτε και θυμόμουν τι έπαιζαν. Πρόκειται για μια αθηναική μπάντα με έξι μελη (2 κιθάρες, μπάσο, ντραμς, πλήκτρα και βιολί), η οποία ανήκει στον progressive χώρο, ενώ ο ήχος τους σε στιγμές φέρνει σε Dream Theater. Και τι μας τα λες ρε φίλε θα πείτε και θα χετε δίκιο. Απλά μου έκαναν πολύ θετική εντύπωση, τόσο μουσικά όσο και σκηνικά. Δεν κόμπλαραν μπροστά σε τόσο κόσμο, αντίθετα έδειξαν άνεση και αποφασιστικότητα. Οι περίπου 15 χιλιάδες που βρισκόταν από κάτω, τους ενίσχυσαν και τους επευφήμησαν, δείγμα ότι δεν υπάρχει τόση ξενομανία πια. Αν βελτιώσουν λίγο το image τους (παραείναι casual) και φυσικά προχωρήσουν μουσικά σε ένα δύσκολο χώρο, τότε θα τους ξανακούσουμε γρήγορα.

Κόντευε 6 και ανεβαίνουν στη σκηνή οι Black Label Society. Μεγάλο μέρος του κοινού τους υποδέχθηκε με πολύ ενθουσιασμό (=δεν ήμουν εγώ μέσα σε αυτούς). Ο Zakk Wylde, mainman του γκρουπ, μπαίνει τελευταίος με ένα solo, ενώ και η συνέχεια χαρακτηρίστηκε από την πληθωρική παρουσία του. Εμφανισιακά την προσοχή τράβηξε το μακρύ μούσι του. Άντε και στους ZZ Top :P Καλός ο μπασίστας τους, ενώ ένα παλικάρι από τα πρώτα, μάλλον κολλητός του Wylde, που έκοβε βόλτες στη σκηνή πίνοντας μπύρα και κάνοντας μαλακίες δεν πολυκατάλαβα τι ρόλο βαρούσε :@ Ο ήχος των BLS είναι δυνατός και γεμάτος αλλά τα τραγούδια τους δεν είναι και τόσο ξεσηκωτικά, γεγονός που δεν πτόησε όμως πολλούς (=δεν ήμουν εγώ μέσα σε αυτούς). Κορυφαία στιγμή της εμφάνισης τους, το solo του Wylde πίσω από το κεφάλι αλλά και με τη γλώσσα! Χειρότερη στιγμή η αφιέρωση ενός τραγουδιού στους μαχητές ενάντια στην τρομοκρατία, όπου και εισέπραξε γιουχαρίσματα. Έφτασε και η στιγμή της αποχώρησης που συνοδεύτηκε από το γκρέμισμα των ενισχυτών και του drum kit από την μπάντα. Born to be Wylde!

Προσωρινή ξεκούραση για να αντέξουμε ως το τέλος και μετακίνηση στα πλάγια σε πιο πανοραμικό μέρος. Ώρα για τους Velvet Revolver, οι οποίοι αποτελούνται κυρίως από πρώην μέλη των Guns n Roses, μεταξύ των οποίων και ο πολύς Slash. Όχι αμελητέο μέρος των εκδρομέων είχε έρθει για αυτούς, καθώς δεν πρόκειται για tribute band των GNR (αν και κάποιοι είχαν την απαίτηση να παίξουν μισή ώρα GNR :o) αλλά για μια μπάντα που έφτασε στο No 1 της Αμερικής. Με ένα encore και κοντά μια ώρα set που κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ τους και με καναδυό πινελιές από Roses νομίζω ότι και αυτοί ικανοποίησαν. Αυτός που τράβηξε την περισσότερη προσοχή μάλλον αρνητικά, ήταν ο τραγουδιστής τους, Weiland για τις φωνητικές του ικανότητες αλλά κυρίως για τη σκηνική του παρουσία. Ο Weiland ήταν εξαιρετικός στις κινήσεις του, μόνο που αυτές δεν ήταν μπορούμε και πολύ αντρικές. Ενώ είχε προηγηθεί ο πολλά βαρύς Wylde τώρα o frontman παρέπεμπε περισσότερο σε Janes Addiction, ίσως και punk. Τέλος πάντων, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα αλλά ήταν κάτι που σχολιάστηκε.

Ήγγικεν η ώρα. Μετά κόπων και βασάνων πλησίασα στα 20 με 30 μέτρα από τη σκηνή. Ο κόσμος είχε πυκνώσει πάρα πολύ, ενώ στις οθόνες εμφανιζόταν συνέχεια μηνύματα για να μη σπρωχνόμαστε. Μια κουβέντα είναι! Όπου και να κοιτούσες έβλεπες ανθρώπους, με το χώρο να φαντάζει μικρός για να φιλοξενήσει τέτοιο πλήθος. Ακόμα και στα δέντρα είχαν σκαρφαλώσει κάποιοι για να παρακολουθήσουν τη συνέχεια. Τα φώτα έσβησαν και η αδημονία έφτασε στο κατά κόρυφο… Σκέφτηκα αν θα έπρεπε να περιγράψω τι έγινε στη συνέχεια καθώς είναι πολύ δύσκολο να μεταφέρεις αυτό που έβγαζαν 25000 κόσμος. Ειδικά σε κάποιους που δεν έχουν παραβρεθεί ποτέ σε μεγάλη συναυλία. Όμως αποφάσισα να τα γράψω έτσι ώστε να τα θυμάμαι και γω πιο καλά μετά από χρόνια.

Μες το σκοτάδι ακούστηκε η φωνή του Ozzy που μας καλούσε να φωνάξουμε. Όλοι προσπαθούσαμε να τον δούμε αλλά μάταια καθώς δεν ήταν πάνω στη σκηνή. Αλλά αυτό από μόνο του προκάλεσε ένα κύμα ενθουσιασμού. Και τότε ανεβαίνουν στη σκηνή οι Black Sabbath. Οι νότες του Ν.Ι.Β ακούγονται και 15000 κόσμος χοροπηδάει στο ρυθμό του. Ήταν εκπληκτικό. Ήταν απίστευτο. Δεν πιστεύω ότι θα ξανασυμβεί κάτι τέτοιο και ούτε καταλάβαινες τι γινόταν. Ο Ozzy ανέβηκε ενθουσιασμένος, με τους υπόλοιπους Black Sabbath να βρίσκονται στα γνωστά τους standard. Δεν υπήρχε κανένα ιδιαίτερο stage show, δεν έτρεχαν πάνω-κάτω, δε έπαιξαν κανένα εκπληκτικό solo. Είναι όμως η πιο επιδραστική μπάντα και μία από τις μεγαλύτερες που έχουν περάσει από τον πλανήτη. Είναι ένας θρύλος και αυτό εκστασίασε τους πάντες, μικρότερους ή μεγαλύτερους. Η μία κορυφαία στιγμή διαδεχόταν την άλλη ενώ ο Ozzy έκανε ό,τι ήθελε: πείραζε τον Iommi και τον Butler, πετούσε συνέχεια κουβάδες με νερό στον κόσμο, δεν μας άφηνε σε ησυχία ενώ μας έδειξε και τα οπίσθια του! :o Απολαυστικός ο madman ήταν η ψυχή της μπάντας, ενώ στο Wizard έδειξε και τα προσόντα του στην φυσαρμόνικα (τυχερός όποιος την έπιασε).

War Pigs και να γίνεται ο πανικός από τα χέρια που υψώθηκαν στον αέρα και το τραγούδι του κόσμου. Fairies Wear Boots και ο ενθουσιασμός να ξεχειλίζει από την αρχή. Το medley από Symptom of the Universe, Sweat Leaf , Electric Funeral ταρακούνισε τους πάντες ενώ μας βγήκε η φωνή στο καρακλασσικό Iron Man. Λίγες στιγμές αργότερα ακούστηκε η προσευχή του metal, το ομώνυμο τραγούδι. Υπακούοντας στα κελεύσματα του Ozzy ο συναυλιακός χώρος μετατράπηκε σε θάλασσα φωτός από τους αναμμένους αναπτήρες. Από την αλλαγή στη μέση του τραγουδιού και σε όλο το υπόλοιπο της συναυλίας επικράτησε ένας πανζουρλισμός. The Wizard, εισαγωγή του Sabbath Bloody Sabbath και Paranoid. Όλοι ξέρουν αυτό το τραγούδι και όλοι μπορούν να καταλάβουν τι έγινε. Και όλοι όσοι ήταν εκεί χοροπήδηξαν στο άκουσμα του μέχρι τελικής πτώσεως. Μόνο που αυτή δεν είχε έρθει ακόμα καθώς η μπάντα βγήκε για encore με τον Ozzy να τραγουδάει με σπασμένη φωνή το Children of the Grave. Ένας madman που όσο περνούσε η ώρα είχε συνεπαρθεί από τις αντιδράσεις του κόσμου και στο τέλος φαινόταν εντελώς εκστασιασμένος. Ένας madman που υποκλίθηκε στον κόσμο αλλά περισσότερο εμείς σ’αυτόν.

Πραγματικά δεν μπορώ να ξεχωρίσω κορυφαία στιγμή της εμφάνισης των Sabbath. Όσο καλές και να τανε οι μπάντες πριν από αυτούς, επισκιάστηκαν. Ίσως φανώ υπερβολικός αλλά θα πω ότι δύσκολα θα περάσει άλλη μπάντα που θα προκαλέσει το ντελίριο που προκάλεσαν οι Sabbath. Δεν πίστευα ότι κάποτε θα τους έβλεπα, να όμως που συνέβη. Ας ελπίσουμε ότι όταν αποχωρήσουν θα βρεθεί μια μπάντα που θα καλύψει το κενό τους, το κενό ενός θρύλου.

Sabbath bloody Sabbath
Nothing more to do
Living just for dying
Dying just for them...

Παραλειπόμενα
- Ατάκα που ακούστηκε προς μεταλλά γιατί καθόταν στη σκιά, ενώ περιμέναμε να επιβιβαστούμε το πρωί: "Εσύ φιλαράκι με την εκδρομή του Star FM είσαι;"
- Αφού περπατούσαμε για κανένα χιλιόμετρο για να βρουμε το λεωφορείο κάποιος είπε: "κουράγιο παιδιά, άλλα 400 έμειναν". Δεν τον εντοπίσαμε ακόμα.
- Εκτός από την πρώτη των Sabbath, έγινε και η πρωτη παρουσίαση της collection "Blaze καλοκαίρι '05" με το μοντελακι Seventh One να αλωνίζει το συναυλιακό χώρο.
- Κάποιος φώναζε στον Weiland αν πήγαινε στο ίδιο σχολείο με τον Rob Halford.
- Η εμφάνιση φίλου από τα παλιά μετά της συμβίας του. Αλλά αυτό πάει για το forum Προφητείες..
- Απόσπασμα από τηλεφωνική συζήτηση στο συναυλιακό χώρο: Α:"Φίλε που κοντά είσαι;", Γ:"Κοντά στην κονσόλα", Α:"Και τι φοράς να σε βρω;", Γ:"Ένα μαύρο μπλουζάκι. Θα με βρεις σίγουρα"
- Στο λεωφορείο της επιστροφής ο οδηγός σοφά έκρινε ότι το μόνο κατάλληλο άκουσμα που μπορούσε να συνοδεύσει μια τέτοια βραδιά ήταν Άντζελα Δημητριου και "Φωτιά τα Σαββατόβραδα ή Sabbathόβραδα"

Σημείωση Το οδοιπορικό από την (οοο)όμορφη Θεσσαλονίκη στο χώρο του σημαντικότερου live της μεταλλικής κοινότητας